eitaa logo
دکتر حمید شفیع زاده
41 دنبال‌کننده
208 عکس
417 ویدیو
3 فایل
این کانال دیدگاه های دکتر حمید شفیع زاده را در حوزه سیاست، تاریخ، فلسفه و مردم شناسی بیان می کند
مشاهده در ایتا
دانلود
هدایت شده از .. ..
7.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✨ نگاه کن ببین خدا چجوری مرده رو زنده می‌کنه؟
«دوستان، به یک نتیجهی مهم رسیدم که میخواهم با شما در میان بگذارم. بحث را از غربزدگی شروع میکنم. من معتقدم غربزدگی یک اشتباه بینشی ساده نیست؛ یک پرستشِ خاموش است که ذهن را منجمد میکند و آدم را به جهل مرکب میرساند. پرستش یعنی دیگر سؤال نکنی؛ فقط تکرار کنی. نکتهی مهمتر: حتی وقتی از غرب انتقاد میکنیم، در فضای خودش نفس میکشیم. مثلاً میگوییم روانشناسی غربی شکست خورده، یا انقلاب صنعتی محیط زیست را نابود کرده. اینها درست است، اما وقتی از این واژهها استفاده میکنیم (روانشناسی، صنعت، محیط زیست)، در واقع با ابزار خودِ غرب داریم غرب را نقد میکنیم. این یعنی مرجع قضاوت، همچنان خودِ غرب است. در فلسفه به این میگویند «ایدئولوژی مسلط» یا «هژمونی فرهنگی». یعنی سلطه وقتی کامل میشود که نه فقط زندانها و پلیس، بلکه زبان، فرهنگ و وجدان مردم را در اختیار داشته باشد. غرب با ۴۰۰ سال سلطه، موفق شده بدیهیاتِ فکریِ ما را بسازد. حتی یک روستایی هم امروز میداند که «پیشرفت» یعنی ماشین و اینترنت و ساختمانهای بلند، و «عقبماندگی» یعنی سنت و بیابان. این یعنی ما در اتاقِ دربستهای نفس میکشیم که خودِ غرب ساخته است. برای همین است که میگویند «خون را با خون نمیشویند». نمیتوان با ابزارِ نظام، خودِ نظام را نقد کرد. کانت با عقل، عقل را نقد کرد و در همان زندان ماند. ویتگنشتاین با زبان، زبان را محدود کرد و باز هم در همان چارچوب بود. مارکس با ایدئولوژی، ایدئولوژی را نشانه رفت و خودش اسیرِ ایدئولوژیِ دیگری شد. مکتب فرانکفورت هم به همین بنبست رسید. اما من به یک راهِ نهایی رسیدهام: تنها راه، رجوع به قرآن است. چون قرآن در فضای غربزدگی نفس نمیکشد و هیچ ایدئولوژیای او را احاطه نمیکند. قرآن نه غربی است، نه شرقی، نه چپی، نه راستی. قرآن خودش «فضا»ست، نه «درونِ فضا». قرآن مرجعِ خودش است؛ هم قاضی است، هم قانون، هم راه، هم مقصد. وقتی قرآن را مرجع قرار دهیم، تعریفِ خودمان را داریم. «پیشرفت» ما «فلاح» است. «عدالت» ما «قسط» است. «آزادی» ما «حرّیت» است. «علم» ما «معرفتِ توحیدی» است. اینها را با هیچ شاخصِ غربی نمیشود سنجید و نیازی هم نیست. غرب، پیشِ ما تبدیل میشود به یک «آیهی عبرت»؛ نه رقیب، نه بت، نه شیطانِ مطلق. فقط یک تجربهی انسانی که از آن درس میگیریم، بدون اینکه اسیرش شویم. پس اگر کسی بپرسد چطور از فضایِ غرب خارج شویم، پاسخ من یک چیز است: قرآن را بهعنوانِ «فوقِ همهی فضاها» بپذیریم. نه یک شعار، بلکه یک تغییرِ وجودی. تغییرِ مرجع، تغییرِ زبان، تغییرِ قضاوت، تغییرِ تنفس. این تنها راهی است که من میبینم. نظر شما چیست؟» دکتر حمید شفیع زاده
هدایت شده از Ov@ice🇮🇷 اُوِیس 🇮🇷
🍎 چشمه کوچکی از هنرنمایی مولا امیرالمومنین علیه السلام در این حدیث ذل ، ضل ، زل و ظل 🍏 مَن تَوکَّلْ علَی المالِ،ذَلَّ کسی که به مال توکل کرد ، ذلیل شد 🍏 مَن تَوکَّلْ علَی الْعِلمِ،ضَلَّ کسی که به علم توکل کرد ، گمراه شد 🍏 مَن تَوکَّلْ علَی العَقْلِ، زَلَّ کسی که به عقل توکل کرد، لغزید 🍏 مَن تَوَکَّلْ علَی اللهِ،ظَلَّ کسی که به خدا توکل کرد ، سایه بانی یافت
هدایت شده از بصیرت افزایی
ضرغامی: نفوذی، جریانی است که در میانه جنگ حرف لایحه حجاب را در دهان نماینده مجلس می‌گذارد👇 @baseratafzaeee
نفوذی خود تو هستی که نمی دانی نیروی ما از بمب و اتم و موشک نیست نیروی ما از اجرای فرامین خداوند متعال است نیروی ما از زنان با حجاب است.
