أكرموا الخبز فإنه قد عمل فيه ما بين العرش إلى الأرض وما بينهما (المحاسن، ج٢، ص٥٨٥ به سند ضعیف) ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری! احذروا فرار النعم فما كل شارد بمردود! (نهج البلاغة) از گریختن نعمت‌ها بترسید که هر گریخته‌ای باز نخواهد گردید! @Al_Meerath

🌺 دعاى لحظه افطار 🔸 مرحوم کلینی از حسين بن محمد عن احمد بن اسحاق اشعری از سعدان بن مسلم از ابوبصير از امام صادق صلوات الله علیه نقل کرده است: در هر شب ماه رمضان از موقع افطار تا آخر آن مى گويى: الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي أَعَانَنَا فَصُمْنَا وَ رَزَقَنَا فَأَفْطَرْنَا اللَّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنَّا وَ أَعِنَّا عَلَيْهِ وَ سَلِّمْنَا فِيهِ وَ تَسَلَّمْهُ مِنَّا فِي يُسْرٍ مِنْكَ وَ عَافِيَةٍ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي قَضَى عَنَّا يَوْماً مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ. «سپاس و ستایش خدايى را است كه ما را يارى نمود، پس روزه گرفتيم و روزى داد پس افطار نموديم. خدايا! از ما بپذير، ما را به آن يارى كن و ما را در آن سلامت بدار و آن را نيز از جانب ما سالم بدار، در آسانى و سلامتى سپاس خدا را كه ما را به یک روز از ماه رمضان موفّق داشت». 📚الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏4، ص95 @Al_Meerath

🥞 افطار با شیرینی و آب ولرم عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إذا افْطَرَ الرَّجُلُ عَلَى الْما الْفاتِرِ نَقى کَبِدُهُ، وَ غَسَلَ الذُّنُوبَ مِنَ الْقَلْبِ، وَ قَوىَّ الْبَصَرَ وَالْحَدَقَ (الکافي، ج4، ص152). 🔸از امام صادق (ع) نقل شده است: هرگاه انسان روزه خود را با آب ولرم افطار نماید، کبدش پاک می‌شود، و قلبش از گناهان تمیز، و نور چشمش قوى و روشن مى‌گردد. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ عَمَّنْ ذَكَرَهُ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ الْعَبَّاسِ عَنْ‏ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْكَانَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِذَا أَفْطَرَ بَدَأَ بِحَلْوَاءَ يُفْطِرُ عَلَيْهَا فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَسُكَّرَةٍ أَوْ تَمَرَاتٍ فَإِذَا أَعْوَزَ ذَلِكَ كُلُّهُ فَمَاءٍ فَاتِرٍ وَ كَانَ يَقُولُ يُنَقِّي الْمَعِدَةَ وَ الْكَبِدَ وَ يُطَيِّبُ النَّكْهَةَ وَ الْفَمَ وَ يُقَوِّي الْأَضْرَاس‏... (الکافي، ج4، ص152). 🔸نقل شده که پيامبر خدا (ص) با حلوا افطار مى‌كردند و اگر حلوا نبود، با چيز شيرين ديگر و يا چند دانه خرما و اگر نبود، با آب ولرم و مى‌فرمودند: معده و جگر را پاک، دهان را خوشبو و دندان‌ها را تقويت مى‌كند. @Al_Meerath

