ب نظرم تجربه ش از تجربه ی رابطه ی ناموفق سخت تره . اینکه متوجه بشی هیچکدوم از رفاقتا تا همیشه قرار نیست بمونن و صمیمی باشن و هیچوقت هیچ Best friends for ever ی وجود نداره .

عاشق اون آدماییم ک وقتی میخوای تنها باشی تنهات میذارن و خودشونو چیز نمیکنن ی نمونش رفیق دارم بانو کوکوناتم >>>

چقد زخم رفاقتاتون زیاده گاد چن تاشو میذارم فقط بقیه رو همونجا جواب میدم...

خیلی مهمه ک ب خاطر تنهایی با کسی رفیق نشید جدی . همه ادما تنهان ، همشون . فقط شما ی تایمی یاد بگیرید با اون تنهایی چجوری کنار بیاید و آدمای تاکسیک رو برای فرار از تنهایی انتخاب نکنید .

ما هممون ی بار بیشتر تو این دنیای مسخره زندگی نکردیم ، و با تجربه کردن ی سری روابط متوجه میشیم همه رفیقا واقعا رفیق نخواهند بود و اگرم ی تایمی بودن ، دنیا جوری پیش خواهد برد ک ذات واقعیشونو بشناسین تا دیگه آدم امنتون نباشن و کم کم ، از زندگیتون محو بشن و برن .

ذات آدما نیازه ، همه ما از رو نیاز دوست پیدا میکنیم وقتی ب جای تو شخص دیگه ای برای دلداری کمک و شنیدن حرفاشون وجود داشته باشه دیگه ب تو احتیاجی نخواهند داشت . هر کسی معیار هایی برای رفاقت داره ، و وقتی جایگزین براش پیدا کنه ، مصداق نو ک اومد ب بازار و کهنه میشه دل آزار خواهد بود.

و در کل ، ب نظرم داستان رفیق و دوست ک ب مرور کمرنگ و درنهایت از بین رفتنیه خیلی تلخ تر از هرجور شکست عاطفی و عشقیه . و زخمش قوی تر . زمانی اون زخم بیشتر میسوزه ک بی دلیل ، رندوم و ب خاطر جایگزینی شما توسط افراد دیگه اون رفاقت کمرنگ و از بین رفتنی شه . آدما فراموشکارن ، ولی چیزی بده این وسط ک شما تلاشاتونو برا نگه داشتن رفاقت ببینید ولی طرف ، فراموشتون کرده باشه ، این که چه کارایی براش انجام میدادید و چ رفیق خوبی بودید و به نظرم اثراتش هیچ وقت از بین رفتنی نیست و اون رفاقت هیچوقت مثل قبل نمیشه .

و من چند بار اینو تو زندگیم تجربه کردم و مطمئنا قراره بیشتر باهاش برخورد کنم . ولی تنها چیزی که میدونم اینه ک ،من دیگه روحم توانایی تحمل ، تلاش و غصه خوردن برای ی رفاقتو نداره ، و اگه طرفم بخواد بره و دیگه نباشه ، دیگه برام اهمیتی نداره . چون غصه هاشو برای نگه داشتن رفاقت و بی معرفتی طرف ، از قبل خوردم و غصه ای برای خوردن وجود نداره .

Come on هیچ آدمی ارزششو نداره ک خودتو ب این روز بندازی در مورد خودم ؟ عام . دیگه خیلی وقته که روابط انسانیم برام مهم نیست و دغدغه شونو ندارم (فقطم روابط نه ، خیلی چیزای دیگه جز درس ) و نمیدونم این چیز خوبیه یا نه .

چن وقت پیشا ک عرفانه راجب چتش با دوستش راجب ستاره ها گفته بود یا بچه ها راجب سیاهچاله گفته بودن از اعماق وجودم احساسشون میکردم. انگاری ک ی ستاره ی پر انرژی و سنگین بودم ، مرگ ستاره ای به سراغم اومد و اون ستاره ی احساس ، تبدیل به یک سیاهچاله شده ک داره منو میبلعه .

اوه چ دراماتیک خلاصه این چصی بازیا اینکه اون آدم قبل نیستم که هرچیزی برام مهم باشه و بابتش دغدغه داشته باشم (تقریبا هیچ چیز جز درس برام مهم نیست )