هدایت شده از hamid shafizadeh
3.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
سخنرانی نتانیاهو پس از رزمایش روز گذشته :
نتانیاهو : «نصراللّه کجاست؟»
جمعیت : «حذف شد!»
نتانیاهو : «سنوار کجاست؟»
جمعیت : «حذف شد!»
نتانیاهو : «ضیف کجاست؟»
جمعیت : «حذف شد!»
نتانیاهو : «هنیه کجاست؟»
جمعیت : «حذف شد!»
نتانیاهو : «با خامنهای چه کار کردیم؟»
جمعیت : «حذف شد!»
غیرت مسئولین ما کجاست،؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
هدایت شده از بهمن قادری چرمهینی
2M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔴 این تابلو یکی از عجیبترین نقاشی های تاریخی است
♦️یک بیمار روانی بستری در بیمارستان روانی تبریز این اثر را ۷۵ سال قبل خلق کرده است.
@HamSedaIr
ارسالی یکی از دوستان :
به خون شهدا قسم حتی به قیمت جانمان اجازه نمیدهیم تکرار شود
این روز و شبها که امت مبعوث شده با گذشت ۲۰۰ شب همچنان در حال مقاومت در برابر دشمن هستند عدهای در داخل کشور مشغول برنامهریزی در جهت نجات عدهای از عناصر پیادهنظام دشمن و بسترسازان داخلی جنگ هستند!
شنیده شده رئیس جمهور طی همین هفته با دعوت از برخی مسئولین همچون سرلشکر رضایی وزیر علوم مسئول نهاد رهبری در دانشگاهها و برخی دیگر از مسئولین و با اصرار فراوان از ایشان خواسته تا به هرطریق ممکن احکام انضباطی و امنیتی صادر شده در خصوص دانشجویان متهم در اغتشاشات دانشگاهها لغو گردد!!!
این در حالی است که تا این لحظه دبیرخانه شورای امنیت و مسئولین نهاد رهبری و برخی نهادهای امنیتی و کمیتههای انضباطی با پیگیری های مستمر بر رأی های حداقلی صادر شده اصرار نموده بودند ولیکن فشارهای بیسابقه از جانب وزارت علوم و شخص رئیس جمهور طی روزهای اخیر این روند را دچار چالش جدی نموده است
این افراد که به اسم دانشجو امروز مورد حمایت همه جانبه مسئولین دولتی قرار میگیرند همانهایی هستند که در داخل دانشگاهها پرچم مقدس ایران را به آتش کشیده به مقدسات اهانت کرده با در دست گرفتن عروسکهای موش به رهبر شهید و شجاعمان جسارت و دست جانبازشان را تمسخر و حتی در شعارها به ایشان اهانتهای رکیک نمودند و دشمن را تشویق به حمله نظامی به کشور میکردند
همه باید بدانند شرایط دیگر به قبل از این جنگ و قبل از شهادت رهبر و پدر عزیزمان برنخواهد گشت و امت حزب الله و مبعوث شده چه در داخل دانشگاه و چه خارج از آن شاهد و منتظر هستند تا در صورت عدم محاکمه و برخورد با این وطن فروشان خود وارد عمل شده و مانع از حضور هتاکان به مقدسات در محیط دانشگاه خواهند شد
ضمناً در خصوص نگرانی ها از تکرار اتفاقات گذشته در دانشگاهها نیز یقیناً این بار امت حزب الله منتظر نمانده و کوچکترین نشانهای از وطن فروشی را در نطفه خفه خواهند کرد و خواهیم دید اینبار چطور مردم میدان دانشگاهها را از وجود وطن فروشان پاک کرده و میادین آن را به تسخیر خود در خواهند آورد
همهی ما چه به عنوان دانشجوی انقلابی چه به عنوان حزب اللهی غیردانشجو یکبار شاهد جسارتهای شرمآور عدهای خائن در دانشگاهها بودیم و به جهت اینکه نتوانستیم مانع آن اهانتها شویم شرمندهی رهبری شهیدمان هستیم ولی این بار به هر قیمتی حتی به قیمت جانمان اجازه نمیدهیم دانشگاه دوباره به محیط امنی برای جولان عناصر ضد انقلاب و وطن فروش تبدیل گردد
تاریخ صدق گفتار ما را شهادت خواهد داد
تجربه تاریخی به اسم صلح، کشور را تسلیم دشمن کردند
در سده دوم پیش از میلاد، سرزمین یونان باستان که مهد فلسفه، هنر و سیاست بود، با بزرگترین تهدید تاریخ خود روبرو شد: امپراتوری تازهنفس و توسعهطلب روم. لژیونهای رومی سایه سنگین خود را بر دولتشهرهای یونانی افکنده بودند، اما آنچه سرنوشت این تمدن کهن را رقم زد، نه شمشیرهای رومیان، بلکه شکافی عمیق در ساختار سیاسی داخلی یونان بود.
