/

در نامه ای که بربالینش پیدا کردند نوشته بود: نتوانستم غم را به پایان برسانم بنا بر این خود را به پایان رساندم.

دلم تنگ است و پناهِ دلم، فقط حسین است.

ازت متنفر میشن وقتی نمیتونن، به دستت بیارن.

ولی می‌دونی دیگه، تو اوج نا امیدیِ، که ی اتفاقای خیلی عجیبی میوفته.

با صدای کم ببینید.

وقتی به دستش آوردی، یادت نره چقدر می‌خواستیش.

چه راحت آرزوهامونو سپردیم به باد. چه راحت پر شد از ناامیدی امیدِ ما. چی شد که ما تو راهِ رویامون اسیر شدیم. چقدر زود شکستیم چه زود پیر شدیم.

اگر علم نداری، اگر عقل نداری، اگر دین نداری، لااقل انسانیت داشته باش!

همه‌چیز در اختیار من است، ولی خودم در اختیار خودم نیستم.

ببین اگه ازم می‌پرسی چرا ناراحت یا عصبی‌ای و من نمیگم، دلیلش اینه که این عصبانیت و ناراحتی از صدها اتفاق کوچیک به وجود اومده که اگه من بخوام اون اتفاقای کوچیکو‌ برات بگم میگی اینو باش، دیوونه‌ستا و منم حوصله ندارم سه ساعت برات توضیح بدم و ثابت کنم که من دیوونه نیستم و این دلیلش جمع اتفاقای کوچیکِ، پس ترجیح میدم از دید دیگران دیوونه بمونم.