دخترک خندید و پسرک ماتش برد که به چه دلهره از باغچه‌ی همسایه، سیب را دزدیده باغبان از پی او تند دوید به خیالش می‌خواست حرمت باغچه و دختر کم‌سالش را از پسر پس گیرد غضب‌آلود به او غیظی کرد این وسط من بودم سیب دندان‌زده‌ای که روی خاک افتادم من که پیغمبر عشقی معصوم بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق و لب و دندانِ تشنه‌ی کشف و پر از پرسش دختر بودم و به خاک افتادم چون رسولی ناکام هر دو را بغض ربود دخترک رفت ولی زیر لب این را می‌گفت او یقیناً پی معشوق خودش می‌آید پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود مطمئناً که پشیمان شده بر می‌گردد سال‌هاست که پوسیده ام آرام آرام عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم همه اندیشه‌کنان غرق در این پندارند این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

_و حالا تنها در ادامه‌ی این مناظره شُعَرا(:🌱 راجب - سیب- میگه که:

دختری میخندید پسری دلهره داشت پسرک تند دوید شاخه ام را کاوید سیب سرخم را چید گامهایش تند کرد سوی دختر به شتاب سیب را داد به او دخترک میخندید باغبان خنده ی دختر را.سیب دندانزیده دستش را با هم دید پسرک دلهره داشت غضبالوده روان شد ز پی اش دست دختر لرزید سیب سرخش لغزید سالها میگذرد دخترک چشم به راه،پسرک کینه به دل باورم نیست که یک سیب؟ دیده ی دخترکی تر کرده،پسری را به تمنای وصالش کشته عشق پاکی به تباهی برده این همه ویرانی ز یک سیب برمی اید؟نکند امده است؟؟ سالها میگذرد باغبانم رفته.ریشه ام خشکیده. شاخه ام بشکسته ان پسر خردم کرد! تیشه اش را که به پایم میزد! زیر لب زمزمه کرد: کاش باغچه خانه ی شان سیب نداشت" 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

ترسم چو بازگردی از دست رفته باشم! 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

به خان چوپان بگویید؛ دیگر به مغان باز نگردد! سارای او را سیل ربود و برد آن گل عُذارِ رعنا را🌊" 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

کاش گربه بودم ؛

آسوده باش ؛ حالم خوب است ! 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

تایمو:)))

هوا دُچارِ غم است•

شب در حریر مهتاب، تو خوابِ یار بینی ... من هم در این خیابان، شب را بغل بگیرم : ) 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

وقتی شاعر شیطونه: هی بوسه نزن با هیجان گوشه ی لب را یک لحظه رعایت بکن آداب ِادب را🌱 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』