اسکورپیو، یکم جذابیت از خودت نشون بده، شاید جذبت شد. (تاکسیک

بازی

در نیاریا)

لیبرا، موزیکات خیلی وایبِ خاصی دارن.

تورس، خودتو روانی نشون نده.

لیبرا، سعی کن بهترین حالت خودت باشی. زیاد به خودت فشار بیاری برعکس جواب میگیری.

آریس، مون تورس ، مون اسکورپیو، لئو:

آریس معمولاً دیر نمی‌مونه توی حال‌وهوای غم. وقتی ضربه می‌خوره، اولش شدید واکنش نشون میده: شاید دعوا کنه، شاید ناگهانی قطع کنه، شاید وانمود کنه اصلاً براش مهم نیست. ولی بعدش می‌خواد سریع برگرده به حالت عادی، چون از حسِ گیرکردن بدش میاد. تو این مدت بیشتر درگیرِ اینه که کی شروع کرد، کی باخت، کی حق باهاش بود. یعنی کمتر می‌پرسه «چرا این اتفاق افتاد؟» و بیشتر می‌پرسه «چطور ازش رد شم و برنده بیرون بیام؟»

تورس کُند رها می‌کنه چون رابطه یا آدم، فقط یک آدم نیست؛ تبدیل میشه به عادت، امنیت، و بخشی از روال روزانه. برای همین جدا شدن براش فقط دلتنگی نیست، یه جور خلأ واقعی توی زندگیه. ممکنه بیرونش آروم باشه، ولی توی ذهنش مدام برگرده به چیزهای ساده: پیام‌ها، صدا، عادت‌ها، جاهایی که با هم می‌رفتن. بیشتر از خودِ آدم، درگیرِ این می‌شه که چطور بدون اون به زندگی معمولی برگرده.

جمنای ممکنه زود وارد فاز «اوکی، بسه» بشه، ولی ذهنش هنوز خاموش نشده. یعنی شاید توی ظاهر بخنده، حرف بزنه، با آدم‌های جدید چت کنه؛ اما شب‌ها یا توی خلوتش، یهو همه‌چیز رو دوباره توی ذهنش مرور می‌کنه. درگیرِ اینه که واقعاً چی شد؟ من اشتباه کردم یا اون؟ اگه اینو نگفتم چی می‌شد؟ برای جمنای، مووآن کردن یعنی اول ذهنش شلوغی رو خالی کنه.

کنسر از اون ساین‌هاست که حتی وقتی ظاهراً برگشته به روال عادی، هنوز یه جایی از دلش توی همون رابطه مونده. با چیزهای کوچک تحریک می‌شه: یک آهنگ، یک پیام قدیمی، یک جای خاص، یا حتی بوی یک خاطره. بیشتر از اینکه مستقیم گریه کنه، ممکنه ساکت بشه، تو خودش بره، یا ناگهان حساس‌تر از همیشه بشه. درگیرِ دلتنگی، احساسِ تنها موندن، و این سوال که «من واقعاً برای اون مهم بودم یا نه؟» می‌شه.