قال رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم): «حَسن مِنّی واَنا منه، اَحَبّ الله مَن اَحبّه» [بحار الانوار، ج 43، ص306]

عَـنِ الْعَسْكَرى عليه السلام: عَلاماتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ: صَلاةُ الْخَمْسينَ وَزِيارَةُ الأَرْبَعينَ وَالتَّخَتُّمُ فِى الْيَمينِ وَ تَعْفيرُ الْجَبينِ وَ الْجَهْرُ بِبِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ. [وسائل الشيعه، ج 10، ص 373.] امام حسـن عسكرى عليه السلام فرمود: مؤمن پنج نشانه دارد: نماز پنجاه ركعت (مجموع واجبات و مستحبات)، زيارت اربعين، انگشتر در دست راست كردن، در سجده پيشانى بر خاك نهادن و بسم الله الرحمن الرحيم را (در نماز) بلند گفتن.

لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ. یقیناً برای شما در [روش و رفتار] پیامبر خدا الگوی نیکویی است. [احزاب ۲۱]

«الْمُؤْمِنُ‌ مَأْلُوفٌ‌ وَ لَا خَیرَ فِیمَنْ لَا یأْلَفُ وَ لَا یؤْلَفُ» مؤمن كسى است كه الفت می‌گیرد و با او الفت می‌گیرند و در كسی كه الفت نمی‌گیرد و با او الفت گرفته نمی‌شود، خیرى نیست. [کافی ج2 ص102]

رسم های غلط میتوانند حتی بعد از مرگ هم برای انسان مشکل ساز باشند، کسی که رسم غلطی را بنا نهاده، تا زمانی که آن رسم انجام می گیرد برای آن شخص، گناه نوشته میشود. و حتی کسی که به آن رسم عمل میکند؛ چون باعث شده که آن رسم پر رنگ تر شود و در حقیقت تبلیغِ آن را کرده است. اما در مقابل کسی که جلوی رسوم غلط می ایستد مانند مجاهد است. و کسی که ازدواج آسان را رسم کند و آن را تبلیغ کند، برای خود عمل صالحی انجام داده که بعد از مرگ هم برای او ثواب نوشته می شود‌. متاسفانه ذهن ما شرطی شده. شرطی شدن ذهن اینگونه است که چیزهایی را ملزومات زندگی میپنداریم که اصلا هم از چیز های ضروری نیست... و عرف جامعه به ما اینگونه القا کرده اند که فلان چیز ها از ضروریات است. و خانواده ها به قیمتِ پاکدامنی و پارساییِ جوانشان، تا آن ملزومات فراهم نشده، تن به ازدواج فرزندشان نمی دهند! قطعا شما دلسوز فرزندتان هستید ولی این گونه عمل کردن، بالاترینِ ظلم هاست... این کتاب بسیار بسیار عالی و ضروری است برای هر کسی، در هر جایگاهی. و از مهمترین افرادی که باید این کتاب را بخوانند مادران و پدران هستند.

امیر المؤمنین علی علیه السلام: مَا لاِبْنِ آدَمَ وَ اَلْعُجْبِ وَ أَوَّلُهُ نُطْفَةٌ مَذِرَةٌ وَ آخِرُهُ جِيفَةٌ قَذِرَةٌ وَ هُوَ بَيْنَ ذَلِكَ يَحْمِلُ اَلْعَذَرَة. چیست براى پسر آدم که خود بینى کند؟ در حالى که آغاز او نطفه اى است فاسد و نهایت او مردارى است گندیده و او در میان این دو، حمل کنندۀ فضلۀ خود است. [غرر الحکم و درر الکلم، ج 1، ص 413]