🌹فضیلت افطاری دادن عَنْهُ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ [عن أبي الورد] عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللهِ ص مَنْ فَطَّرَ مُؤْمِناً فِي شَهْرِ رَمَضَانَ كَانَ لَهُ بِذَلِكَ عِتْقُ رَقَبَةٍ وَ مَغْفِرَةٌ لِذُنُوبِهِ فِي مَا مَضَى فَإِنْ لَمْ يَقْدِرْ إِلَّا عَلَى مَذْقَةِ لَبَنٍ فَفَطَّرَهَا صَائِماً أَوْ شَرْبَةٍ مِنْ مَاءِ عَذْبٍ وَ تَمْرٍ لَا يَقْدِرُ عَلَى أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ أَعْطَاهُ اللهُ هَذَا الثَّوَابَ (المحاسن، ج‏2، ص396، ح65؛ الكافي، ج‏4، ص66-67 از احمد اشعری به همین سند ابن محبوب در خطبه رسول الله؛ نیز نگر: فضائل رمضان لابن أبي الدنيا، ص69؛ صحيح ابن خزيمة، ج3، ص191). 🔸از امام باقر (ع) از پیامبر خدا (ص) نقل شده: کسی که مؤمنی را در ماه رمضان افطار دهد، برای او پاداش آزادی یک برده می‌باشد و موجب بخشش تمام گناهان گذشته‌اش می‌گردد و اگر نمی‌تواند افطاری بدهد مگر به اندازه نوشیدن یک لب شیر، پس همان مقدار را به روزه‌داری افطار دهد و یا شربتی از آب گوارا و یا یک دانه خرما و چنانچه بیش از این برایش مقدور نباشد، خدا همان ثواب را به وی اعطا می‌کند. و در حدیث 64 از همین باب محاسن اجر آزادکردن 30 برده و دعای مستجاب آمده است: عَنْهُ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: أَيُّمَا مُؤْمِنٍ فَطَّرَ مُؤْمِناً لَيْلَةً مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ كَتَبَ اللهُ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرَ مَنْ أَعْتَقَ نَسَمَةً مُؤْمِنَةً وَ مَنْ فَطَّرَ شَهْرَ رَمَضَانَ كُلَّهُ كَتَبَ اللهُ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرَ مَنْ أَعْتَقَ ثَلَاثِينَ نَسَمَةً مُؤْمِنَةً وَ كَانَ لَهُ بِذَلِكَ عِنْدَ اللهِ دَعْوَةٌ مُسْتَجَابَةٌ (المحاسن، همان‌جا). @Al_Meerath

جایگاه ماه رمضان در آمرزش گناهان مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللهِ ع قَالَ: مَنْ لَمْ يُغْفَرْ لَهُ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ لَمْ يُغْفَرْ لَهُ إِلَى قَابِلٍ إِلَّا أَنْ يَشْهَدَ عَرَفَةَ (الكافي، ج‏4، ص66). نقل شده امام صادق علیه السلام فرمودند: هرکس که در ماه رمضان آمرزیده نشود، تا ماه رمضان آینده او را نیامرزند؛ مگر آن‌که در عرفه حاضر شود. @Al_Meerath

محبّت خدیجه روزی من شده از عروه از عائشه نقل شده که گفت: بر هیچ‌یک از همسران پیامبر (ص) حسد نورزیدم جز بر خدیجه. البته خدیجه را درک نکردم. پیامبر خدا (ص) چون گوسفندی را ذبح می‌کرد، می‌فرمود: آن را برای دوستان خدیجه بفرستید. روزی به خشم آمدم و گفتم: خدیجه؟! پیامبر خدا (ص) فرمود: محبّت او روزی من شده است (صحیح مسلم، ط دار الجیل، ج7، ص134). از مسروق از عائشه نقل شده که گفت: پیامبر (ص) چون خدیجه را یاد می‌کرد او را به خوبی می‌ستود. روزی بر او حسادت ورزیدم و گفتم: چه زیاد آن پیرزن را یاد می‌کنی؟! خداوند برتر از او را به جای او به تو داده! پیامبر (ص) فرمود: خداوند به جای او بهتر از او را به من نداده است. او به من ایمان آورد آن‌گاه که مردم به من کفر ورزیدند و مرا تصدیق کرد آن‌گاه که مردم مرا تکذیب کردند و مرا در مالش شریک کرد آن‌گاه که مردم مرا محروم داشتند و خداوند فرزندانی از او به من داد با آنکه مرا از داشتن فرزند از دیگر زنان محروم داشت (مسند أحمد، ط دار المنهاج، ج11، ص6003). @Al_Meerath

