✨💚۰

او نمی‌توانست بفهمد که درد وارد شده به جسمم، اصلا قابل مقایسه با قلب شکسته‌ام نیست. _صعود³: سلطنت پنهان برای: آنمون از طرف: نجوای کلمات📚

۰چرا باید رمان های هاکی موراکی را در آغوش بگیریم؟!🫂📘

+او کیست؟! هاروکی موراکامی، نویسنده ی شهیر ژاپنی، در دهه 70 زندگی خود همچنان بسیار پر مشغله و پر کار است. موراکامی تا به حال بیش از 30 کتاب نوشته، چندین و چند جایزه ی معتبر را از آن خود کرده و آثارش به 50 زبان مختلف ترجمه شده است. او را همچنین می توان محبوب ترین نویسنده ی حال حاضر دنیا—حداقل در میان رمان نویسان مطرح کنونی—برشمرد.🗾💙 موراکامی، اصلاً نویسنده ی عصا قورت داده ای نیست که به خاطر آثار ادبی اش مورد احترام باشد بلکه شخصیتی بسیار دوست داشتنی و متواضع است. مخاطبین با هیجان، لذت و برقراری ارتباطی صمیمی نسبت به آثار موراکامی واکنش نشان می دهند، انگار که این آثار، نامه هایی از یک دوست قدیمی هستند. شاید هم آثار او دقیقاً همین باشند. در این مقاله، نه دلیل برای به آغوش کشیدن رمان های بامزه، عجیب، تأثیرگذار، سوررئال و آرامش بخش هاروکی موراکامی آورده شده است.🧷🎈

حس توصیف ناپذیر(:

همچنان دایگو درست نشده اینجا هستم...

امنیت که می‌رود باقی چیزها هم همگی از پی‌اش می‌روند مثل آبی که کف دو دست نمی ماند. _پتش‌خوارگر

شب خوش`🌃.

بسم الله۰🌅

چراکه بعضی تغییرها مفیدند اما گذر زمان نشون خواهد داد که بعضی هاشون هم تصمیم‌هایی نابخردانه بوده‌ان. _هری‌پاتر و محفل‌ققنوس

از وقتی شهادت شهید مصطفی علیخانی رو فهمیدیم، دلمون خونِ، برای همسرشون، که به تازگی ازدواج کرده بودند دعا کنید؛❤️‍🩹

سبک منحصر به فرد موراکامی🎣 داستان های موراکامی، لحنی عجیب اما متمایز دارند. او، استاد به وجود آوردن حال و هوایی به خصوص است و از همان صفحه ی اول تا آخرین کلمه ی داستان، این کار را با تسلطی کم نظیر انجام می دهد. حسی از فقدان، غم و فاجعه ای قریب الوقوع در آثارش وجود دارد که همیشه با احساسی از امید به رهایی، تلطیف و متعادل می شود. مخاطب در آثار او، با خشونت و مرگ مواجه می شود اما همچنین، مأمن هایی چون چاه های خالی، آسانسورهای جادویی و خانه های ساکت و پر از غذا در داستان هایش وجود دارند که می توان برای فرار از مشکلات به آن ها پناه برد. در داستان های او همچنین، طنزی آن چنان نامحسوس و ظریفی وجود دارد که گاهی اوقات به سختی می توان جای دقیق آن را در متن مشخص کرد. موراکامی خیلی ساده داستان را آغاز می کند و پله پله آن را گسترده تر می سازد. او به مخاطب، فردی عادی را نشان می دهد که زندگی کاملاً نرمالی دارد. زندگی روتین برای این شخصیت، هم کسالت آور است و هم آرامش بخش. با این حال، موراکامی این گونه فعالیت ها و اشیای معمولی را با ژرفای متافیزیکی تلفیق می کند، به گونه ای که آن ها تبدیل به دروازه هایی برای ورود به دنیاهای دیگر می شوند. 🥯🚏