ای دریغا، ای دریغا از جوانی، از جوانی؛ سوخت و دودِ هوا شد، پیشِ رویم، زندگانی...

{بـندر عبـاس!}

من حتی می‌دونستم عمه‌م توی اون اسکله نیست، ولی دلم ریخت؛ بمیرم برای خانواده‌هاشون.

با خودم فکر می‌کنم آیا اون چیزها اونقدر ارزشش رو دارن که من اینقدر براش استرس و ناراحتی بکشم؟ و ای کاش بعد از اینکه بعد از هزارمین بار جواب نه به این سوال می‌دم همه‌ی این احساسات عجیب از روی پوستم آب بشن و فرو برن تو زمین.

بچه‌هاجون من کلی عکس نفرستاده دارن از اول فروردین تا الان.

دعا کنید این هفته به خیر بگذره... میام اینجا ثبتشون می‌کنم.

معاون نیست که.

فرشته‌ست. هدیه‌ست.

اون قیچیِ لعنتی رو بذار کنار.

از جلوی اون آینهٔ لعنتی بیا این طرف.

اهم اهم.