نوشتهاند که حضرت زینب سلاماللهعلیها
به مرگ طبیعی از دنیا رفتند
اما به علت وفات حضرت کمتر اشاره شده.
در اسلام مستحبه که زنها دور خانم عزادار
جمع بشن و با شیون و زاری به شکستن بغض
خانم عزادار کمک کنن.
چون در غیر این صورت امکانش هست
شخص به دلیل عدم تخلیه احساسات
و غم دچار بیماری خطرناکی بشه
و تا آخر عمر توان بروز احساساتش رو از دست بده.
حضرت زینب سلاماللهعلیها از ابتدای اسارت
تا انتهای آن بدلیل احساس مسئولیت ِ
حراست و حفاظت از اُسرا بهویژه کودکان
به خود اجازه عزاداری و گریه بر مصیبتهای وارده
را ندادند. بعد از واقعه عاشورا تنها یك
سال و نیم زنده ماندند
و در این مدت به بیماری ماتی دچار بودند.
به این معنا که هرگاه چیزی برای ایشان
یادآور غمها و مصیبتهای کربلا بود
ایشان رو در ماتی و حیرت فرو میبرد
و در نهایت موجب دق کردن ایشان شد.