کلام عرشی حضرت زهرا سلام الله علیها: مثلُ الإِمامِ مثَلُ الکعبةِ إذ تُؤتی ولا تَأتی. امام همچون کعبه است که (باید) به سوی او روند او به سوی مردم نمی آید. (بحارالأنوار جلد۳۶ صفحه۳۵۳) با توجه به این نکته باید از خود بپرسیم چقدر به یاد امام زمانمان عجل الله تعالی فرجه الشریف هستیم؟ مثل بچه ای هستیم در بازار که پدرش را گم کرده است و نه اینکه دنبال پدرش نمی گردد، حتی دغدغه و فکرِ پیدا کردن پدرش را هم به کلّی فراموش کرده و در حال نظاره به اسباب بازی های مغازه است... چه قدر تأسّف بار! انواع و اقسام اباطیل آماده شده است که مارا از صاحبمان غافل کند... به خودمان رجوع کنیم متوجهِ این حواس پرتی ها می شویم، یک لحظه آن را در ترازو بگذارید، کدام یک سنگین تر است؟ خوشی ها و لذات دنیوی یا نگاهِ مملو از لطف ارباب و مولایمان؟ صاحب الزمان عجل الله تعالی، ابلیس را در زمان ظهور و درحالی که زانوهایش بر زمین است، از موی پیشانی گرفته و گردنش را می زند! قصد از ذکر این موضوع چیست؟ قصد این است که بدانیم بیشترین تلاش ابلیس و شیاطین این است که این روزِ وعده داده شده را عقب بیندازند. اعوذبالله من الشیطان الرجیم، پناه ببریم به خدای متعال. مگر نه اینکه در نامه ای طولانی به شیخ مفید فرمودند: (( ...پس هیچ چیزی موجب ادامه ی غیبت و مانع ما برای دیدار آنها (ظهور) نیست مگر آنچه از آنها بما میرسد که نمی پسندیم و از آنها توقع نداریم... بحارالأنوار جلد۵۳ صفحه ۱۷۷ )) اگر بمیریم جا دارد... اللهم عجل لولیک الفرج بحق الزینب سلام الله علیها

قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا تَقُولُ فِيمَنْ تَرَكَ زِيَارَتَهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ قَالَ أَقُولُ إِنَّهُ قَدْ عَقَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلي الله عليه و آله) وَ عَقَّنَا وَ اسْتَخَفَّ بِأَمْرٍ هُوَ لَهُ محضر مبارك امام(صادق علیه السلام) عليه السّلام عرضه داشتم: فدايت شوم چه مى فرمائيد در باره كسى كه با داشتن قدرت، زيارتِ آن حضرت (امام حسین علیه السلام) را ترك مى كند؟ حضرت مى فرمايند: مى گويم: اين شخص عاق رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و عاق ما اهل بيت مى باشد و امرى كه به نفع او است را سبك شمرده است. [کامل الزیارات صفحه۱۲۸]

الإمام الصادق(علیه السلام): أتی رَسولَ اللّهِ(صلی الله علیه و آله) شابٌّ مِنَ الأَنصارِ، فَشَکا إلَیهِ الحاجَةَ، فَقالَ لَهُ: تَزَوَّج، فَقالَ الشّابُّ: إنّی لَأَستَحیی أن أعودَ إلی رَسولِ اللّهِ، فَلَحِقَهُ رَجُلٌ مِنَ الأَنصارِ فَقالَ: إنَّ لی بِنتا وَسیمَةً، فَزَوَّجَها إیاهُ. قالَ: فَوَسَّعَ اللّهُ عَلَیهِ. فَأَتَی الشّابُّ النَّبِی(صلی الله علیه و آله) فَأَخبَرَهُ، فَقالَ رَسولُ اللّهِ(صلی الله علیه و آله): یا مَعشَرَ الشَّبابِ، عَلَیکم بِالباهِ. امام صادق(علیه السلام): جوانی از انصار نزد پیامبر(صلی الله علیه و آله) آمد و به ایشان از نیازمندی شکایت آورد. پیامبر(صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «ازدواج کن». جوان گفت: من شرم دارم که نزد پیامبر خدا باز گردم. مردی از انصار، نزد او آمد و گفت: مرا دختری است خوش سیما. آن گاه، دخترش را به همسری وی در آورد و خداوند، [زندگی] وی را گشایش بخشید. سپس آن جوان نزد پیامبر(صلی الله علیه و آله) آمد و ماجرا را به ایشان خبر داد. پیامبر خدا فرمود: «ای گروه جوانان! بر شما باد ازدواج». [الکافی ج ۵ ص ۳۳۰ ح ۳]

حضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) در طی روایتی می فرماید: مَا أُوذِی نَبِی مِثْلَ مَا أُوذِیتُ هیچ پیامبری به اندازه ی من اذیت نشد! [بحارالانوار، ج۳۹، ص۵۶] لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ شاید تو [رسول الله] می خواهی برای اینکه آنان ایمان نمی آورند، خود را از شدت اندوه هلاک کنی! [آیه۳ شعراء]

قال رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم): «حَسن مِنّی واَنا منه، اَحَبّ الله مَن اَحبّه» [بحار الانوار، ج 43، ص306]

عَـنِ الْعَسْكَرى عليه السلام: عَلاماتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ: صَلاةُ الْخَمْسينَ وَزِيارَةُ الأَرْبَعينَ وَالتَّخَتُّمُ فِى الْيَمينِ وَ تَعْفيرُ الْجَبينِ وَ الْجَهْرُ بِبِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ. [وسائل الشيعه، ج 10، ص 373.] امام حسـن عسكرى عليه السلام فرمود: مؤمن پنج نشانه دارد: نماز پنجاه ركعت (مجموع واجبات و مستحبات)، زيارت اربعين، انگشتر در دست راست كردن، در سجده پيشانى بر خاك نهادن و بسم الله الرحمن الرحيم را (در نماز) بلند گفتن.

لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ. یقیناً برای شما در [روش و رفتار] پیامبر خدا الگوی نیکویی است. [احزاب ۲۱]

«الْمُؤْمِنُ‌ مَأْلُوفٌ‌ وَ لَا خَیرَ فِیمَنْ لَا یأْلَفُ وَ لَا یؤْلَفُ» مؤمن كسى است كه الفت می‌گیرد و با او الفت می‌گیرند و در كسی كه الفت نمی‌گیرد و با او الفت گرفته نمی‌شود، خیرى نیست. [کافی ج2 ص102]

رسم های غلط میتوانند حتی بعد از مرگ هم برای انسان مشکل ساز باشند، کسی که رسم غلطی را بنا نهاده، تا زمانی که آن رسم انجام می گیرد برای آن شخص، گناه نوشته میشود. و حتی کسی که به آن رسم عمل میکند؛ چون باعث شده که آن رسم پر رنگ تر شود و در حقیقت تبلیغِ آن را کرده است. اما در مقابل کسی که جلوی رسوم غلط می ایستد مانند مجاهد است. و کسی که ازدواج آسان را رسم کند و آن را تبلیغ کند، برای خود عمل صالحی انجام داده که بعد از مرگ هم برای او ثواب نوشته می شود‌. متاسفانه ذهن ما شرطی شده. شرطی شدن ذهن اینگونه است که چیزهایی را ملزومات زندگی میپنداریم که اصلا هم از چیز های ضروری نیست... و عرف جامعه به ما اینگونه القا کرده اند که فلان چیز ها از ضروریات است. و خانواده ها به قیمتِ پاکدامنی و پارساییِ جوانشان، تا آن ملزومات فراهم نشده، تن به ازدواج فرزندشان نمی دهند! قطعا شما دلسوز فرزندتان هستید ولی این گونه عمل کردن، بالاترینِ ظلم هاست... این کتاب بسیار بسیار عالی و ضروری است برای هر کسی، در هر جایگاهی. و از مهمترین افرادی که باید این کتاب را بخوانند مادران و پدران هستند.

امیر المؤمنین علی علیه السلام: مَا لاِبْنِ آدَمَ وَ اَلْعُجْبِ وَ أَوَّلُهُ نُطْفَةٌ مَذِرَةٌ وَ آخِرُهُ جِيفَةٌ قَذِرَةٌ وَ هُوَ بَيْنَ ذَلِكَ يَحْمِلُ اَلْعَذَرَة. چیست براى پسر آدم که خود بینى کند؟ در حالى که آغاز او نطفه اى است فاسد و نهایت او مردارى است گندیده و او در میان این دو، حمل کنندۀ فضلۀ خود است. [غرر الحکم و درر الکلم، ج 1، ص 413]

