و بجای زندگی در آغوش مرگ پنهان شده بودیم.

هرگوشه ی این شهر کسی خواب ندارد ؛ درگیرِ همانی که آسوده به خواب است . .

و شب همچون عمرِ مُردگان بلند است .

‌شاعران دروغگویانی بزرگ هستند، عشق جز درد چیزی نبود:))!

سلام

آدم ها خسته که شدند ؛ بی صدا تر از همیشه می روند! احساسشان را بر می دارند و پاورچین پاورچین ، دور می شوند ! آدم ها هر چقدر هم که صبور باشند؛ یک روز صبرشان لبریز می شود،کم می آورند ، همه چیز را به حالِ خود می گذارند و می روند... همان هایی که تا دیروز ، دیوانه وار ،برایِ ماندن می جنگیدند، همان هایی که سرشان برایِ مهربانی و هم صحبتی درد می کرد؛ سکوت می کنند،بی تفاوت می شوند، و جوری می روند؛که هیچ پلی برایِ بازگشتشان ، نمانده باشد . . . آدم ها به مرزِ هشدار که رسیدند ؛ آدمِ دیگری می شوند .

و فراموشی دروغیست که مغز از قلب می‌خواهد باورش کند'

"ما در غَم های خود غرق شدیم"

روی زمان بیش از حد حساب کرده بودم؛ زمان هیچ مسئله‌ای را حل نمی‌کند، زمان فقط آدم را پیر می‌کند !

:)