درعمق‌یک‌داستانی‌که‌هیچ‌گاه خوانده‌نشده‌‌گم‌شده‌ایم. درعمق‌نوشته‌ای‌بر‌روی‌کاغذی‌مچاله که‌‌در‌روی‌میزِ‌نویسنده‌،انتظارِ‌دور انداخته‌شدن‌را‌می‌کشد‌سردرگمیم نمی‌فهمیم‌چه‌می‌کنیم‌نمیفهمیم چه‌پایانی‌داریم‌و‌نمی‌فهمیم‌حالمان چگونه‌می‌گذرد‌. همانگونه‌که‌ایوان‌گفت: «درپایانی‌بی‌پایان‌به‌سرمی‌بریم». @Arvan_sun.زاده‌مهر

..هرروزبیش‌ازروزپیش‌ازنسخه‌ارمانی‌خود فاصله‌می‌گرفت‌و‌هیچ‌چیزبه‌اندازه‌این‌فاصله اورااندوهگین‌نمی‌کرد. @Arvan_sun.زاده‌مهر

من‌شوق‌رادیدم‌که‌چون‌باران‌شهابی‌درکویر ازاسمان‌چشمانت‌می‌بارید‌و‌با‌غلتیدن‌بر سطح‌گرم‌گونه‌هایت‌،هستی‌صورتت‌را ستاره‌باران‌می‌کرد. ومن‌مبهوت‌ماندم‌‌که‌انها،چطورمی‌توانستند تورااندوهگین‌کنندهنگامی‌که‌لبخند چون‌رنگین‌کمانِ‌پس‌ازباران‌های‌بهاری جزء‌به‌جزء‌صورتت‌رارنگین‌و‌درخشان‌کرده‌بود. @Arvan_sun.زاده‌مهر

صفحه‌ای‌ازمجله‌داخلی‌«ایین‌دانشجویان» باعنوان‌تکیه‌کلام‌‌استادان؛ سال:۱۳۲۵

چه‌بساکه‌ادم‌هایی‌که‌زمان‌و‌شناخت‌ درتصورمان‌برانها‌زینت‌می‌بخشند، بسیارزیباترازان‌نقاب‌های‌رنگین‌و‌زیبادر دیدارنخست‌که‌پس‌ازمدتی‌روح‌زشت خود‌رابه‌نمایش‌می‌گذارند،هستند. فراموش‌مکن‌نازنینم! صورت‌زیبا،تکراری‌خواهدشداین‌سیرت‌و باطن‌زیباست‌که‌جاودانه‌می‌درخشد. @Arvan_sun.زاده‌مهر

وامروز،زادروز‌زنی‌ست‌که‌ازدل‌منع‌خنده‌ها‌و‌ خانه‌نشین‌کردنهاو‌اسارت‌بخشیدن‌برزنان‌ خاکهای‌ِ‌محدودیت‌را‌کنارزد‌و‌باتکیه‌بر ریشه‌ی‌خود‌،برقله‌ی‌موفقیت‌ایستاد‌و راه‌را‌برای‌باقی‌زنانی‌که‌در‌دام‌نتوانستن‌ها افتاده‌بودند‌هموارساخت. سالها‌پیش‌درچنین‌روزی،مریَم‌ایران‌ زاده‌شد‌تا‌برمردمان‌بفهماند‌هیچ‌ارزویی‌ دست‌نیافتنی‌نیست‌. درچنین‌روزی‌‌بود‌که‌«نماد‌پشتکار‌و‌تلاشی‌زنانه»ازبطن‌ مادر‌رویید‌تا‌،درمیدانی‌که‌مردان‌ تصاحبش‌کردند‌و‌بیگانگان‌بر‌صحنه‌اش می‌درخشنداستوار‌بایستد‌و‌نوراقیانوس‌ابی چشمانش‌را‌روشنی‌بخش‌راه‌دیگر‌زنان‌کند. ²²اردیبهشت‌چهارصدوپنج به‌وقت‌زادروز‌بانو‌مریم‌میرزاخانی‌ وروزجهانی‌زنان‌درریاضیات @Arvan_sun.زاده‌مهر

اگرمیانِ‌ما‌بود؛حال‌۴۹سالگی‌خود‌را‌جشن‌می‌گرفت. و‌اسمان‌چقدروسیع‌است‌که‌ چنین‌روح‌ِ‌بزرگی‌رادرخود‌جای‌داده‌...