در اتحادیه آخائی — آخرین سنگر استقلال یونان — دو جریان سیاسی شکل گرفت. نخست، جریان استقلالطلبی به رهبری فرماندهانی چون «کریتولائوس» که معتقد بودند صلح بدون حفظ حاکمیت ملی چیزی جز اسارت نیست؛ و دوم، گروهی از اشراف و سیاستمداران به رهبری فردی به نام «کالیکراتس» که پرچم صلحطلبی بیقیدوشرط را برداشته بودند.
کالیکراتس و همپیمانانش با استفاده از نفوذ خود در صحنه سیاسی، تبلیغات وسیعی را در میان مردم خسته از جنگ آغاز کردند. آنها شعار میدادند که «ایستادگی در برابر قدرت افسانهای روم دیوانگی است» و تنها راه نجات ملت، پذیرش شرایط روم و دستیابی به «صلح پایدار» است. فرستادگان روم نیز با زیرکی این جریان را تقویت میکردند؛ با وعدههای معسول درباره احترام به خودمختاری شهرها و امنیت اقتصادی، به چهرههای سازشکار وزن سیاسی بیشتری میبخشیدند.
گروه سازشکار به اسم صلح و جلوگیری از ویرانی کشور، قدم به قدم خطوط دفاعی یونان را تضعیف کردند. آنها مدافعان وطن را «جنگطلب» و «مانع رفاه عمومی» نامیدند، ارتش را دلسرد ساختند و پیامهای محرمانهای به فرماندهان رومی فرستادند که شامل اطلاعات حساس و تضمین عدم مقاومت جدی بود. در واقع، آنها دروازههای کشور را از درون به روی متجاوز گشودند، به این امید که در سایه حاکمیت جدید، جایگاه سیاسی و ثروت خود را حفظ کنند.
پولیبیوس، مورخ نامدار یونانی در اینباره مینویسد: «خیانت با نقاب صلحطلبی، مهلکتر از صدها هزار سپاهی بیگانه است؛ زیرا شمشیر دشمن بدن را میشکافد، اما سازش ناروا روح مقاومت یک ملت را نابود میسازد.»
در سال ۱۴۶ پیش از میلاد، سپاه روم به فرماندهی «لوکیوس مامپوس» بدون برخورد با مقاومت سازمانیافتهای وارد شهر کورینث، مرکز اصلی اتحادیه شد. رویاپردازیهای جریان صلحطلب خیلی زود به کابوسی هولناک بدل گشت. رومیها به محض تسلط بر شهر، تمام وعدههای صلح را زیر پا نهادند. کورینث به آتش کشیده شد، مردان از دم تیغ گذشتند و بیش از پنجاه هزار زن و کودک به عنوان برده فروخته شدند.
یونان باستان استقلال خود را برای بیش از دو هزار سال از دست داد. سرنوشت تلخ کورینث درس بزرگی در تاریخ شد: وقتی گروهی به اسم صلح و آرامش، اراده دفاعی کشور را شل کرده و با دشمن متجاوز همصدایی کنند، نتیجه آن صلح نخواهد بود، بلکه نابودی کامل و بردهداری است.