آیت‌الله بهجت رحمه‌الله برای افزایش روزی و برآورده شدن حاجات مهم، به ختم سورۀ «واقعه» اهمیت فراوانی می‌دادند و آن را به اطرافیان خود توصیه می‌کردند. دستور این ختم بدین شرح است: ملا محسن فیض کاشانی رحمه‌الله در کتاب اللیالی‌المخزونه می‌گوید: چون اول ماه قمری دوشنبه باشد، شروع کند به خواندن این سورۀ مبارکه، با طهارت و رو به قبله. روز اول یک مرتبه، روز دوم دو مرتبه، و روز سوم سه مرتبه، و همچنین تا [روز] چهاردهم، چهارده مرتبه بخواند. و بعد از تلاوت سورۀ مبارکه، هر روز این دعا را بخواند: ١ يا مُسَبِّبَ الاَسْبابِ وَ يا مُفَتِّحَ الاَبْوابِ اِفْتَحْ لَنا الْاَبْوابَ وَ يَسِّرْ عَلَيْنَا الْحِسابَ وَ سَهِّلْ عَلَيْنَا الْعِقابَ [الصِّعابَ]، اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ رِزْقِي و رِزْقُ عِیالي فِی السَّمَاءِ فَأَنْزِلْهُ وَ إِنْ كَانَ فِي الْأَرْضِ فَأَخْرِجْهُ وَ إِنْ كَانَ فِي الْأَرْضِ بَعِيداً فَقَرِّبْهُ وَ إِنْ كَانَ قَرِيباً فَيَسِّرْهُ وَ اِنْ كانَ يَسِيراً فَكَثِّرْهُ وَ اِنْ كانَ كَثِيراً فَخَلِّدْهُ وَ اِنْ كانَ مُخَلَّداً فَطَيِّبْهُ وَ اِنْ كانَ طَيِّباً فَبارِكْ لي فيهِ وَ اِنْ لَمْ يَكُنْ يا رَبِّ فَكَوِّنْهُ بِكَيْنُونِيَّتِكَ وَ وَحْدانِيَّتِكَ اِنَّکَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ وَ اِنْ كانَ عَلي اَيْدِي شِرارِ خَلْقِکَ فَانْزِعْهُ وَانْقُلْهُ اِلَيَّ حَيْثُ اَكونُ وَ لا تَنْقُلْنِي اِلَيهِ حَيْثُ يَكُونُ. در ادامه، از مرحوم مجلسی رحمه‌الله به نقل از امام سجاد علیه‌السلام این عمل را با دعایی در پنجشنبه‌های میان این چهارده روز نقل می‌کند؛ آن دعا چنین است: يا ماجِدُ يا واحِدُ، يا جَوادُ يا حَليمُ، يا حَنّانُ يا مَنّانُ يا كَريمُ، اَسْئَلُكَ تُحْفَةً مِنْ تُحَفاتِكَ تَلُمُّ بِها شَعْثى، وَ تَقْضى بِها دَيْنى، وَ تُصْلِحُ بِها شَأْنى بِرَحْمَتِكَ يا سَيِّدى. اَللَّهُمَّ اِنْ كانَ رِزْقى فِى السَّماءِ فَاَنْزِلْهُ، وَ اِنْ كانَ فِى الاَرْضِ فَاَخْرِجْهُ، وَ اِنْ كانَ بَعيداً فَقَرِّبْهُ، وَ اِنْ كانَ قَريباً فَيَسِّرْهُ، وَ اِنْ كانَ قَليلاً فَكَثِّرْهُ، وَ اِنْ كانَ كَثيراً فَبارِكْ لى فيهِ، وَ اَرْسِلْهُ عَلى اَيْدى خِيارِ خَلْقِكَ، وَ لا تُحْوِجْنى اِلى شِرارِ خَلْقِكَ، وَ اِنْ لَمْ يَكُنْ فَكَوِّنْهُ بِكَيْنُونِيَّتِكَ (بِكَيْنُونَتِكَ) وَ وَحْدانِيَّتِكَ. اَللًّهُمَّ انْقُلْهُ اِلَىَّ حَيْثُ اَكُونُ، وَ لا تَنْقُلْنى اِلَيْهِ حَيْثُ يَكُونُ، اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ، [يا حَىُّ يا قَيُّومُ يا واحِدُ يا مَجيدُ يا بَرُّ يا كَريمُ] يا رَحيمُ يا غَنِىُّ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَمِّمْ عَلَيْنا نِعْمَتَكَ، وَ هَیِّنَا [هَنِّئْنا-هَيِّئْنا] كَرامَتَكَ وَ اَلْبِسْنا عافِيَتَكَ. این اتفاق سالی یکبار یا نهایتا دوبار رخ می دهد. ١.اللئالی المخزونة، ملا محسن فیض کاشانی، نسخه خطی سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، ص۵٣-۵۵، بهجت‌الدعا، ص٣۶٢-٣۶۴.