میگفت:
فکر نمیکنم دیگه این بغض باشه که راه گلومو بسته، در واقع این گلومه که راه بغض رو سد کرده؛
جایی دورتر از خودم ایستادهام به تماشای
کسی که جای من زندگی میکند؛
چه بیرحمانه تنهاست و به ناچار قوی!...
و تو در غیاب کسی که دوستش داری یتیم خواهی ماند، حتی اگر تمام دنیا تو را در آغوش بگیرند . . .
ولی من خوبم. راستش را بخواهید همیشه خوبم.
و این تنها عیبِ من است.
چون آدم نباید همیشه خوب باشد...