آنالی عزیزم؛ میشناسمت،‌ از گذشته های دور، از زمان های قدیم؛ و چنان دوست دارمت، که گویا عشق در برابر احساسم سجده میکند.

آنالی عزیزم؛ فراموش کردنت سخت است اما غیر ممکن نیست!

آنالی عزیزم؛ زمستان را دوست دارم چراکه سفیدی برف مرا یاد تو می‌اندازد.

آنالی عزیزم؛ کاش‌ آخرِ داستان من و تو، شبیه به پایان قصه هایی باشد که مادربزرگ در کودکی برایم میگفت؛ زیبا و پر از لبخند.

آنالی عزیزم؛ به هرچیزی که مرا به تو وصل میکند مشتاقم.

آنالی عزیزم؛ بالی بُگشا و دلت را دنبال کن گر به من رسیدی، به خود مجال و فرصتی مده. بیا فرار کنیم و میان ابرها گم شویم؛ به گمانم که ما در آسمان خوشبخت تریم!

آنالی عزیزم؛ دوست داشتن تو آخرین داشته‌ی من است.

آنالی عزیزم؛ در آن شبِ سردِ زمستانی، چشمانت شبیه تمامی شعرهایم غمگین بودند. انگار مژه هایت وزن و قافیه‌ی درستی نداشتند و به سختی پلک میزدی. من آمده بودم که شاعرانگی کنم، تو اما چشم فرو بستی و شعرهایم را نشنیدی! و حالا، آخرین امیدم این است، که ای کاش، با دیدن تاریکیِ پشت پلک هایت، مرا به خاطر بیاوری!

آنالی عزیزم؛ گاهی هم به جای غم مرا بغل کن.

🖤🕯