ادیسه نولان؛ پیروزی‌ای که برنده را نابود کرد 🎬 فیلم در یک نگاه «ادیسه» جدیدترین ساخته کریستوفر نولان، اقتباسی فلسفی از حماسه‌ی کهن یونانی است. فیلم داستان اودیسئوس (مت دیمون)، پادشاه ایتاکا، را روایت می‌کند که پس از پیروزی در جنگ ده‌ساله‌ی تروا، سفری ده‌ساله و پرخطر را برای بازگشت به خانه آغاز می‌کند. او در این مسیر با غول یک‌چشم (پولیفِموس)، جادوگر سیرسه، سیرن‌های افسون‌گر، هیولای اسکیلا و گرداب کاریبدیس روبرو می‌شود و تقریباً تمام خدمه‌اش را از دست می‌دهد. خشم پوزئیدون، خدای دریا، و سپس خشم آپولو به‌خاطر کشتن گاوهای مقدس، مسیر او را به مصیبتی بی‌پایان تبدیل می‌کند. او هفت سال را در جزیره‌ی کالیپسو، پری دریایی، اسیر می‌ماند تا سرانجام آزاد می‌شود. هم‌زمان، در وطنش ایتاکا، گروهی از خواستگارانِ متجاوز به رهبری آنتینوئوسِ حیله‌گر (رابرت پتینسون)، کاخ او را اشغال کرده‌اند. آنها هر شب جشن می‌گیرند، بیت‌المال را به تاراج می‌برند و به همسرش پنلوپه (آن هتوی) فشار می‌آورند که با یکی از آنان ازدواج کند تا حکومت را به دست گیرند. پنلوپه با حیله‌ای هوشمندانه (بافتنِ کفنی که هر شب وا می‌کند) زمان می‌خرد و پسرش تلماخوس (تام هالند) نیز به جستجوی پدر می‌رود. سرانجام اودیسئوس به شکل گدایی به ایتاکا بازمی‌گردد. پنلوپه اعلام می‌کند هر کس بتواند کمان اودیسئوس را بکشد و تیری از میان دوازده تبر عبور دهد، همسر او خواهد شد. خواستگاران از پس این کار برنمی‌آیند، اما اودیسئوسِ گدامنش به راحتی این کار را انجام می‌دهد. او هویت خود را آشکار می‌کند و به همراه پسرش، تمام خواستگاران را می‌کشد
hamid shafizadeh: ادیسه نولان؛ فیلمی درباره بهای ویرانگر پیروزی بدون اخلاق 🎬 فیلم در یک نگاه (شرح کامل داستان برای کسانی که فیلم را ندیده‌اند) «ادیسه» جدیدترین ساخته کریستوفر نولان، اقتباسی مدرن و فلسفی از حماسه‌ی کهنِ یونانی است. فیلم «اودیسئوس» (با بازی مت دیمون)، پادشاهِ سرزمینِ «ایتاکا» را روایت می‌کند که پس از یک جنگِ ده‌ساله در «تروا» (شهری در یونانِ باستان)، سعی می‌کند به خانه و خانواده‌اش بازگردد. اما این بازگشت، خودش یک سفرِ ده‌ساله و پرمخاطره می‌شود. خط داستانی اول - سفرِ اودیسئوس: اودیسئوس پس از پیروزی در جنگِ تروا، با کشتی راهیِ خانه می‌شود. اما خدایِ دریا، «پوزئیدون»، به خاطرِ کورکردنِ پسرِ غول‌پیکرش (پولیفِموس) توسط اودیسئوس، از او به شدت خشمگین است و راهِ بازگشتش را سد می‌کند. اودیسئوس و خدمه‌اش در این سفرِ ده‌ساله با ماجراهای ترسناکی روبرو می‌شوند: با غولِ یک‌چشم (پولیفِموس) روبرو می‌شوند که چند نفر از خدمه را می‌خورد و اودیسئوس با حیله او را کور می‌کند تا فرار