-

ولی من سرپا بودنمو مدیون رفیق صمیمیم ام . بدون اینکه خودش بدونه قلبی رو ترمیم کرد که هیچ نقشی تو شکستنش نداشت ، بدون اینکه بدونه از درون داری میپاشی خندوند و آرومم کرد ، تو همه جوره و توی هر حالت منو دوست داشت و کنارم موند . اون مثل خانوادمه ، نجات دهنده‌ یا نیمه‌ی گمشده ای که دنبالش میگشتی اون بوده ، بغل گوشت بوده و نمیدیدی چه فرشته‌ ای رو کنارت داشتی و داری .

-

یه زمانی فکر میکردم برای آدم‌ها خوب باشی اونا هم باهات خوب میمونن ، اگه هوای دلشون رو داشته باشی یه روزی هوای دلت رو دارن ، پشتشون باشی پشتت می‌ایستن ، اما زندگی یه چیز دیگه یادم داد . اینکه بعضی آدم‌ها خوبی رو نمیفهمن بهش عادت میکنن تا وقتی هستی بودنت براشون عادیه ، تا وقتی میبخشی فکر میکنن وظیفته ، تا وقتی میمونی خیال میکنن هیچوقت نمیری تا اینکه یه روز تصمیم میگیری دیگه مثل قبل نباشی و دیگه اونجاست که میشی آدم بده‌ی داستان .

-

دارم از هم می‌پاشم و گاهی اوقات فراموش می‌کنم من هم انسانم . اجازه‌ی گریه کردن دارم ، اجازه‌ی حس کردن دارم و لازم نیست وقتی در حال تکه‌ تکه شدنم ادای آدمای قوی رو در بیارم .