اکنون کشور ما ایران در همین شرایط قرار دارد مواظب باشیم که فریب اسم صلح را نخوریم
دکتر حمید شفیع زاده
به اسم صلح، تسلیم دشمن شدند: سقوط غرناطه
در اواخر سده پانزدهم میلادی، غرناطه آخرین سنگر تمدن اسلامی در اندلس (اسپانیای امروزی) بود. پادشاهیهای مسیحی قشتاله و آراگون تحت فرمان «پادشاه فرناندو» و «ملکه ایزابل»، شهر را محاصره کردند. آنچه سقوط این شهر مستحکم را رقم زد، نه برتری نظامی دشمن، بلکه مرعوب شدن دربار و نفوذ جریان سازشکار داخلی به اسم دستیابی به صلح بود.
در داخل کاخ الحمرا، میان بزرگان شهر دودستگی شدیدی شکل گرفت. فرماندهانی چون «موسی بن ابیالغسان» بر ادامه مقاومت تأکید داشتند؛ اما در مقابل، وزیرانی تحت نفوذ فردی به نام «ابوالقاسم الملیحی» و خودِ حاکم شهر (محمد دوازدهم)، شعار صلح، پایان جنگ و حفظ جان و مال مردم را سر دادند.
طرف مسیحی با آگاهی از ناامیدی دربار، معاهده صلحی با ۶۷ ماده ارائه کرد که در آن تضمین داده شد در صورت تسلیم شهر، دین، دارایی، مساجد و آزادیهای عمومی مردم کاملاً محترم شمرده خواهد شد. جریان سازشکار با پافشاری بر اینکه «ایستادگی موجب خشم دشمن و نابودی شهر میشود»، مردم و ار فرستادگان دفاعی را دلسرد ساختند و مدافعان را «جنگطلبانی که آینده شهر را به خطر میاندازند» نامیدند.
موسی بن ابیالغسان در برابر دربار هشدار داد: «دشمنی که امروز به شما وعده امنیت و احترام میدهد، فردا همه معاهدات را زیر پا خواهد گذاشت و تحقیر و نابودی به بار خواهد آورد.» اما آوازه صلحطلبی و قولهای دشمن، اراده دفاع را فلج کرده بود.
در ژانویه ۱۴۹۲، کلیدهای کاخ تحویل داده شد و شهر بدون مقاومت نهایی تسلیم گشت. اما رؤیای صلح خیالی خیلی زود به کابوس بدل شد. تنها چند سال بعد، شاهان مسیحی تمام بندهای معاهده صلح را نقض کردند: مساجد به کلیسا تبدیل شدند، زبان و پوشش اسلامی ممنوع گشت، دادگاههای تفتیش عقاید برپا گردید و کسانی که تغییر دین ندادند، شکنجه، اعدام یا از کشور اخراج شدند.
سقوط غرناطه نشان داد که تسلیم شدن تحت نام «صلح و حفظ موجودیت» در برابر دشمن متجاوز، نه به صلح، بلکه به سلب کامل هویت و نابودی نهایی میانجامد.
دکتر حمید شفیع زاده
صلح چمبرلین امپراطوری انگلیس را نابود کرد
چمبرلین و جریان سیاسی همراهش نمونه کلاسیک و بارز «سازش به اسم صلح» در تاریخ معاصر هستند.
داستان نویل چمبرلین: صلح برای زمانه ما، یا آمادهسازی مسیر جنگ؟
در سال ۱۹۳۸، زمانی که آدولف هیتلر با زیادهخواهیهای ارضی در اروپا روزبهروز جسورتر میشد، نویل چمبرلین معتقد بود که میتوان با اعطای امتیاز به هیتلر و برآورده کردن برخی خواستههای او، از وقوع یک جنگ ویرانگر دیگر جلوگیری کرد. این سیاست به سیاست مدارا یا دلجویی (Appeasement) معروف شد.
پیمان مونیخ (۱۹۳۸): چمبرلین به مونیخ رفت و بدون حضور یا رضایت دولت چکسلواکی، منطقهای از خاک آن کشور (سودتنلند) را دستی به هیتلر بخشید، به این شرط که آلمان دیگر ادعای ارضی دیگری نداشته باشد.
