کسی را در کنارم احساس نمی‌کنم انگار از همه چیز و همه کس دور افتاده‌ام.

تکه‌هایم را به هم دوخته‌‌ام و حالا همهٔ تکه‌ها دوباره از هم باز شده‌اند.

احساس بی‌حسی می‌کنم. نمی‌توانم احساسات بدن و قلبم را حس کنم. جوری رفتار می‌کنم که انگار می‌توانم حس‌شان کنم انگار حالم خوب است اما اگر بخواهم راستش را بگویم: «مغز خودم، دارد گیجم می‌کند»

وَلدي علی

«اَللَّهُمَّ إنی أَسأَلُكَ حُسنَ الخاتِمَة» پروردگارا من از تو پایانی نیك می‌خواهم.

*/خدا کند به دلش مهر این غلام اُفتد.

مرهم ِکربلا

‏وقتی که تو سعیت را نمودی از همان جا که امید نداری خداوند چشمه‌ها را جاری می‌کند. - عین‌صاد

دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم

در آینه نگاه کرد و زیر لب گفت: «آنچه که گذشت در روزگارم می‌ارزید»

در این دوران جاهلیت ثانی و عصر توبه بشریت نومید مشو که تو را نیز عاشورایی است و کربلایی که تشنه خون توست و انتظار می‌کشد تا تو زنجیر خاك از پای ارادت بگشایی و از خود و دلبستگی هجرت کنی و فراتر از زمان و مکان خود را به قافلهٔ سال شصت و یکم هجری برسانی و در رکاب امام عشق به شهادت رسی... - آسید مرتضی آوینی