🌝 خب؟

جا مانده است چیزی جایی که هیچ‌گاه دیگر، هیچ چیز جایش را پر نخواهد کرد... #حسین_پناهی

بسم رب آفریدگار قشاع ماه من، سلام! حالت چطور است؟ نگران خورشیدی که در راه است نیستی؟ میغان سرگردان و بازیگوش آسمان پریچهر شب اذیتت نمی‌کنن؟ شب هایت چطور؛ بی من به صبح می‌انجامند؟ نمی‌دانم چه شد که قلبت چو سنگی سخت و پولادین شد، ولکن خیالت عنوز هم شب‌ها به سراغم می‌آیند و از من می‌ستانند هرچه جان در وجود دارم! هنگامی‌که دیدگانم را به تو می‌دوزم، قلبم اختیار از کف می‌دهد و طبل رسوایی مرا به صدا در می‌آورد و چه غم‌انگیز است که صدای عربده‌های سوزناک بی‌جان قلبم را نمی‌شنوی و به سراغ اخترک‌های آسمانت می‌روی! اینجا که نشد ماه من، لیک در جهان بعدی، قرار ما باشد شبانگاهان، بر زیر تک درخت سرو بیابان آرزوهایم...! دلدار همیشگی تو، ستاره کوچک و کم سوی آسمان قلبت! _آندِرومِدا_ناشناس_

شعور، سطوح متفاوتی دارد و بالا ترین سطح شعور نادیده گرفتنِ بیشعور است.

الا ای آهوی وحشی کجایی؟"حافظ" بماندم بی سر و سامان کجایی؟"عطار" کجایی؟ با فراقم در چه کاری؟"عراقی" نگاره تازه خیز ما کجایی؟"بابا‌طاهر" کجایی ای جنون ویرانه‌ات کو؟"بیدل" کجایی تو؟کجایی‌ تو؟ کجایی؟"مولانا"

بسیار سُخن بود؛ نَگُفتیم و گُذَشتیم.!

گَر بشکند من؛ زاده شود من دیگری

بیا بنویسیم مثل درس مثل مشق تو کتابِ تاریخِ فردا؛ بیا بنویسیم ما هنوز زنده‌ایم زیر باره غم ها و دردا؛ بیا بنویسیم روزگار قاتلِ امیده؛ ولی ما میدونیم شبِ تار، آخرش سپیده؛ جنگ و قهر و تحریم و ستم این جهان پلشته؛ کی میدونه غیر خودمون چی به ما گذشته...