کنند. به جزیره‌ی جادوگرِ سیرسه می‌رسند که خدمه را به خوک تبدیل می‌کند. برای گرفتنِ راهنمایی، به دنیایِ مردگان سفر می‌کنند و با ارواحِ هم‌رزمانِ کشته‌شده‌شان دیدار می‌کنند. از کنار سیرن‌ها (موجوداتی با آوای افسون‌گر) و هیولای اسکیلا عبور می‌کنند که تلفاتِ سنگینی به آنها وارد می‌شود. سرانجام، خدمه‌ی اودیسئوس، برخلاف هشدار او، گاوهای مقدسِ خدایِ آپولو را می‌کشند و خشمِ خدایان، تمامِ کشتی و خدمه را در طوفانی سهمگین نابود می‌کند و تنها اودیسئوس زنده می‌ماند. او هفت سال را در جزیره‌ی پریِ دریاییِ کالیپسو اسیر می‌ماند تا اینکه سرانجام آزاد می‌شود و سفرش را ادامه می‌دهد. خط داستانی دوم - اوضاع در ایتاکا: هم‌زمان با این ماجراها، در وطنِ اودیسئوس، اوضاع به هم ریخته است. پنلوپه (با بازی آن هتوی)، همسرِ وفادارِ اودیسئوس، و تلماخوس (با بازی تام هالند)، پسرِ جوانش، بی‌خبر از سرنوشتِ او، ۲۰ سال است که چشم به راهِ بازگشتِ او هستند. در این مدت، گروهی از خواستگارانِ متجاوز به رهبریِ آنتینوئوسِ حیله‌گر (با بازی رابرت پتینسون)، کاخِ اودیسئوس را اشغال کرده‌اند و هر شب در آن جشن می‌گیرند و دارایی‌هایش را به تاراج می‌برند. آنها به پنلوپه فشار می‌آورند که با یکی از آنها ازدواج کند تا حکومتِ ایتاکا را به دست گیرند. پنلوپه برای خریدنِ زمان، حیله‌ای به کار می‌بندد: می‌گوید تا کفنِ پدرِ شوهرش را نبافد، ازدواج نخواهد کرد؛ اما هر شب، آنچه را در روز بافته، وا می‌کند تا نقشه‌ی آنها ناکام بماند. اوج و پایان داستان: سرانجام، اودیسئوس پس از ۲۰ سال به ایتاکا می‌رسد؛ اما به شکلِ یک گدایِ کهنه‌کار درمی‌آید تا هویتِ خود را پنهان کند. او تنها با پسرش تلماخوس متحد می‌شود و ایزدبانوی «آتنا» نیز از او حمایت می‌کند. پنلوپه برای انتخابِ همسرِ جدید، اعلام می‌کند که هر کس بتواند کمانِ اودیسئوس را بکشد و تیری را از میانِ دوازده تبر عبور دهد، با او ازدواج خواهد کرد. هیچ‌یک از خواستگاران از پسِ این کار برنمی‌آیند، اما اودیسئوسِ گدامنش، به راحتی این کار را انجام می‌دهد. سپس هویتِ خود را آشکار می‌کند و به همراهِ تلماخوس، تمامِ خواستگارانی را که به خانه‌اش خیانت کرده‌اند، می‌کشد و کاخ را پس می‌گیرد. اما این پایانِ داستان نیست. اودیسئوس پس از این پیروزی، بر تخت نمی‌نشیند. او تاج و تخت را به پسرش تلماخوس می‌سپارد و خود، همراه با همسرش پنلوپه، راهیِ «غرب» می‌شود؛ سفری که در اسطوره‌های یونانی، به سویِ سرزمینِ مردگان است. این پایانِ تلخ و تأمل‌برانگیز، پیامِ اصلیِ فیلم را شکل می‌دهد. 