تا اینجا بسه برای ِ امشب . شبتون‌ بخیر جیگر‌طلاهایِ من 💚.

گاهی‌پایان‌ها،زیباترین‌بخشِ‌داستان‌هستند.

همه دارن چنلا و حساب‌کاربریاشونو‌ از اینجا دیلیت میکنن‌. اینا مگه نمیدونن ما تو ایران زندگی میکنیم؟

قرار نیست قصه رو بگی؟ _ اگه هستید که چرا که نه خانوم خوشگله.

خب دیشب اونجایی بودیم که رابعه وقتی فهمید جنگ شده آماده شد و پشتِ نیرو‌هایِ بلخ رفت و عقب واستاد بعدم که بکتاش‌رو نجات‌ داد . ولی چون داشتن شکست‌ میخوردن‌ امیر‌ بخارا‌ نیرو‌ میفرسته و بلخ به کمکشون‌ پیروز میشه .

رابعه وقتی وسطِ جنگ رفت پیشِ بکتاش دید که بکتاش زخمی شده و سرش داره خونریزی‌ میکنه .

واسه همین وقتی که برگشت‌ به خونه خیلی نگرانش‌ بود و آروم‌ و قرار نداشت.

اون چند شبی که از بکتاش خبری نداشت تماما‌ تا گریه صبح میکرد و غصه می‌خورد . همه‌یِ فکر و ذکرش این بود که الان حالِ بکتاش چطوره .. زخمش خوب شده یا نه ..

گفت چیکار کنم چیکار نکنم ؟ اومد دوباره یه برگه برداشت و شعری رو برای بکتاش نوشت و بعد از مهر و موم‌ کردن، دایه رو صدا کرد و گفت این‌ نامه رو ببر و مخفیانه‌ بده به بکتاش .

نامه‌یِ رابعه به بکتاش =) به نقل‌ از عطار*

بکتاش هم که هنوز زخمش خوب نشده بود نمیتونست‌ از اتاقش بیرون بیاد . دایه واسه همین کارش سخت شد و با هزار بهونه تونست‌ بره تو اتاق بکتاش و نامه رو بده بهش .

بکتاش هم که دیگه عاشق ماشقِ رابعه شده بود تو این‌ مدت که نتونسته‌ بود رابعه رو ببینه خیلی دلتنگش‌ شده بود و با دیدنِ نامه بغضش ترکید .