آنالی عزیزم؛
به هنگام هنجارهای زندگی و اتفاق های ناگهانی، دست هایم را بگیر و بیا به سرزمین ستاره ها فرار کنیم. شاید آرامش آنجا بیشتر از زمین باشد . . .
آنالی عزیزم؛
این روزها کسی را ندارم که شرح حال زندگی ام را برایش بگویم. پس در آینه خود را میبینم و سکوت میکنم. تماشا میکنم و میگذارم که این روزهای تلخ خودشان بروند پی‌کارشان ...
آنالی عزیزم؛
پس از سالهای متوالی، اکنون دریافتم که سخن گفتن از غم ها بیهوده است زیرا ما در کنارمان کسی را نداریم که همان غم را از سکوت و نگاهمان بفهمد!
