برای رهگذران نیمکتِ خالی، این پیام را فوروارد کنید و عضو شوید؛ تا متناسب با حال‌وهوای چنلتان، چند سطر از شعرهای "فروغ فرخزاد" و تصویری هم‌نفسِ واژه‌ها تقدیمتان کنم. برای آدرس خونه هاتون: @Coffee_8

کاش باقیِ عمرم را با نگاه کردن به دیوار می‌گذراندم. نه برای اینکه دیوار چیزِ خاصی برای گفتن دارد، بلکه چون از شنیدنِ حرف‌هایی که هیچ‌وقت راست از آب درنیامدند خسته‌ام. دیوارها دست‌کم تظاهر نمی‌کنند. نزدیک نمی‌شوند که بعد دور شوند، قول نمی‌دهند که بعد فراموش کنند، و نمی‌گویند «می‌مانم» وقتی قرار است بروند. گاهی ساعت‌ها به یک نقطه خیره می‌شوم و فکر می‌کنم چقدر عجیب است که سکوتِ یک دیوار از شلوغیِ خیلی از آدم‌ها آرامش‌بخش‌تر است. شاید زندگی همین‌طور از کنارم بگذرد، شاید روزها بی‌آنکه متوجه شوم پیر شوند، اما بعضی خستگی‌ها آن‌قدر عمیق‌اند که آدم را به جایی می‌رسانند که آرزو می‌کند سهمش از دنیا فقط یک دیوارِ ساکت باشد و اندکی آرامش.

دلتنگی را روی نیمکت گذاشتم، شاید رهگذری آن را به خانه ببرد.

آن کسی را که تو می جویی کی خیال تو به سر دارد بس کن این ناله و زاری را بس کن او یار دگر دارد "فروغ فرخزاد "

📻| درودِ ماه به‌شما، این‌ پیغام رو بازنشر بدید چنلتون و به‌قهوه‌خونه بپیوندید. بعد براساس حس‌چنلتون یک‌شعر‌نو یا یک‌داستان‌کوچک می‌نویسم، یه‌آرزو براتون می‌کنم و موزیکی قدیمی تقدیم‌تون می‌کنم. جهت‌ تگ‌هاتون، کلیک‌.