『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

شاید ما مرده ایم؛و اینجا جهنم است. . .

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

بیاموز ، رسم بُلند آفتاب ، به هر جا که ویرانه دیدی بِتاب 🌿 - فردوسی

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

- آدما با حسرت و ای کاش هاشون بزرگ میشن با حس پشیمونی ، با حس خطا و اشتباه با حس ناراحتی و افسوس گذشته رو خوردن. . . شاید تو اون لحظه ها نفهمی داری اشتباه میری نفهمی داری برای خودت یه عالمه ای کاش توی آینده درست میکنی شاید اونقدر کله خراب باشی که صد خودتو بزاری و حرف تو گوشت نره. . . ولی با همه‌ی اینا اگه یه راهی رو رفتی و تهش خوردی به بن‌بست ، اگه دست یکی رو گرفتی و حرفای قشنگ تو گوشش خوندی ولی یهو یجا به خودت اومدی و دیدی خیلی وقته دستتو ول کرده اگه واسش زخم خوردی، جنگیدی، طعنه شنیدی ولی حتی جلو نیومد تا زخماتو ببنده . . . بدون بَد باختی ، اونجا و تو اون لحظه پُر میشی از ای کاش ها پر میشی از ارزشش رو نداشت پر میشی از لایقش نبود پر میشی از یه حس دردناک غیرقابل توصیف و اون لحظه‌س که قلبت واسه‌ی تموم از دست رفته‌هات بارها اذیت میشه . . . 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

تو به خودت میگی زشت ولی فقط خودتو تو عکسا و آینه دیدی تو خودتو ندیدی، خودتو ندیدی وقتی سخت مشغول کاری هستی که دوست داری و حسابی تمرکز کردی، تو خودتو ندیدی وقتی داری درمورد چیزایی که دوست داری با هیجان حرف میزنی، تو خودتو ندیدی وقتی سرتو میگیری بالا و خیره میشی به آسمون، وقتی عکس اسمون میوفته تو چشمات، تو خودتو ندیدی وقتی از خنده چشمات پر از اشک میشه یا از شنیدن یه تعریف لپات سرخ میشه. . . آره، راحته خودتو زشت صدا بزنی چون تو هیچوقت این لحظه های کوچیک و ساده که هرلحظه اتفاق میوفتن رو نمیبینی. . . 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

+ من دوست ندارم یه‌رویای غیرممکن ببافم _ اما اگه رویاش رو نبافی ، همیشه غیرممکن میمونه. . .' 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』