آنالی عزیزم؛ صبح من با حضور تو زیباست؛ ورنه هر نوری که خورشید نمیشود!

آنالی عزیزم؛ صدای تو، موسیقی مورد علاقه ی من است.

دیدی ای تنها اُمیدم؟

آنالی عزیزم؛ حتی در تاریکی، بدون نگاه، میتوانم برق‌ چشمانت را ببینم و حرف هایت را از مردمک های سیاهت بخوانم. گفته بودمت که چشمانت ویرانگر است؟!

چشمانت آرزوست...

آنالی عزیزم؛ دوری ات درد بزرگیست که در قلب کوچک من جا نمیشود.

آنالی عزیزم؛ اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من دل من داند و من دانم و دل داند و من!

آنالی عزیزم؛ اگر روزی کسی دوستت نداشت، بدان من مرده ام!

آنالی عزیزم؛ این روزها غم نوش جان میکنم‌. سعدی میخوانم و تورا روی صندلی خالی روبرویم تصور میکنم که جا خوش کرده ای و به من لبخند میزنی. چای عصرانه را با توهم حضورت مینوشم و یادت را با قلبم حمل میکنم‌. چشمانت را روی تیکه کاغذی میکشم و به آینه میچسبانم تا به جای خودم به تو چشم بدوزم. راستش روزها را میگذرانم ولی شب ها، میمیرم تا زنده بمانم. لحظه به لحظه‌ی زندگی‌ام به انتظارت پیوست خورده و تو خود میدانی که انتظار کشنده است. با این حال تا وقتی امیدِ وصالت در رگ های قلبم جریان دارد، زندگی میکنم و زنده میمانم! تو را میجویم‌، به دنبالت میدوم و آرزوی دیدنت تنها دلیل زنده ماندن من است!