علی سلطانی یه‌ جا گُفته: شاعر شدم؛ که وقتی با موی پریشان در آغوشم پرسه میزنی، شعرِ مردانِ غریبه را زیرِ گوشَت زمزمه نکُنم...! @Anarestun

[بده دستاتُ خودم میشم ریشه‌یِ تو...] @Anarestun

نمی‌دانم آیا مادرش هم او را به اندازه‌ی من دوست داشت؟ آیا کسی می‌توانست بفهمد که دوست داشتنِ او چه لذتی دارد، و آدم را به چه ابدیتی نزدیک می‌کند؟ آدم پُر می‌شود، جوری‌که نخواهد به چیزی دیگر فکر کند نخواهد دلش برای آدم دیگری بلرزد، و هیچ‌گاه دچار تردید نشود... #عباس_معروفی @Anarestun

وای از زمانی که درگیر صدایی بشوی @Anarestun

_‌چند سالته!؟ +دو سال و هشت ماه و سه روز _از کی حساب کردی!؟ +از وقتی صداش کردم گفت:جانم @Anarestun

اونجا که #علی‌سلطانی میگه: "تو چرا نمیروی از من...؟" @Anarestun

در وصف دلبر چادریش اینگونه میفرماید شاعر: دیوانه‌ی حجابِ تو و چادرت شدم امّا بدون روسری هم دوست دارمت...🤤 @Anarestun

دقیقا تو همین پوزیشن 😍 @Anarestun

‏چيه اين كلمه‌ی «بِمونْ» ؟! ‏كه وقتى ميشنَويش، انگارى دنيا رو بهت دادنْ!! _ بمونْ باهام... _ بمونْ تو زندگيم... _ بمونْ تا بمونم... ‏و قَشنگ‌ترينْ و شيرينْ‌تَرينش اينه كه بگه: «بِمونى بَرام...» @Anarestun

مثلا اینجوری پیر شیم @deli_ism ♥️