آشنای‌غم‌منم‌زین‌درد‌ها‌دست‌در‌گریبان‌منم

درخت‌کوچک‌من‌به‌باد‌عاشق‌بود بادِ‌بی‌سامان‌ کجاست‌خانه‌ی‌باد؟ ‌

خسته‌ایم‌،‌خیلی‌زیاد.‌امید؟‌خیلی‌کم. مهربانی‌؟‌تتمه‌ای‌از‌آن‌مانده‌است‌اما‌با‌دست‌ و‌دلبازی‌خرج‌آدمهایی‌میکنیم‌که‌دوستشان‌ داریم.‌ داشتیم‌میگفتیم...‌ مهربانی‌،‌امیدو...دیگر‌چه؟ وایسا،صبر؟‌لابد‌با‌من‌شوخی‌میکنی.‌آخر‌صبر؟ مگر‌صبری‌هم‌مانده؟‌اصلا‌چرا‌حرفش‌را‌پیش میکشید؟‌صبر‌؟‌...هه! به‌رویم‌نیاورید‌ولی‌من‌...هنوز‌برایش‌صبوری‌ میکنم.‌صبر‌برای‌اینکه‌روزی‌بالاخره‌همه‌چیز‌ را‌درست‌کند،‌من‌به‌او‌باور‌دارم‌.‌نه‌تنها‌صبر‌، بلکه‌امید‌،‌باور‌،‌یقین‌و‌اعتماد‌دارم...‌ گفتنی‌است؛‌این‌آخرین‌تلاش‌های‌ِ‌من‌برای زنده‌نگه‌داشتن‌این‌ریشه‌های‌نحیف‌و‌نازک‌ مزاج‌است!‌امیدم‌به‌ته‌رسیده‌اما‌هنوز‌بر‌این باور‌هستم‌که‌یک‌ذره‌نوری‌به‌زیر‌زمین‌نمور‌ما هم‌میرسد.

آه‌حریفا،‌بردار‌دست‌خود‌از‌گلوی‌ما‌.‌ پیش‌از‌تودریده‌اند‌نا‌کسان‌حنجر‌ِما ‌

-هر‌چقدر‌دور‌باشی‌همانقدر‌عزیزی...🎻🏚⊹₊