🌙 اول افطار یا نماز؟ کدام بهتر است؟ عَلِيُّ بْنُ الْحَسَنِ [بن علي بن فضال في کتاب الصيام] عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نَجْرَانَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ وَ فُضَيْلٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع فِي رَمَضَانَ تُصَلِّي ثُمَّ تُفْطِرُ إِلَّا أَنْ تَكُونَ مَعَ قَوْمٍ يَنْتَظِرُونَ الْإِفْطَارَ فَإِنْ كُنْتَ مَعَهُمْ فَلَا تُخَالِفْ عَلَيْهِمْ وَ أَفْطِرْ ثُمَّ صَلِّ وَ إِلَّا فَابْدَأْ بِالصَّلَاةِ. قُلْتُ وَ لِمَ ذَلِكَ قَالَ لِأَنَّهُ قَدْ حَضَرَكَ فَرْضَانِ الْإِفْطَارُ وَ الصَّلَاةُ فَابْدَأْ بِأَفْضَلِهِمَا وَ أَفْضَلُهُمَا الصَّلَاةُ ثُمَّ قَالَ تُصَلِّي وَ أَنْتَ صَائِمٌ فَتُكْتَبُ صَلَاتُكَ تِلْكَ فَتَخْتِمُ بِالصَّوْمِ أَحَبُّ إِلَيَّ (تهذيب الأحكام ت خرسان، ج‏4، ص198). از امام باقر ع روایت شده: در ماه رمضان، ابتدا نماز (مغرب) می‌خوانی و سپس افطار می‌کنی؛ مگر آن‌که همراه با گروهی باشی که منتظر افطاری هستند. پس اگر با آنان باشی (با آنان همراهی کن و) مخالفت مکن، و ابتدا افطار کن و سپس نماز بگذار. در غیر این صورت ابتدا نماز بخوان. پرسیدم: دلیلش چیست؟ فرمود: چون وقت دو واجب افطار و نماز رسیده، با کار بافضیلت‌تر شروع کن، و افضل نماز است. هم‌چنین فرمود: اینکه در حال روزه نمازت نوشته شود و با روزه پایان ببری، نزدم دوست‌داشتنی‌تر است. و برای نمونه روایت دیگر در همین معنا: - عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللهِ ع قَالَ: سُئِلَ عَنِ الْإِفْطَارِ قَبْلَ الصَّلَاةِ أَوْ بَعْدَهَا قَالَ إِنْ كَانَ مَعَهُ قَوْمٌ يَخْشَى أَنْ يَحْبِسَهُمْ عَنْ عَشَائِهِمْ فَلْيُفْطِرْ مَعَهُمْ وَ إِنْ كَانَ غَيْرُ ذَلِكَ فَلْيُصَلِّ وَ لْيُفْطِرْ (الكافي ط - الإسلامية، ج‏4، ص101). @Al_Meerath

ارکان اسلام، شروط آزادی! در روایت زیر متن یکی از گواهی‌نامه‌های مکتوب امام صادق علیه السلام درباره آزاد کردن یکی از غلامانش ثبت شده است‌. جالب است شروطی که مکتوب شده همان دعائم پنجگانه اسلام است. مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ أَبِی الْبِلَادِ قَالَ: قَرَأْتُ عِتْقَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فَإِذَا هُوَ شَرْحُهُ هَذَا مَا أَعْتَقَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ أَعْتَقَ فُلَاناً غُلَامَهُ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا یُرِیدُ بِهِ جَزاءً وَ لا شُکُوراً عَلَی أَنْ یُقِیمَ الصَّلَاةَ وَ یُؤْتِیَ الزَّکَاةَ وَ یَحُجَّ الْبَیْتَ وَ یَصُومَ شَهْرَ رَمَضَانَ وَ یَتَوَلَّی أَوْلِیَاءَ اللَّهِ وَ یَتَبَرَّأَ مِنْ أَعْدَاءِ اللَّهِ شَهِدَ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ ثَلَاثَةٌ. (الکافی، ج۶، ص۱۸۲) ابراهیم بن ابی البلاد گفت: آزادی‌نامه امام صادق علیه السلام [برای یکی از غلامانش] را خواندم؛ شرح آن چنین بود: «این است آن چه جعفر بن محمد آزاد کرد. آزاد کرد غلامِ خود فلانی را برای خدا _نه در ازای آن پاداشی می‌خواهد و نه سپاسگزاری_؛ با این شرط که نماز به پادارد و زکات بدهد و به حج خانه خدا برود و ماه رمضان روزه بگیرد و نسبت به اولیاء خدا ولایت داشته باشد و از دشمنان خدا تبرّی جوید. فلانی و فلانی و فلانی (سه نفر) [بر این آزادی‌] گواهند.» @Al_Meerath