آیت‌الله بهجت رحمه‌الله برای افزایش روزی و برآورده شدن حاجات مهم، به ختم سورۀ «واقعه» اهمیت فراوانی می‌دادند و آن را به اطرافیان خود توصیه می‌کردند. دستور این ختم بدین شرح است: ملا محسن فیض کاشانی رحمه‌الله در کتاب اللیالی‌المخزونه می‌گوید: چون اول ماه قمری دوشنبه باشد، شروع کند به خواندن این سورۀ مبارکه، با طهارت و رو به قبله. روز اول یک مرتبه، روز دوم دو مرتبه، و روز سوم سه مرتبه، و همچنین تا [روز] چهاردهم، چهارده مرتبه بخواند. و بعد از تلاوت سورۀ مبارکه، هر روز این دعا را بخواند: ١ يا مُسَبِّبَ الاَسْبابِ وَ يا مُفَتِّحَ الاَبْوابِ اِفْتَحْ لَنا الْاَبْوابَ وَ يَسِّرْ عَلَيْنَا الْحِسابَ وَ سَهِّلْ عَلَيْنَا الْعِقابَ [الصِّعابَ]، اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ رِزْقِي و رِزْقُ عِیالي فِی السَّمَاءِ فَأَنْزِلْهُ وَ إِنْ كَانَ فِي الْأَرْضِ فَأَخْرِجْهُ وَ إِنْ كَانَ فِي الْأَرْضِ بَعِيداً فَقَرِّبْهُ وَ إِنْ كَانَ قَرِيباً فَيَسِّرْهُ وَ اِنْ كانَ يَسِيراً فَكَثِّرْهُ وَ اِنْ كانَ كَثِيراً فَخَلِّدْهُ وَ اِنْ كانَ مُخَلَّداً فَطَيِّبْهُ وَ اِنْ كانَ طَيِّباً فَبارِكْ لي فيهِ وَ اِنْ لَمْ يَكُنْ يا رَبِّ فَكَوِّنْهُ بِكَيْنُونِيَّتِكَ وَ وَحْدانِيَّتِكَ اِنَّکَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ وَ اِنْ كانَ عَلي اَيْدِي شِرارِ خَلْقِکَ فَانْزِعْهُ وَانْقُلْهُ اِلَيَّ حَيْثُ اَكونُ وَ لا تَنْقُلْنِي اِلَيهِ حَيْثُ يَكُونُ. در ادامه، از مرحوم مجلسی رحمه‌الله به نقل از امام سجاد علیه‌السلام این عمل را با دعایی در پنجشنبه‌های میان این چهارده روز نقل می‌کند؛ آن دعا چنین است: يا ماجِدُ يا واحِدُ، يا جَوادُ يا حَليمُ، يا حَنّانُ يا مَنّانُ يا كَريمُ، اَسْئَلُكَ تُحْفَةً مِنْ تُحَفاتِكَ تَلُمُّ بِها شَعْثى، وَ تَقْضى بِها دَيْنى، وَ تُصْلِحُ بِها شَأْنى بِرَحْمَتِكَ يا سَيِّدى. اَللَّهُمَّ اِنْ كانَ رِزْقى فِى السَّماءِ فَاَنْزِلْهُ، وَ اِنْ كانَ فِى الاَرْضِ فَاَخْرِجْهُ، وَ اِنْ كانَ بَعيداً فَقَرِّبْهُ، وَ اِنْ كانَ قَريباً فَيَسِّرْهُ، وَ اِنْ كانَ قَليلاً فَكَثِّرْهُ، وَ اِنْ كانَ كَثيراً فَبارِكْ لى فيهِ، وَ اَرْسِلْهُ عَلى اَيْدى خِيارِ خَلْقِكَ، وَ لا تُحْوِجْنى اِلى شِرارِ خَلْقِكَ، وَ اِنْ لَمْ يَكُنْ فَكَوِّنْهُ بِكَيْنُونِيَّتِكَ (بِكَيْنُونَتِكَ) وَ وَحْدانِيَّتِكَ. اَللًّهُمَّ انْقُلْهُ اِلَىَّ حَيْثُ اَكُونُ، وَ لا تَنْقُلْنى اِلَيْهِ حَيْثُ يَكُونُ، اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ، [يا حَىُّ يا قَيُّومُ يا واحِدُ يا مَجيدُ يا بَرُّ يا كَريمُ] يا رَحيمُ يا غَنِىُّ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَمِّمْ عَلَيْنا نِعْمَتَكَ، وَ هَیِّنَا [هَنِّئْنا-هَيِّئْنا] كَرامَتَكَ وَ اَلْبِسْنا عافِيَتَكَ. این اتفاق سالی یکبار یا نهایتا دوبار رخ می دهد. ١.اللئالی المخزونة، ملا محسن فیض کاشانی، نسخه خطی سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، ص۵٣-۵۵، بهجت‌الدعا، ص٣۶٢-٣۶۴.