حارث هم چون ارتباطش با امیر ِبخارا خیلی خوب بود دعوتش‌ کرده بودن .

حارث هنوز بخاطر [روزی که امیر‌بخارا‌ بهش کمک‌ کرد تا در مقابل دشمنایی‌ که به بلخ هجوم‌‌آورده بود ایستادگی کنه ] از امیر‌بخارا تشکرِ درست درمون نکرد بود تصمیم گرفت هر جوری شده به جشن بره و ازش تشکر کنه .

روز جشن رسید و حارث و نوچه‌هاش به سمتِ دربارهِ‌ امیر‌ بخارا حرکت کردن تا در جشن شرکت کنن.

همه در حال خوش گذرونی بودن توی‌ جشن ... می میخوردن و عشق و حال میکردن .

تا اینکه امیر بخارا بلند میشه و رودکی‌ رو صدا میزنه و ازش میخواد تا برای ِ امیر‌ و مهمان‌هاش‌ شعر‌ بخونه .

رودکی جان‌ خدا بگم چیکارت‌ نکنه مردک‌ .

رودکی هم که مِی بهش‌ ساخته بود خوشِ خوش بود . شروع کرد به شعر گفتن ..

این اشعار انقدر عمیق و قشنگ بودن که روی همه‌یِ مهمونا تاثیر گذاشتن و همه‌ داشتن به اشعاری که رودکی میخوند گوش میدادن.

هر بار به اینجای داستان میرسم‌ اینطوریم‌ که :

امیر‌ بخارا هم که خیلی خوشش اومده بود از رودکی پرسید که این شعر‌هایِ قشنگی‌ که خوندی خودت گفتی یا فرد دیگه‌ای گفته ؟

امیر فهمیده بود که با یه‌مَن‌ ریش اینهمه‌ لطافت توی شعر به رودکی نمیاد .