خب عادت کردم به مصنوعی خندیدن یه روز تصمیم گرفتم به چیزایی که واقعا خنده دار هستن بخندم و خنده مصنوعی رو بزارم کنار و اونروز همه ریختن سرم که وای مهدوی چقد چس میکنه و از این خزعبلات خب د آخه خودتون نمیدونید چه موجودات بی نمکی هستین و چه چیزای سطحی و مسخره ای براتون خنده داره اگه میفهمیدید اونوقت منو درک میکنید

اگه میدونستین در مورد هرکدومتون چه دیدگاهی دارم سمتم نمیومدید دلقکا(به جز اون برادر) اونوقت میگید چرا انقدر کم حرفی،من حرف بزنم منو برای همیشه ترک میکنید درسته از موضوعات صحبتتون هیچوقت خوشم نمیومد و به نظرم خیلی مسخره بودن،اما همیشه با کمال میل همراهیتون میکردم و تظاهر میکردم که وای چقد حرفاتون برام جالبه

و من تقریبا تمام لذتی که میتونستم از هم صحبتی با دوستام ببرم رو گذاشتم کنار تا شماها از هم صحبتی با من لذت ببرید

من خودم رو خفه کردم تا شماها نفس بکشید

اما دو نفر بودن که همیشه به حرفام در مورد موضوع مورد علاقه ام گوش میدادن اون دو نفر حکم نجات دهنده های منو دارن

البته برای خودشون جالب بود و از خود گذشتگی انجام ندادن ولی بازم دمشون گرم

من این حرفا رو نمیزنم که شماها مراعتم رو بکنید

نه همونجوری که هستید باشید من به محدود کردن خودم عادت کردم

فقط بدونید من براتون چکار کردم منت؟ بله دقیقا دارم منت میزارم سر همتون

چون به نظرم حقمه

بیشتر روی صحبتم با رفقای حضوریمه

رفیق مجازی پدیده عجیبیه هرچی خودش دوست داشته باشه از خودش بهت میگه راست و دروغ حرفاش اصلا مشخص نیست مرده باشه یا نتش تموم شده باشه برات هیچ فرقی نمیکنه وقتی بسته نتت تموم شده باشه دیگه دوستت به حساب نمیاد عجیبه