همه‌ی روز‌ها و لحظه‌ها همچون شبی سیاه و سرد شده‌اند، مثل غروبی که قصد طلوعی دوباره ندارد، غروبی که می‌رود تا جایش را به تاریکی بدهد، تمام راز هارا در خود غرق کند و با خود ببرد و دیگر بر نگردد.

در آینه، چهره‌یِ آشنا می‌دید اما گمان می‌کرد، غریبه‌ای در خود اسیر است.

خیال کردم زمانی که راست بود گرچه مثل چاله ای پر ز دروغ بود

رنگ پریده ز لبم گویی رنگ گرفت ناگهان خاکستر های لباسم گویی رفتند ناگهان چشمانم برق زد ناگهان گویی تورا دیده بودند بر زمان افتاد از دستم ز قلم گویی خیال بود بر زمان

چایم را نوشیدم بر زبان؛ گویی مرگ نوشیده بودم ز یادم رفته بود که چای خداحافظی ات را نوشیدم

تمشک.