ژست پیروزی: وقتی چمبرلین به فرودگاه لندن بازگشت، برگه توافق را در برابر دوربینها تکان داد و با غرور گفت: «من صلح با افتخار را آوردهام؛ معتقدم این صلح برای زمانه ماست.» در داخل بریتانیا گروهی از مردم و سیاستمداران او را قهرمان ملی و منجی صلح نامیدند.
شکست خفتبار: تنها ۶ ماه بعد، هیتلر به کل چکسلواکی حمله کرد و پیمان را به کلی زیر پا گذاشت. چند ماه بعد هم با حمله به لهستان، جنگ جهانی دوم به راه افتاد.
وینستون چرچیل، که از مخالفان سرسخت این سیاست بود، در صحن پارلمان جمله تاریخی و معروفی خطاب به چمبرلین گفت:
«شما بین ننگ و جنگ، ننگ را انتخاب کردید؛ اما حالا هم دچار ننگ شدهاید و هم جنگ را خواهید داشت!»
تاریخ بریتانیا از رفتار چمبرلین به عنوان یک خطای محاسباتی بزرگ یاد میکند؛ زیرا نیت او برای جلوگیری از جنگ، در عمل باعث شد دشمن متجاوز قویتر و جسورتر شود و جنگی به مراتب خونینتر به بشریت تحمیل گردد.
دکتر حمید شفیع زاده
به اسم صلح، تسلیم دشمن شدند: سقوط فرانسه و حکومت ویشی
در ژوئن ۱۹۴۰، تنها چند هفته پس از آغاز حمله آلمان نازی به فرانسه در جریان جنگ جهانی دوم، نیروهای فرانسوی با سرعت عقبنشینی کردند. در حالی که بخشهایی از ارتش و برخی سیاستمداران مانند «شارل دوگل» خواهان انتقال دولت به مستعمرات و ادامه مقاومت تا پای جان بودند، جریانی قدرتمند در داخل حکومت به رهبری «مارشال فیلیپ پتن» و «پییر لاوال» مسیر دیگری را پیش گرفتند.
پتن و همپیمانانش با این ادعا که «ادامه جنگ موجب ویرانی کامل فرانسه و کشتار مردم میشود»، شعار صلح، آتشبس و «بازسازی ملی» را سر دادند. آنها نبرد در برابر ماشین جنگی نازی را دیوانگی خواندند و آتشبس با آلمان نازی را تحمیل کردند. آنها باور داشتند که با تسلیم و همکاری، میتوانند حداقل استقلال نسبی فرانسه را در سایه قدرت هیتلر حفظ کنند.
بدین ترتیب، حکومت دستنشاندهای موسوم به «حکومت ویشی» به رهبری پتن شکل گرفت. آنها تمام نیروهای مقاومت به رهبری دوگل را «خائن» و «جنگطلب» نامیدند و شروع به سرکوب داخلی کردند. اما رؤیای صلح و حفظ کرامت فرانسه خیلی زود فروپاشید.
آلمان نازی بیش از نیمی از خاک فرانسه از جمله پاریس را کاملاً اشغال کرد و هزینههای سنگین اشغالگری را بر دوش مردم گذاشت. حکومت ویشی مجبور شد تمام امکانات کشور را در خدمت اهداف نازیها قرار دهد؛ از جمله دستگیری و تحویل هزاران شهروند فرانسوی به آلمان و اعزام اجباری کارگران به کارخانههای جنگی نازی.
شارل دوگل در پیام تاریخی خود از لندن گفت: «آیا مقاومت تمام شده است؟ آیا شکست نهایی است؟ نه! فرانسه تنها یک نبرد را باخته است، نه جنگ را. تسلیم شدن به اسم صلح، خیانت به آینده ملت است.»