🧠 نیتِ کریستوفر نولان از ساختِ این فیلم کریستوفر نولان، کارگردانِ سرشناسِ فیلم‌هایی مانند «اوپنهایمر»، «تلقین» و «شوالیهٔ تاریکی»، در «ادیسه» به دنبالِ یک حماسه‌ی ساده و ماجراجویانه نیست. او خودش گفته که این فیلم، «شاعری برای تمدنی در حال غروب» است و تحتِ تأثیرِ نگرانیِ عمیقِ او درباره‌ی فروپاشیِ تمدن‌ها ساخته شده است. نولان در فیلمِ قبلیِ خود، «اوپنهایمر»، نشان داد که به هزینه‌های اخلاقیِ دستاوردهای بزرگِ بشری (مانند ساختِ بمب اتم) عمیقاً علاقه‌مند است. در «ادیسه» نیز او همین دغدغه را دنبال می‌کند؛ اما این بار در قالبِ یک داستانِ اسطوره‌ای. نیتِ او از ساختِ این فیلم، هرگز جشنِ گرفتنِ یک قهرمانِ اسطوره‌ای نیست. بلکه او می‌خواهد فروپاشیِ روانی، اخلاقی و اجتماعیِ مردی را به تصویر بکشد که برای پیروزی، از هر وسیله‌ای - حتی نقضِ بنیادی‌ترین اصولِ انسانی - استفاده کرده است.
🏛️ اسب تروا؛ پیروزی‌ای که به قیمتِ روحِ برنده تمام شد محورِ اصلیِ فیلم، حیله‌ی معروفِ اسب تروا است. یونانیان برای تسخیرِ شهرِ تروا که دیوارهایِ محکمی داشت، یک اسبِ چوبیِ غول‌پیکر ساختند و آن را به‌عنوانِ هدیه در جلویِ دروازه‌هایِ شهر رها ا کردند و خودشان عقب‌نشینیِ ساختگی کردند. تروجی‌ها که فکر می‌کردند جنگ تمام شده، اسب را به داخلِ شهر آوردند؛ اما شبِ هنگام، سربازانِ یونانی که درونِ اسب پنهان شده بودند، از آن خارج شدند، دروازه‌ها را گشودند و شهر را به آتش کشیدند و همه را قتل‌عام کردند. اما نولان این اسب را نه یک غنیمتِ جنگی، بلکه نمادِ نقضِ قانونِ مقدسِ «مهمان‌نوازی» به تصویر می‌کشد. در جهان‌بینیِ یونانِ باستان، این قانون که از سوی «زئوس» (خدایِ بزرگِ یونانیان، نمادِ نظمِ اخلاقیِ جهان) وضع شده بود، می‌گفت که هر انسانی، حتی اگر دشمن باشد، وقتی به درِ خانه‌ات پناه می‌آورد، حقِ امنیت و کرامت دارد. اودیسه با فریبِ تروجی‌ها و کشتارِ شبانه‌ی آنان، این قانون را نقض می‌کند. او در ظاهر پیروز می‌شود، اما از همان لحظه، سایه‌ی سنگینِ این گناه، هرگز از او دور نمی‌شود. در طولِ سفرِ ده‌ساله، او بارها با هیولاهایی روبرو می‌شود که در حقیقت، بازتابِ وحشت‌هایِ درونیِ خودش هستند. پوزئیدون (خدای دریا) فقط یک دشمنِ بیرونی نیست؛ بلکه نمادی از عذابِ وجدانی است که اودیسه را رها نمی‌کند. پیامِ فیلم این است: پیروزیِ مبتنی بر بی‌اخلاقی، برنده را از «خودِ واقعی‌اش» سلب می‌کند. اودیسه در پایان، به همسرش پنلوپه می‌گوید: «شوهری که به تروا رفته بود، هرگز برنمی‌گردد.» یعنی انسانِ پیشین، در آتشِ گناهِ این پیروزی، خاکستر شده است. 