وَحَسبُكَ دَاءً أَن تَبِيتَ بِبِطنَةٍ وَحَولَكَ أَكبَادٌ تَحِنّ إِلَي القِدِّ «درد تو اين بس كه شب سير بخوابى و گرداگردت جگرهايى بُوَد در آرزوى پوست بزغاله» (نهج البلاغه، ترجمه شهیدی) مسلمانان غزه چند ماه است که از جنگ، آوارگی و گرسنگی به سختی رنج می‌برند. در این شرایط، جمعی از فضلاء شیعه در ایران و کشورهای عربی به گردآوری کمک برای آنان اقدام کرده‌اند. ان شاء الله این کمک‌ها از طریق شیعیان غزه و لبنان به دست آوارگان خواهد رسید. در شهر قم، دانشور فرهیخته شیخ علی یعقوب یوسف عهده‌دار این امر است. دغدغه‌مندان می‌توانند کمک‌های خود را به حساب ایشان واریز کنند: شماره کارت:

6037 - 6975 - 1606 - 8803

شبا:

IR 19 0190 0000 0021 1879 8070 02

به نام علی یوسف _ بانک صادرات این کارت بانکی مخصوص گردآوری کمک است و اعلام مبالغ واریزشده لازم نیست. @Al_Meerath

📕دعایی جهت رهایی از جهنم در ماه رمضان عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يَاسِينَ الضَّرِيرِ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ: تَأْخُذُ الْمُصْحَفَ فِي الثُّلُثِ الثَّانِي [1] مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ فَتَنْشُرُهُ وَ تَضَعُهُ بَيْنَ يَدَيْكَ وَ تَقُولُ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِكِتَابِكَ الْمُنْزَلِ وَ مَا فِيهِ وَ فِيهِ اسْمُكَ الْأَعْظَمُ الْأَكْبَرُ وَ أَسْمَاؤُكَ الْحُسْنَى وَ مَا يُخَافُ وَ يُرْجَى أَنْ تَجْعَلَنِي مِنْ عُتَقَائِكَ مِنَ النَّارِ وَ تَدْعُو بِمَا بَدَا لَكَ مِنْ حَاجَةٍ (الکافي، ط الإسلامیة، ج2، ص629). نقل شده که امام باقر علیه السلام فرمود: مصحف را در دهۀ دوم ماه رمضان می‌گیری و آن را باز می‌کند و در مقابل خویش قرار می‌دهی و می‌گویی: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِكِتَابِكَ الْمُنْزَلِ وَ مَا فِيهِ وَ فِيهِ اسْمُكَ الْأَعْظَمُ الْأَكْبَرُ وَ أَسْمَاؤُكَ الْحُسْنَى وَ مَا يُخَافُ وَ يُرْجَى أَنْ تَجْعَلَنِي مِنْ عُتَقَائِكَ مِنَ النَّارِ/ خداوندا به [حق] کتاب نازل‌شدۀ تو و آنچه در آن است -و در آن است عظیم‌ترین و بزرگترین نام تو و نام‌های نیکویت و آنچه از آن بیم می‌رود و به آن امید می‌رود- از تو می‌خواهم که مرا از آزادشدگانت از آتش قرار دهی!»؛ سپس هر نیازی که به نظرت رسید بخواه. 1. «الثلث الثاني»؛ در مخطوطات مورد استفادۀ محقّقان دار الحدیث اختلافی در این دو کلمه ثبت نشده؛ با این حال، در رسالۀ مقنعه شیخ مفید همین دعا -بدون استناد به امام- آمده، اما به جای «الثلث الثاني من شهر رمضان»، «ثلاث لیال من الشهر» آمده و سپس آن سه شب چنین توضیح داده شده است: «وهي ليلة تسع عشرة وليلة إحدى وعشرين وليلة ثلاث وعشرين‏» (المقنعة، ص190). همچنین این روایت در دو نسخۀ خطی از دعوات راوندی به نقل از زراره از امام صادق (ع) آمده و در آن به جای «الثلث الثاني»، «ثلث اللیل» آمده است (الدعوات، ص206، پ5). البته در نقل بحار از دعوات راوندی، همان «ثلاث لیل» آمده است (بحار الأنوار، ج89، ص113؛ ج94، ص4). همین روایت به نقل از حریز از امام باقر (ع) در اقبال سید ابن طاووس آمده و در آنجا به جای «الثلث الثاني»، «ثلاث لیال» آمده اما توضیحات المقنعة ثبت نشده است (الإقبال، ج1، ص346). همین نقل در عدة الداعي ابن فهد حلی آمده و در آن «الثلث الثاني/ الباقي» (دهۀ دوم/ دهۀ آخر) (عدة الداعي، ص64؛ بحار الأنوار، ج89، ص114) نوشته شده است. می‌توان به امید ثواب این دعا را در شب‌های دههٔ دوم ماه رمضان و نیز در سه شب ۱۹، ۲۱، و ۲۳ ماه رمضان خواند. @Al_Meerath

