میگفت: از یک جایی به بعد ، تلاشُ مزخرف ترین راهِ ممکن میبینی واسه رسیدن به کسی که خودش چشماشُ رو همچی بستُ ، دور تر از همیشه نظاره گر موند .

و ما مجبور بودیم محکم باشیم .!

غریبه‌ایم ، آشنا می‌شیم ، غریبه می‌شیم دوباره ، ولی می‌شناسیم هم رو.

راهِ برگشتی وجود نداره، قدرِ همه چیزو همون موقع بدونید:))!

سلام

کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست.

و دلتنگی در آن که از درون مُتلاشی بود ، معنا می‌شد؛

نیاز دارم وایسم کنار و یکی به خاطر من شلوغش کنه؛ یکی سنگم رو به سینه بزنه و بشه کاسه‌ی داغ‌تر از آشم. مثل وقتی که بچه بودم اگر چیزی می‌خواستم و کسی پاسخگو نبود مامان بزرگم زودی اعتراض می‌کرد «این بچه هلاک شد!» نیاز دارم یکی بیاد دستم رو بگیره بیافته جلو و سر زندگی داد و بیداد کنه بهش بگه این بچه هلاک شد.

ما را عجب غمیست که گفتن نمی‌توان !

:)