آنالی عزیزم؛ دانه‌های برف از پشت پنجره سلام میکنند. شب است اما برف همه جا را روشن کرده. شبیهِ تو می‌ماند. گفته بودم که سفیدی برف مرا یاد تو می‌اندازد؟ نگفته بودم.. آن‌روزها نمی‌دانستم که چقدر ناگفته‌ها زیادند و وقت کم! آلبوم‌ را ورق میزنم و نگاهت میکنم. کلاه و شال‌گردن نارنجی تو را دوست داشتنی‌تر از همیشه کرده و آن چشم‌های سبزِ شرقی‌ات، هنوز هم مرا به جنون میکشاند. در حین جمع کردن آلبوم، عقلم به چشم‌هایم فرمان میدهد که دست از تماشایت بردارم. دل میخواهد پادرمیانی کند و حرف خودش را به کرسی بنشاند. خسته ام. میگذارم هرسه به جنگ ادامه دهند، دلم اما صلح را پیشنهاد میدهد. چشمانم را میبندم، نفس عمیقی میکشم و آن‌روز را به خاطر ‌می‌آورم. آنگاه که نوک بینی‌هایت از سرما یخ زده بود اما بازهم، با شوق ناشی از لذت، برف‌ها را لمس میکردی و عاشقانه به تماشایشان می‌نشستی. عقل دوباره تلنگر میزند.‌ این‌بار به حرفش گوش میدهم، فکر و خیال را تمام میکنم و به زیر پتوی پشمی‌ای که آن را روز تولدم از تو هدیه گرفته بودم، میخزم. راستش باورم نمیشد، روزی بیاید که من به برف هم حسادت کنم!

آنالی عزیزم؛ تو فراتر از آرزوهای منی.

آنالی عزیزم؛ تا وقتی تو همسفری، بیمی از سختی مسیر ندارم.

آنالی عزیزم؛ بهارانِ من، حضور‌ِ خوش یُمنِ توست؛ چرا که هردقیقه از کنارت بودن، خود عید است و تحویلِ حال.

آنالی عزیزم؛ وقتی که از جهان و آدمهایش خسته و دلسردم، آغوشِ تو امن‌ترین مکان دنیاست‌‌.

آنالی عزیزم؛ گاهی اوقات پنهانی و از دور نگاهت میکنم و لبخند میزنم. از خدا ممنونم که عشق را به من هدیه داد.

آنالی عزیزم؛ من میدانم که در روزی از روزهای بهار، ناگهان عشق دق‌الباب میکند و تو او را به قلبت راه میدهی. درخشش مهتاب، جانت را تازه میکند و‌ ماهی‌های قرمزِ برکه‌ی روحت، حباب هایی میسازند از جنس‌ محبت. آن روز، تو هنوز غرق در ابهامی، غافل از اینکه عشق تمام‌ وجودت را پر کرده. ناگهان کسی‌ می‌آید و می‌شود تمام وجودت و یا می‌شود خودِ خودت. لطفا تا آن روز صبر کن.

آنالی عزیزم؛ یاد تو، مسببِ نشاطِ جانِ من است و دوست داشتنت، همه‌ی‌ آنچیزیست که در روزگار پر‌رنجِ خویش، آرزویش میکردم.

آنالی عزیزم؛ زیباترینِ خاطره‌هایم، متعلق به حضور توست.‌ همیشه بمان.

آنالی عزیزم؛ وقتی دستانت را میگیرم، تمام غم‌ها مرا رها میکنند.

آنالی عزیزم؛ چشم‌هایم گواهِ عشق‌اند و لمس دستانت بی‌اختیار مرا عاشق‌تر میکند‌.

💌 آنالی عزیزم، دلم برای کسی که از همه بیشتر دوسش داشتم و از همه بیشتر خوردم کرد‌، تنگ شده. با این حس متناقض درونم، دست و پا میزنم تو تنهایی مطلق. اینطوری نیست که دورم خلوت باشه، نه، ولی از درون تهی‌ام. خودمو بخاطره همه چی سرزنش میکنم، حتی به‌خاطره حسای نداشته‌ی اون و خدافظی تلخمون، بخاطره غریبه شدنمون که هر دو وانمود میکنیم بی هم حالمون بهتره ولی در واقع بخاطره حسای نداشته اون و اذیت شدنای روحی منه و اونیکه هر بار به یه نقشی میاد تو زندگیم.. یه روز دوست بودیم، یه روز معشوق، الآنم همکلاسی، ولی هیچی تلخ‌تر از غریبه شدن خودخواسته‌مون نیست. اون منو نمیخواد، منم ناراحتیامو! ولی دلتنگی خیلی خفه کننده ست... ☂ عزیزِ دورم؛ ببخشید که نامه‌ات را با تاخیر پاسخ میدهم. دلتنگی برای کسی که آزارت میدهد، گرچه نامعقول است اما ناممکن نیست. نمیدانم برای زخم‌هایت جز بوسه‌های معشوق، مرهمی هست یا نه، اما نظرم این است که خودت تسکین دهنده‌ی زخم‌هایت باشی. زخم‌هایت را با شادی بپوشان و نگذار کسی تو را برنجاند. مرنج و مرنجان. زندگی کن و منتظر روزهای شاد بمان. یادت باشد که تو در اوج بی‌کسی، خدا را داری و خدا یعنی همه‌چیز. منتظر نامه‌ی بعدی‌ات هستم.