آنالی عزیزم؛ تاریکی های وجودت رو بسپار به دست شب و با یه چمدون پر از نور، سفر کن به عالم رویا. شبت اروم~

آنالی عزیزم؛ تو غایتِ تمامِ آمال منی!

آنالی عزیزم؛ سمت من نیا، میترسم بهت آسیب بزنم.

آنالی عزیزم؛ چرا این همه راه رو باهام اومدی اگه قرار بود تهش برای هم غریبه بشیم؟!

آنالی عزیزم؛ دلم تنگ است برای یک گفت‌وگوی طولانی، در یک عصر زمستانی، که هوا سرد باشد‌ و آسمان نیمه ابری. دلم لک‌زده برای وقتی‌که عطر چایِ تازه دم، نوک بینیِ قرمز شده‌ات را نوازش می‌کند و تو چنان زیبا میخندی‌ که در میانه‌ی زمستان، غنچه ها می‌شکفند. بیشتر بخند عزیزم؛ تمام دارایی من خنده های توست. بیشتر بخند.

خنده‌های تو مرا باز از این فاصله کشت؛

آنالی عزیزم؛ بیا و نورِ من باش در این برهه‌ی تاریک و ترسناک.

آنالی عزیزم؛ برای من و تو، فراق، یک وصله‌ی ناجور است. دوری زهر است و فاصله، باتلاقی ترسناک. دلتنگی برایمان سم است. انتظار مضر است و جدایی، ویران‌کننده. چیزی که به من و تو می‌آید، آغوش است و وصال است و بوسه‌ای ناگهانی بر روی پیشانی. به من و تو فقط و فقط عشق می‌آید و لاغیر.

آنالی عزیزم؛ گاهی با خودم فکر میکنم که نکند یک روز، خدا هم از دست ناله‌ ها و گریه‌های همیشگی‌ام خسته شود؟

آنالی عزیزم؛ رنج ها رشد دهنده‌اند و شادی‌های کاذب، زمان را سرکوب می‌کنند و تو را راکد. امید را به زور در کوله‌پشتی‌ات جای بده و مسیر را دنبال کن، تو برای خوشبختی آفریده شده‌ای.

آنالی عزیزم؛ با محبتت منو زنده نگه دار.

آنالی عزیزم؛ در زمان های‌ قدیم، گفته بودی که برای تولدِ شکوفه‌ها می‌آیی؛ به انتظار بهار بمانم یا نه؟