ء چه از او بنویسم؟ قلم مات ِعلی‌ست.

*/ ما غباریم، غباری ز خیابان نجف…

ء این دست مرتضی علی بود که ما را برای ادامه، زنده نگه داشت والا ما کجا و تاب غم‌های دنیا…

*/ بالت از کینه شکستند، علی‌وار بخند.

*/

ء علی جان… ما مُتهم به کُفر؟ تو شایسته‌ای به رَبّ! انگشت ِاتهام به سوی که می‌رود؟

ء او با خون امضا کرد و نوشت: «قطعا سننتصر!»

*/

نوشته‌اند که حضرت زینب سلام‌الله‌علیها به مرگ طبیعی از دنیا رفتند اما به علت وفات حضرت کمتر اشاره شده. در اسلام مستحبه که زن‌ها دور خانم عزادار جمع بشن و با شیون و زاری به شکستن بغض خانم عزادار کمک کنن. چون در غیر این‌ صورت امکانش هست شخص به دلیل عدم تخلیه احساسات و غم دچار بیماری خطرناکی بشه و تا آخر عمر توان بروز احساساتش رو از دست بده. حضرت زینب سلام‌الله‌علیها از ابتدای اسارت تا انتهای آن بدلیل احساس مسئولیت ِ حراست و حفاظت از اُسرا به‌ویژه کودکان به خود اجازه عزاداری و گریه بر مصیبت‌های وارده را ندادند. بعد از واقعه عاشورا تنها یك سال و نیم زنده ماندند و در این مدت به بیماری ماتی دچار بودند. به این معنا که هرگاه چیزی برای ایشان یادآور غم‌ها و مصیبت‌های کربلا بود ایشان رو در ماتی و حیرت فرو می‌برد و در نهایت موجب دق‌ کردن ایشان شد.

*/ هرگز‌ نگویید که زینب وفات کرد او کربلا کنار جسم حسینش شهید شد.

*/ بنت‌الهدی، یعنی زینب…

ء جهان که لطف ندارد بگو نجف چه خبر؟