ولی بعضی شب‌ها تخت نقش باتلاق رو خیلی خوب بازی میکنه‌.

مدام کلمات را کنار هم ردیف میکنم. اما به مذاقم خوش نمی‌ایند. دیگر نوشتن هم ارامم نمیکند. شما کلمه‌ایی برایِ بیانِ فلاکت این دوران پیدا میکنید؟

چه بر سر آدمی می‌آید که ندانستن و نفهمیدن را آرزو میکند؟

و قصه شب را بشنو از دیوار اتاق‌ خانه‌ های مردم شهر ؛

از دردی از پا در افتاده بود که خودش آن را دلتنگی می‌نامید...

؛

میگفت: فقط وقتی میفهمی چقدر آدم صبوری هستی که میبینی اون رفته و تو هنوز منتظرشی تا برگرده:)))

اشک ریخته میشد از صدایش .!

به قول شاعر:

در دلم خواستن مرگ کسی نیست اما ؛ کاش هرکس به تو دل بست بیاید خبرش . .

دکتر هیچ خبر داشتی نهنگا خیلی بدبختن؟! اونا هر چی گریه کنن دل دلبرشون نمیلرزه دلبراشون فکر میکنن آب دریاست که رو صورتاشونه برای همین یهو دل نهنگا میپوکه برای همین یهو میریزن کنار ساحل و میمیرن(: نخند دکتر؛من خودمم یه نهنگ مردم.