اهل بیت علیهم السلام؛ امیران مردم 🔸قال: أخبرنا يزيد بن هارون. قال: أخبرنا العوام بن حوشب عن هلال بن يساف قال: سمعت ‌الحسن ‌بن ‌علي وهو يخطب وهو يقول: يا أهل الكوفة. اتقوا الله فينا. فإنا أمراؤكم وإنا أضيافكم. ونحن أهل البيت الذين قال الله: «إنما يريد الله ‌ليذهب ‌عنكم ‌الرجس أهل البيت ويطهركم تطهيراً» قال: فما رأيت يوما قط أكثر باكياً من يومئذ (الطبقات لابن سعد، الطبقة الخامسة، ج1، ص318؛ مشابه: شواهد التنزیل، ج2، ص31-32، ح651-653). از هلال بن یساف نقل شده که گفت: شنیدم که حسن بن علی خطبه می‌گفت و می‌فرمود: ای اهل کوفه! در خصوص ما از خدا پروا داشته باشید! چه ما امیرانِ شما هستیم و ما مهمانان شما هستیم و ما «اهل البیت» هستیم؛ کسانی که خداوند [دربارۀ ایشان] فرمود: «جز اين نيست كه خداوند مى‌خواهد هرگونه پليدى را از شما اهل البیت ببرد و شما را پاک و پاكيزه گرداند». [هلال] گفت: هیچ روزی را ندیدم که گریه‌کنان بیشتری از آن روز باشند. 🔸این خطبه امام حسن علیه السلام از ابوجمیله میسرة بن یعقوب نیز نقل شده است: قال: أخبرنا هشام أبو الوليد الطيالسي قال: حدثنا أبو عوانة عن حصين عن أبي جميلة أنّ ‌الحسن ‌بن ‌علي لمّا استخلف حين قتل علي. فبينما هو يصلي إذ وثب عليه رجل فطعنه بخنجر -وزعم حصين أنّه بلغه أنّ الذي طعنه رجل من بني أسد- وحسن ساجد، قال حصين: وعمّى أدرك ذاك. قال: فيزعمون أنّ الطعنة وقعت في وركه فمرض منها أشهرا ثم برئ. فقعد على المنبر فقال: يا أهل العراق اتقوا الله فينا فإنا أمراؤكم وضيفانكم أهل البيت الذين قال الله: «إنما يريد الله ‌ليذهب ‌عنكم ‌الرجس أهل البيت و يطهركم تطهيراً» قال: فما زال يقول ذاك حتى ما يرى أحد من أهل المسجد إلا وهو يخن بكاء (الطبقات لابن سعد، الطبقة الخامسة، ج1، ص323؛ مشابه: تفسیر ابن أبي حاتم، 9، ص3132؛ المعجم الکبیر، ج3، ص93؛ شواهد التنزیل، ج2، ص31، ح650). @Al_Meerath

