بعضی وقتا ادم نه خستس، نه کلافه و نه چیزِ دیگه اصن نمیدونه چه مرگشه .

انگار بارون اومده من خواب بودم انگار همه دوستام رفتن مهمونی و منو دعوت نکردن، انگار افتادم زمین و به جای ناز و نوازش بازم کتک خوردم، انگار به همه جایزه دادن و به من که رسید جایزه ها تموم شده، انگار بچه ها تو کوچه دارن بازی میکنن اما منو توی بازیشون راه نمیدن انگار همه شادن و بازم فقط من غمگینم.

یادشون میمونه باهاشون چیکار کردی ، یادشون نمیمونه براشون چیکار کردی !

:)

حق با شماست ، من هیچگاه پس از مرگم جرئت نکرده‌ام که در آئینه بنگرم و آنقدر مرده‌ام که هیچ چیز مرگ مرا دیگر ثابت نمی‌کند..

شهر از صدا پُر است‌ ولی از‌ سخن‌ تهی !.

آنجا را نمیدانم ولی، اینجا خدا راهم بخاطر وعده هایش میپرستند:).

وقتی دیدمش دیوار به سرش تکیه داده بود.

میگفت : صبرم تموم شده بود اما بازم نرفتم میدونی چرا؟ چون منِ لعنتی دوستت داشتم!

همه ی فریاد های من درونی بوده اند((: