امیدرا‌در‌پیِ‌شبهای‌تاریک‌یافتم؛ هنگامی‌که‌دستانم‌‌قفلِ‌دستان‌تاریکی‌بود و‌پاهایم‌گیرافتاده‌در‌مردابِ‌غم، نوری‌در‌دل‌شادی‌انتهای‌راهم‌بود. نورصدایم‌میزد،گاه‌ها‌نامم‌رافریادمی‌زد می‌گفت:‌پایدار‌و‌محکم‌خودت‌را‌نگه‌دار که‌از‌خستگی‌ِ‌تن‌چیزی‌جز‌شکست‌نصیبت نمیشود.می‌گفت‌انکه‌ازبهرِ‌غم‌دم‌میزد دراوجِ‌پروا‌و‌ناامیدی‌تسلیمِ‌زندگانی‌شد. می‌گفت‌برخیز‌‌که‌‌طلوع‌خورشید‌را‌باهم‌ ببینیم‌می‌گفت‌‌برخیز‌که‌لب‌را‌به‌خنده‌ بازکنیم. من‌امید‌را‌درپیِ‌شبهای‌تاریک‌یافتم؛ همان‌زمانی‌که‌‌،همه‌اوای‌تسلیم‌سردادند و‌نور‌ِ‌امید‌نگذاشت‌دست‌بالاببرم. @Arvan_sun.زاده‌‌مهر

اسان‌نگذشت‌بر‌کسی‌که‌؛ تنها‌ایستاد،تنها‌جنگید،تنها‌گریست تنها‌نگریست،تنها‌گذراند،تنها‌خندید تنها‌‌صبرکرد،تنها‌زمین‌خورد،تنها‌بلندشد تنها‌‌دوید،تنها‌پرید،تنها‌پروازکرد،تنهاترسید تنها‌بی‌پرواشد،تنها‌شد،تنها‌ماند‌و‌تنها‌بود. اسان‌نگذشت‌و‌سخت‌بود‌برایش که‌تمام‌اولین‌هایش‌راتنها‌باشد‌. اسان‌نبود‌اما‌براو‌گذشت‌،گذشت‌و‌اموخت که‌وابستگی‌به‌کسی‌ندارد. اموخت‌‌که‌‌ادمیزاد‌فقط‌درعکس‌های‌یادگاری همراه‌و‌هم‌اغوشت‌است. اموخت‌که‌‌برای‌جنگیدن‌یارنمی‌خواهد، برای‌‌ایستادن‌پس‌از‌چشیدن‌خاک‌‌دست نمی‌خواهد،‌برای‌گریستن‌شانه‌نمی‌خواهد، برای‌‌پرواز‌بال‌نمی‌خواهد،برای‌پریدن‌همراه نمی‌خواهد،برای‌صبوری‌سنگ‌نمی‌خواهد. اموخت‌که،دراخرخودش‌است‌و‌خودش زمین‌هم‌بخورد‌‌تنها‌پایه‌ی‌محکم‌برای ایستادن‌زانوانش‌است. @Arvan_sun.زاده‌مهر

انگاردرهجوم‌ِ‌سیاهی‌مطلق‌و‌سایه بودم‌؛یه‌نور‌بود‌یه‌نور‌داشت‌دیده‌میشد، خوب‌میشناسمش..اونقدرکه‌حاضرم براش‌جونمم‌بدم‌. همونیه‌که‌همیشه‌ازاین‌تاریکی‌نجاتم‌ داده،من‌بایدبجنگم‌. برای‌‌نور..برای‌اون:)) @Arvan_sun.زاده‌مهر

به‌عنوان‌یه‌متن‌نمیشه‌قبولش‌کردنه؟ ... شایدچون‌یه‌ایده‌ی‌جدیده؛ یه‌ایده‌که‌کنار‌ِ‌اماتا،دیدگاه‌یک‌روانی کنارمی‌و‌دنبالت‌میگردم، نفس‌کشیدنرازندگی‌نامگذاری‌میکنیم، خودت‌رابه‌جایش‌بگذار،قراره‌همدم‌ِ این‌ایتاگردنویسنده‌بشه:)) @Arvan_sun

سبک‌زندگی‌‌ِ‌‌سالم: @Arvan_sun

درودازبعدِ‌امتحان‌نگارش/انشا:)

خیسه؛چشای‌نیمه‌جون‌من حرفام؛نمیشه‌باورت‌! @Arvan_sun

اخوان ثالث : کَم مَبین‌خود‌ را که ‌از ‌بسیار هم بیشی. . . @Arvan_sun