‹اغمــٔـا›
؛
راستش ، من همیشه غمگین بوده ام . این غمگینی را حتی در عکس های دوران کودکیم هم می بینم . این اندوه ، این همیشه آشنا را من همواره در خود داشته ام . اندوه چنان شباهتی به من دارد که می توانم آن را همنام خودم کنم .
سخت جانی هم حدی دارد ؛ گاهی آنقدر میشود عمیق به حالم گریست که در پهنایش میشود جسمِ بی جانم را دفن کرد .
میگفت:
ناراحتی آدما رو جدی بگیرید!
ناراحتی از اونا آدمای جدیدی
میسازه که دیگه نمیشناسینشون:))