شاید زندگی ان لحظه مسدودی است
که نگاه من در مردمک تو خود را ویران می سازد
و در این حس
من با ادراک ماه و دریافت ظلمت
درامیزم
در اتاقی به اندازه یک تنهایی
قلب من
به اندازه یک عشق
-فروغ فرخزاد؛
گاهی آدمها مثل باران میایند؛ بیصدا، پربرکت، و بعد ناگهان میروند و تو سالها منتظر قطرهای از انها میمانی