حالم بده

اینکه هیچ دوستی ندارم عذابم میده

کمک

برم برای اولین تئوری که میخوام اینجا بگم از خورده اطلاعاتم به این نظریه رسیدم:

الان توی سوشال مدیا و توی محتواهای تینیجری پسند این موج محتوا ها رو داریم که مضمونش اینه : تو اگه تنها و منزوی هستی اگه از آدما بدت میاد آفرین تو آدم موفقی هستی و داری راه درست رو میری ‌

یا از آخرین پاندمی (کووید ۱۹-۲۰۲۰) توی خیلییییی از کشورا به ویژه ایران که قبلش خیلی پررنگ همچین چیزی نداشتیم یه چیزایی باب شد: خرید مجازی برای هر چیزی حتی سیب زمینی دورکاری و ... که باعث میشه یه انسان اگه انتخاب کنه میتونه بدون ارتباط با آدمای دیگه - برای یه مدت شاید طولانی - زندگی کنه . ‌

و مورد بعدی: دستیار های Ai خونگی این ها هم اگر موافق باشید یکی دیگه از علل امکان پذیری بقا بدون جامعه است !

نتیجه موارد بالا چیه؟ بقا بدون ارتباط با دنیای بیرون انزوا به جای استقلال (تلقین اسقتلال فیک) که میشه این: تنهایی انسان=شکست پذیری انسان ‌

و راستی نوجوان ها توی بازه سنی هستن که بشدت پذیرش ناخودآگاه بالایی دارن و اگه این سویه های تفکری روی لایف استایل آینده اشون تاثیر بزاره؟.....

فردگرایی افراطی: این موج، ادامه همون منطق نئولیبرالیه که می‌گه «تو خودت مسئول همه چیزایی، حتی تنهاییت» ‌

و در نهایت یه سوال: آیا این یعنی ما داریم به سمت انسان‌هایی می‌ریم که دیگه جامعه رو نه به عنوان نیاز، بلکه به عنوان مزاحم می‌بینن؟ و اگه این بشه، چه چیزی می‌تونه این روند رو برگردونه؟ چون صرفاً گفتن «برگردید بیرون» کار نمی‌کنه ؛ باید دلیل ساخت. و ساختن دلیل، خودش کار جمعیه.

به به چقدر همه چیز بهم ربط دار-