و صبوریِ مرا، کوه تحسین می‌کرد.

رهایم کردند؛ اما دلیلی برای رفتن نداشتند.

گفت:خسته نشدی، از این همه درونگرا بودن؟ گفتم:خسته نشدم، از محافِظَت وجودم.

می‌گفت هیچوقتِ هیچوقتِ هیچوقتِ، هیچ آدمی برای من اون آدمی نبود که من برای ادمای زندگیم بودم... و من عمیقا میفهمیدم که چی میگه..!

آدمای صبور یا نمیرن یا برن دیگه هیچوقت برنمیگردن:))!

سلام

آدم کتاب نیست که صفحه ۱۵۳ را نشانه بگذاری و بروی و بعدها که برگردی هنوز روی صفحه ۱۵۳ روی قفسه منتظرت باشد. آدم میرود، آدم تغییر میکند.

پوچی؛ مضحکه‌ای‌ سرشار‌ از‌ قهقهه‌ و‌ جنون

هر متفکری بیشتر از فهمیده نشدن، از فهمیده شدن میترسد.

و ذهنی کبود از ضربه های افکار؛

دیگه دیره، حتی اگه نور باز برگرده تاریکی کورمون کرده!