من از اونجا تنهام شدم که دیگه کسی باهام حرف نزد . کسی خبرمو نگرفت ، حالمو نپرسید . تنهایی .. فلسفه ی جالبیه چون میتونی همه رو بشناسی کسایی که فکرمیکردی تا آخرش هستن اصلا ولت نمیکنن ولی یهو تنها که میشی رفتارت باهاشون عوض میشه یهو غیب میشن . درکتون نمیکنم .

رنگ عشق . . .

من‌میخوابم و تمام‌حرف‌های نگفته‌ام‌ همچنان بیدار می‌مانند.

روی‌ دست‌ شب‌ مانده‌ام‌،‌ دیگر‌ حتی‌ خواب‌هم‌ مرا‌ نمی‌برد !

چگونه می‌توان گرد آورد هزار تکه‌ی پراکنده‌ی هر آدم را؟

رفتنت آن‌قدرها هم که فکر می‌کنی فاجعه نیست! من مثل بیدهایِ مجنون ایستاده می‌میرم ..

- چیست آدمی؟ حجم عظیمی از رفتن‌های بی‌ بازگشت، تلاطمی از دلتنگی‌های تلنبار شده، توده‌ای از شب‌ و روزهای غریب و‌ تکراری که تمام عمر درجا میزنند.

؛