پس از آزادی فرانسه در سال ۱۹۴۴، رهبران حکومت ویشی به جرم خیانت به وطن محاکمه شدند. تاریخ فرانسه از این دوران به عنوان یکی از تاریکترین صفحات یاد میکند؛ زمانی که گروهی به اسم «نجات کشور از جنگ» و «صلح»، میهن خود را تحویل متجاوز دادند.
دکتر حمید شفیع زاده
یک نمونه تاریخی بسیار حیاتی دیگر که پیامدهای بسیار سنگینی داشت، پیمان صلح تیلسیت (۱۸۰۷) و تسلیم فريدريش ویلهلم سوم، پادشاه پروس، در برابر ناپلئون بناپارت است.
داستان سقوط پروس و پیمان تیلسیت
در اوایل سده نوزدهم، ناپلئون بناپارت اروپا را فتح میکرد. ارتش پروس (آلمان امروزی) که زمانی قدرتمندترین ارتش اروپا شناخته میشد، در نبردهای ایئنا و آورشتات به سختی از فرانسه شکست خورد.
دودستگی در دربار پروس: در داخل پروس، جریان انقلابی و وطنپرستی به رهبری فرماندهان جوان و ملکه لوئیزه (همسر پادشاه) خواستار تجدید قوا و ادامه مقاومت علیه متجاوز بودند. در مقابل، جریانی از درباریان و مشاوران محافظهکار با ایجاد رعب و وحشت در دل پادشاه، او را متقاعد کردند که «ادامه نبرد یعنی نابودی کامل پروس» و تنها راه نجات، امضای یک توافق صلح فوری با ناپلئون به هر قیمتی است.
جلسه روی قایق در رودخانه نمان: پادشاه پروس به اسم «حفظ کشور و صلح» تن به تسلیم داد و در تیرماه ۱۸۰۷ پیمان تیلسیت را با ناپلئون امضا کرد. ناپلئون که ضعف و مرعوب شدن پادشاه پروس را دید، سختترین و تحقیرآمیزترین شرایط ممکن را بر پروس تحمیل کرد.
نتیجه صلح تحمیلی:
پروس بیش از نیمی از خاک خود را از دست داد.
ارتش پروس به شدت محدود شد و این کشور مجبور به پرداخت غرامتهای سنگین جنگی گردید.
فرانسه بر تمام مقدرات اقتصادی و سیاسی پروس مسلط شد و آن را عملاً به یک کشور ضعیف و تحتالحمایه بدل کرد.
این واقعه در تاریخ آلمان به عنوان یک تذکر تاریخی ثبت شد که چگونه عقبنشینی از روی ترس و تسلیم شدن به اسم صلح، متجاوز را جریتر کرده و کشور را تا آستانه محو کامل از نقشه جغرافیایی پیش میبرد. پروس تنها زمانی توانست دوباره سرپا شود که تمام مشاوران سازشکار را کنار زد و اصلاحات بنیادین دفاعی و نظامی انجام داد.
یک نمونه تاریخی متأخر دیگر، معاهده صلح برست-لیتوفسک (۱۹۱۸) و تسلیم روسیه به اسم صلح است که یکی از جنجالیترین سازشهای تاریخ معاصر به شمار میرود.
داستان خروج روسیه از جنگ جهانی اول
در سال ۱۹۱۷، در میانهی جنگ جهانی اول، انقلاب در روسیه رخ داد و بلشویکها به رهبری ولادیمیر لنین قدرت را به دست گرفتند. شعار اصلی لنین برای جلب رضایت مردمِ خسته از جنگ، «نان، زمین، صلح» بود.
رویکرد لنین و تروتسکی: لنین معتقد بود برای تثبیت حکومت تازه تأسیس خود باید به هر قیمتی با آلمان امپراتوری صلح کند، حتی اگر این صلح شرایطی بسیار تحقیرآمیز داشته باشد. او شعار داد که «صلح بدون انضمام و غرامت» میخواهد، اما طرف آلمانی که قدرت نظامی برتر را داشت، شروط بسیار سنگینی پیش پای روسیه گذاشت.