🏛️ خواستگاران؛ نمادِ لابی‌های قدرتِ بی‌ریشه یکی از نمادپردازی‌های جذابِ فیلم، گروهِ خواستگاران است که در غیابِ اودیسئوس، کاخِ او را اشغال کرده‌اند. این شخصیت‌ها که با رهبریِ آنتینوئوسِ حیله‌گر (با بازی رابرت پتینسون) به پنلوپه فشار می‌آورند تا با یکی از آنها ازدواج کند، در خوانشی مدرن، نمادِ لابی‌های قدرت و نهادهای فاسدی هستند که در خلأِ قانون و مشروعیت، عرصه‌ی تصمیم‌گیری را قبضه می‌کنند. این خواستگاران: بیت‌المال را به تاراج می‌برند و هر شب در کاخِ پادشاه جشن می‌گیرند. حرمتِ خانه و خانواده را زیر پا می‌گذارند. برای رسیدن به قدرت، هیچ حد و مرزِ اخلاقی نمی‌شناسند. با چهره‌ای فریبنده و کاریزماتیک، افکارِ عمومی را منحرف می‌کنند. فیلم نشان می‌دهد که این نیروهای نفوذی، تنها با بازگشتِ «قانونِ مشروعِ همراه با وجدان» پاکسازی می‌شوند. اما این پاکسازی نیز به‌قیمتِ خشونتی دیگر تمام می‌شود؛ خشونتی که باز هم بر گناهِ اودیسه می‌افزاید. ⚖️ سفر به غرب؛ ادایِ دین به قربانیانِ پیروزی پایانِ فیلم، شاید مهم‌ترین و تأمل‌برانگیزترین بخشِ آن باشد. اودیسئوس پس از بازپس‌گیریِ کاخ و کشتنِ خواستگاران، بر تخت نمی‌نشیند. او تاج و تخت را به پسرش تلماخوس می‌سپارد و خود، همراه با همسرش پنلوپه، راهیِ «غرب» می‌شود؛ جایی که در اسطوره‌شناسیِ یونان باستان، سرزمینِ مردگان و قلمرویِ خدایانِ زیرزمینی است. چرا اودیسئوس به غرب می‌رود؟ ۱. برای ادایِ احترام به روحِ هم‌رزمانِ کشته‌شده: او می‌داند که پیروزی‌اش بر روی توده‌هایی از اجسادِ یاران و دشمنان بنا شده است. او برای پذیرشِ گناهِ جمعیِ خود و سپاس‌گزاری از قربانیانِ جنگ، راهیِ این سفرِ زیارتیِ اجباری می‌شود. ۲. برای مواجهه با وجدانِ خود: اودیسئوس می‌توانست پس از پیروزی، بر تختِ قدرت بنشیند و خود را پادشاهِ مقتدری بداند. اما او می‌داند که بدونِ پذیرشِ گناه و سوگواری برای قربانیان، هیچ تمدنی نمی‌تواند دوام بیاورد. این سفر، نمادِ پذیرشِ مسئولیتِ تاریخی است. ۳. نشانه‌ای از ناتمامیِ رستگاری: پایانِ فیلم، یک پایانِ شادِ کلیشه‌ای نیست. فیلم نشان می‌دهد که هیچ قهرمانی پس از چنین خشونت‌هایی، نمی‌تواند «بازنشسته» شود. زندگیِ واقعی، پس از پیروزیِ نظامی تمام نمی‌شود؛ تازه آغازِ حسابرسیِ درونی است. اودیسه محکوم است که تا پایانِ عمر، زائرِ خاطراتِ خونینِ خود باشد و این، سنگین‌ترین مجازاتِ ممکن برای یک قهرمانِ جنگ‌زده است. پنلوپه چرا همراهِ او می‌رود؟ پنلوپه که ۲۰ سال با وفاداریِ تمام، در برابرِ خواستگاران مقاومت کرده بود، در پایان همراهِ اودیسه راهیِ غرب می‌شود. این حرکت، نشان‌دهنده‌ی همدلیِ بی‌چون‌وچرای او با همسرش است. او می‌پذیرد که بارِ عواقبِ اخلاقیِ انتخاب‌هایِ اودیسه را بر دوش بکشد و در مسیرِ پشیمانی و رستگاری، او را تنها نگذارد. سفرِ او به غرب، ادایِ دین به آرزویِ دیرینه‌اش برای صلح و رهایی از جنگ است.