🔥هیزمی از هیزم‌های شعله‌ور جهنم 📕قال: أخبرنا علي بن محمد عن عبد الله بن عبد الرحمن عن عبد الله بن أبي بكر بن محمد بن عمرو بن حزم قال: خطب الحسن بن علي امرأة من بني همام بن شيبان. فقيل له: إنها ترى رأي الخوارج. فقال: إني أكره أن أضم إلى صدري جمرة من جهنم (الطبقات لابن سعد، الطبقة الخامسة، ج1، ص302-303). نقل شده از عبد الله بن ابی‌بکر ابن حزم که گفت: حسن بن علی (ع) زنی از فرزندان همام بن شیبان را خواستگاری کرد. به حسن بن علی (ع) گفته شد که آن زن بر مذهب خوارج است. حسن بن علی (ع) فرمود: خوش ندارم که اخگری [1] از جهنم را به سینه‌ام بچسبانم! 1. اخگر: پارۀ آتش؛ هیزم شعله‌ور که چون آب زنند زغال شود. 📕أحمد بن محمد عن علي بن الحكم عن علي بن أبي حمزة عن أبي بصير قال حدثني أبو جعفر ع أن أباه كانت عنده امرأة من الخوارج أظنه قال من بني حنيفة فقال له مولى له يا ابن رسول الله إن عندك امرأة تبرأ من جدك فقضي لأبي أنه طلقها فادعت عليه صداقها فجاءت به إلى أمير المدينة تستعديه فقال له أمير المدينة يا علي إما أن تحلف و إما أن تعطيها [حقها] فقال لي قم يا بني فأعطها أربعمائة دينار فقلت له يا أبه جعلت فداك أ لست محقا قال بلى يا بني و لكني أجللت الله أن أحلف به يمين صبر (الکافي، ج7، ص435؛ مشابه: النوادر، ص49). از ابوبصیر نقل شده که گفت: ابوجعفر [باقر] (ع) برایم نقل کرد که پدرش [علی بن الحسین] زنی از خوارج داشت (گمان می‌کنم که گفت: از بنی حنیفه). پس یکی از موالی او بدو گفت: ای پسر پیامبر خدا! تو زنی داری که از جدّت [علی بن ابی‌طالب] بیزاری می‌جوید. پدرم او را طلاق داد... 📕أحمد بن محمد عن ابن فضال عن ابن بكير عن زرارة عن أبي جعفر ع قال: دخل رجل على علي بن الحسين ع فقال إن امرأتك الشيبانية خارجية تشتم عليا ع فإن سرك أن أسمعك منها ذاك أسمعتك قال نعم قال فإذا كان غدا حين تريد أن تخرج كما كنت تخرج فعد فاكمن في جانب الدار قال فلما كان من الغد كمن في جانب الدار فجاء الرجل فكلمها فتبين منها ذلك فخلى سبيلها و كانت تعجبه (الکافي، ج5، ص351). از زراره از ابوجعفر [باقر] (ع) نقل شده که فرمود: مردی بر علی بن الحسین (ع) وارد شد و گفت: همسر شیبانی شما، از خوارج است و به علی (ع) دشنام می‌گوید. اگر می‌خواهی که از دشنام‌دادنش را بشنوی به تو می‌شناوانم. علی بن الحسین (ع) فرمود: آری. آن مرد گفت: فردا هنگامی که می‌خواهی مانند روزهای پیشین از خانه بیرون روی، باز گرد و در گوشۀ خانه کمین کن! فرمود: فردا علی بن الحسین (ع) در گوشۀ خانه کمین کرد و آن مرد آمد و به همسر علی بن الحسین (ع) سخن گفت و معلوم شد که آن زن از خوارج است. پس علی بن الحسین (ع) آن زن را طلاق داد؛ با آنکه از او خوشش می‌آمد. 📕عدة من أصحابنا عن أحمد بن محمد عن عثمان بن عيسى عن رجل عن أبي جعفر ع أنه كانت عنده امرأة تعجبه و كان لها محبا فأصبح يوما و قد طلقها و اغتم لذلك فقال له بعض مواليه جعلت فداك لم طلقتها فقال إني ذكرت عليا ع فتنقصته فكرهت أن ألصق جمرة من جمر جهنم بجلدي (الکافي، ج6، ص55). نقل شده که ابوجعفر [باقر] (ع) زنی داشت که از او خوشش می‌آمد و او را دوست می‌داشت. روزی او را طلاق داد و از این اندوهگین شد. یکی از موالی او بدو گفت: فدایت شوم! چرا او را طلاق دادی؟ فرمود: علی (ع) را یاد کردم و او از علی (ع) بدگویی کرد. من هم خوش نداشتم که اخگری از اخگرهای جهنم را به پوستم بچسبانم! @Al_Meerath