امضای معاهده (مارس ۱۹۱۸): نمایندگان روسیه به رهبری لیون تروتسکی ابتدا در برابر شروط آلمان مقاومت کردند، اما با پیشروی بیشتر نیروهای آلمانی، لنین نمایندگان را مجبور به پذیرش و امضای معاهده برست-لیتوفسک کرد. جریانی در داخل روسیه این اقدام را «نجات انقلاب و کشور از ویرانی جنگ» نامید.
پیامدهای شوم صلح تحمیلی:
روسیه نزدیک به یکسوم جمعیت خود، ۵۰ درصد صنایع و ۹۰ درصد مناجم ذغالسنگ خود را واگذار کرد.
سرزمینهای پهناوری شامل اوکراین، لهستان، لیتوانی، لتونی، استونی و بخشهایی از بلاروس از قلمرو روسیه جدا شدند.
این تسلیم بیقیدوشرط نه تنها صلح و آرامش به بار نیاورد، بلکه آتش یک جنگ داخلی خونین ۳ ساله را در داخل روسیه افروخت و کشور را به خشونت و قحطی عمیقتری کشاند.
اگرچه شکست نهایی آلمان در برابر متفقین در انتهای همان سال باعث ابطال این معاهده شد، اما معاهده برست-لیتوفسک در تاریخ به عنوان نمونهای برجسته ثبت شد که چگونه عقبنشینی و تسلیمِ شتابزده به اسم «دستیابی به صلح»، کشور را تا مرز تجزیه کامل و نابودی زیرساختهای حیاتی پیش میبرد.
یک نمونه تاریخی شگفتانگیز و آموزنده دیگر از باختر زمین، تسلیم پادشاهی بابل و فتح آن توسط کوروش بزرگ با همیاری «نبونعید» و تسلیمطلبان بابلی (۵۳۹ پیش از میلاد) است.
داستان سقوط بابل: تسلیم به اسم «حفظ صلح و رفاه»
در سده ششم پیش از میلاد، امپراتوری بابل یکی از مستحکمترین و ثروتمندترین قدرتهای جهان باستان بود. دیوارهای عظیم بابل به همراه برج و باروهای چندلایه و رودخانه فرات که از میان شهر میگذشت، این پایتخت را به دژی «تسخیرناپذیر» بدل کرده بود.
شکاف در ساختار قدرت و جریان سازش: نبونعید، پادشاه بابل، و پسرش بلشصر با بیتوجهی به مسائل داخلی و تحقیر طبقه روحانیون و بزرگان شهر، محبوبیت خود را از دست داده بودند. در مقابل، گبریاس (گئوبروه)، حاکم منطقهای گوتیوم و از برجستهترین ژنرالهای بابل، به همراه جریانی از اشراف و روحانیون معبد مردوک، تصمیم گرفتند به جای سازماندهی دفاع و مقاومت در برابر سپاه هخامنشی، مسیر «سازش و باز کردن درها» را انتخاب کنند.
رویکرد طبقه تسلیمطلب: جریان سازشکار در بابل با این ادعا که «ایستادگی در برابر سپاه کوروش تنها باعث ویرانی شهر، قطعی آب، محاصره طولانی و نابودی تجارت میشود»، مردم و سربازان را به عدم مقاومت دعوت کردند. آنها دفاع از دیوارهای شهر را «خودکشی بیفایده» خواندند و با ارسال پیامهای محرمانه، خواستار توافق و ورود بدون جنگ شدند.
گشودن دروازهها به روی متجاوز/دشمن بیرون (۵۳۹ پیش از میلاد): زمانی که سپاه هخامنشی مسیر رودخانه فرات را تغییر داد و از بستر کمعمق آن به شهر نزدیک شد، برجها و دروازههای عظیم بابل که میتوانستند سالها محاصره را تحمل کنند، بدون شلیک یک تیر و بدون هیچ مقاومتی از درون باز شدند. تسلیمطلبان شهر را بدون نبرد تحویل دادند به این امید که موقعیت، ثروت و نفوذ خود را در سایه قدرت جدید حفظ کنند.