🌍 پیامِ فیلم برای جهانِ امروز اگر «ادیسه» را یک تمثیل برای قدرت‌های مدرن، به‌ویژه ایالات متحده، در نظر بگیریم، پیامِ آن روشن و هشداردهنده است: ۱. پایگاه‌های نظامی در کشورهای دیگر، مانندِ اسب تروا هستند: ابزارهایی که با عنوانِ «حمایت و صلح» ایجاد شدند، اما در عمل، نه تنها تمدنِ غرب را حفظ نکردند، بلکه به تسریعِ ویرانیِ خودِ آن از درون انجامیدند. هزینه‌های مالیِ هنگفت، درگیری‌های بی‌پایان، و مهم‌تر از همه، شکافِ عمیق در جامعه‌ی خودِ غرب، نشان داد که این پایگاه‌ها، «معماریِ ویرانی» خودِ غرب را از درون کلید زده‌اند. ۲. نقضِ قوانینِ اخلاقیِ بنیادین، سرانجام به خودِ نقض‌کننده بازمی‌گردد: نقضِ حاکمیتِ ملت‌ها و کرامتِ انسانی با عنوانِ «منافعِ ملی»، سرانجام به‌صورتِ شکاف‌هایِ عمیقِ اجتماعی، بحرانِ هویت و بی‌اعتمادیِ جهانی به خودِ آن قدرت، بازمی‌گردد. ۳. بزرگ‌ترین دشمنِ هر تمدنی، از درونِ خودِ آن می‌آید: فیلم این ایده را به چالش می‌کشد که تهدیدها همیشه از بیرون می‌آیند. یک قدرتِ بزرگ ممکن است خودش به «مردمانِ دریا» تبدیل شود؛ یعنی تمدنی قدرتمند که به دلیلِ از دست دادنِ وجدانِ اخلاقی، به منبعِ خشونت و بی‌ثباتی بدل می‌گردد. ۴. هر تمدنی که برای پیروزی، دست به فریب و خشونتِ بی‌حدوحصر بزند، نه از بیرون، بلکه از درون متلاشی می‌شود: چون وجدانِ جمعی‌اش، روزی در برابرِ «دنیایِ مردگانِ» اعمالش، پاسخگو خواهد بود. این پاسخگویی، «مجازاتِ بیرونی» نیست؛ «نتیجه‌ی طبیعیِ گسستن از نظمِ اخلاقیِ جهان» است. 🕊️ سخنِ پایانی «ادیسه» نولان، فراتر از یک فیلمِ ماجراجویانه، هشداری اخلاقی به تمامِ قدرت‌هایِ مغرورِ تاریخ است. فیلمی که با زبانی اساطیری، این حقیقتِ جاودانه را روایت می‌کند که پیروزیِ بدونِ اخلاق، نه پیروزی، که آغازی برای یک شکستِ ابدی است. شکستی که در آن، قهرمانِ پیروز، خودش نخستین قربانیِ گناهش خواهد بود. این فیلم به ما می‌گوید که هیچ تمدنی نمی‌تواند با تکیه بر فریب و نقضِ اصولِ بنیادین، به بقایِ خود ادامه دهد؛ زیرا سرانجام، با همان وجدانی که نادیده گرفته، مواجه خواهد شد و آن وجدان، از درون، او را به حساب خواهد کشید. سرنوشتِ اودیسه، سرنوشتِ هر قدرتی است که گمان می‌کند می‌تواند برای پیروزی، از هر ابزاری استفاده کند و از عواقبِ اخلاقیِ آن فرار کند. غرب، در اسطوره‌ها، نه یک مقصدِ جغرافیایی، که سفر به سویِ وجدانِ بیدار و پذیرشِ مسئولیتِ تاریخی است. دکتر حمید شفیع زاده متخصص مدیکال اتکیکز
من تا باحال زیاد تلویزیون را نمی دیدم بخاطر مشغله و سطح پایین برنامه ها ولی از این به بعد سعی می کنم که بیشتر ببینم تا مشتی باشد بر دهان روحانی و پوزیده
خیانتی دیگر از دولت پوزیده ، مقدمات ترور فرمانده هان و افراد وطن دوست را آماده کردند،این یک خیانت آشکار و رذیلانه است