بوی باران می‌وزد از کنجِ هر دیوارِ دل می‌تراود خاطراتِ دورِ شادی ، زَهره‌گُل آن غروبانِ خیس ، آن روزهایِ پُر زِ نور همچنان بر سینه می‌کوبد ، نرفته هیچ دور یادِ آن خنده‌هایِ از تهِ دل ، گرم و ناب مثل یک گنجِ قدیمی ، مانده در صندوقِ خواب اشکِ دلتنگی چکد ، آهسته بر برگِ زمان شادیِ دیروز ، امروز ، کرده قلبم را نشان .

دگر هیچ‌کس از پیِ من نپرس ، که این پنجره رو به شب باز شد ، تمامِ نفس‌ها به پایان رسید ، و این قامتِ خسته ، خاک‌آلود شد ، نمانده نشان از تب و شور و شوق ، فقط یک غبار است و یک سایه‌بان ، چه سودی‌ست زین رفتنِ ناگزیر؟ همین‌که بمیری، جهان شد عیان .

خورشید پشت کوه‌ها پنهان شده و شهر هنوز می‌خندد . من اما در این اتاق کوچک ، با قهوه و خاطره‌هایم تنها هستم . هر جرعه تلخ است ، هر لحظه‌ی سکوت سنگین . یاد روزهای رفته ، آدم‌هایی که دیگر نمی‌بینم ، در هر نفس و هر نگاه روی دیوار ، زندگی می‌کنند . و من باز هم می‌نشینم ، چون هیچ‌چیز جز خاطره‌ها و فنجانم با من نیست .

..

آنچه انجام شده را هرگز نمی‌توان بازگرداند واپسین تلاش پیش از فراق صورت گرفت طغیان سیل فرا رسید و عشق همچون گلی شناور روی آب به سرعت در پیچ رودخانه گم شد و دست من نتوانست آن را بار دیگر لمس کند من نمی‌توانم جریان رودخانه را معکوس کنم بنابراین من نیز شناور خواهم شد درست پشت سر گلی که گریزان می‌رود .