نتیجه نهایی صلح و تسلیم بینبرد:
پادشاهی بابل که قرنها بر بینالنهرین حکمرانی میکرد، در یک شب برای همیشه از جغرافیای سیاسی جهان محو شد و به یک استان (ساتراپی) تبعی تبدیل گردید.
اگرچه کوروش با صدور منشور معروف خود رفتاری مسالمتآمیز با مردم داشت و از خونریزی جلوگیری کرد، اما استقلال سیاسی، هویت ملی و حاکمیت مستقل بابل برای همیشه نابود شد.
اشراف و روحانیونی که به اسم «حفظ صلح و رفاه» دروازهها را گشوده بودند، به تدریج تمام قدرت و نفوذ تاریخی خود را از دست دادند و بابل زیر بار مالیاتهای سنگین امپراتوری جدید قرار گرفت.
این نمونه باستانی نشان میدهد که وقتی نخبگان و فرماندهان یک کشور به اسم «جلوگیری از جنگ و ویرانی»، اراده مقاومت را کنار میگذارند و دروازههای دژ تسخیرناپذیر خود را از درون میگشایند، حتی بزرگترین و پایدارترین امپراتوریها نیز یکشبه فرو میپاشند و استقلال خود را برای همیشه میبازند.
دکتر حمید شفیع زاده
سلام و درود بر شما. ممنون از دقت نظر و کامنت ارزشمندتان.
در خصوص منابع این بحث تاریخی و ادعای ۲۰۰۰ سال فقدان استقلال یونان، توضیحات زیر جهت شفافسازی و ارائه منابع معتبر خدمت شما تقدیم میشود:
۱. منابع معتبر تاریخی این رویداد:
پولیبیوس (Polybius): تاریخنگار بزرگ یونانی همعصر آن دوره، در کتاب «تاریخها» (The Histories) بهویژه دفترهای ۳۸ و ۳۹، به تفصیل نقش جریانهای سیاسی داخل یونان (از جمله رهبران اتحادیه آخائی) و روند سقوط کورنت را شرح داده است.
پوزانیاس (Pausanias): در کتاب «توصیف یونان» (Description of Greece - Book VII).
ویل دورانت: در جلد دوم مجموعه تاریخ تمدن (یونان باستان).
۲. مسئله ۲۰۰۰ سال فقدان استقلال (از ۱۴۶ پیش از میلاد تا ۱۸۳۰ میلادی): این ادعا نهتنها مخدوشکننده اعتبار متن نیست، بلکه یکی از بنمایههای اساسی تاریخ اروپا و شبهجزیره بالکان است:
سقوط و اشغال توسط روم (۱۴۶ پیش از میلاد): با سقوط کورنت، یونان به یکی از ایالتهای امپراتوری روم (ایالت آخایا) تبدیل شد و حاکمیت ملی و استقلال خود را به طور کامل از دست داد.
دوران بیزانس: با تقسیم امپراتوری روم، یونان بخشی از امپراتوری روم شرقی (بیزانس) شد. در این دوران فرهنگ یونانی حضور داشت، اما «دولتشهر یا کشور مستقل یونانی» وجود نداشت.
تسلط امپراتوری عثمانی (سده ۱۵ تا ۱۹): پس از سقوط قسطنطنیه (۱۴۵۳)، یونان نزدیک به ۴۰۰ سال زیر سلطه مستقیم امپراتوری عثمانی قرار گرفت.
بازگشت استقلال (۱۸۳۰ میلادی): یونانیها پس از جنگهای خونین استقلال (۱۸۲۱–۱۸۳۰) و با «معاهده لندن (۱۸۳۰)»، پس از نزدیک به ۱۹۷۶ سال (حدود دو هزار سال) توانستند دوباره یک کشور مستقل به نام یونان روی نقشه جهان ایجاد کنند.
بنابراین، تسلیم و فروپاشی سیاسی در سال ۱۴۶ پیش از میلاد، واقعاً به نقطه آغازی برای دو هزار سال بیکشوری و تسلط امپراتوریهای بیگانه بر یونان تبدیل شد.
با سپاس مجدد از توجه و نقد دقیق شما.