ریشه‌ی کلمه‌ی "انسان" از "اُنس و نِسیان" میاد. یعنی موجودی که زود وابسته می‌شه و زود فراموش می‌کنه.

یه وقتا فکر می‌کنم این مسیر تاریک که هیچ‌چیزی ازش معلوم نیست رو چطور باید طی کنم؟ بعد جواب خودمو این‌جور می‌دم: اگه فقط می‌تونی قدم اول‌تو ببینی، شروع کن؛ لازم نیست آخرشو از همین اول ببینی، قدم‌به‌قدم، فعلا فقط جلوی پاتو نگاه کن. می‌رسی به آخرش.

ناقوس کلیسای غمم، در نوسانم

می‌گن یه روز یه نفر داشت وسط دریا غرق می‌شد، یه قایق اومد کمک‌ش کنه، دست‌شو رد کرد و گفت خدا نجاتم می‌ده. قایق دوم و سوم هم به همین منوال. آخرش مُرد رفت اون دنیا، از خدا پرسید: چرا نجاتم ندادی؟! خدا جواب داد: سه‌تا قایق برات فرستادم ولی تو کمک‌م رو رد کردی. امیدوارم قایق‌های زندگی‌تو رد نکنی!

قرةالعین هم مبارکت

وقتی دیگه صلحی نباشه بین عقل و قلبت، انگار لای منگنه‌ای، چون نه مغزت قلب داره، و نه قلبت مغز.

من همون شبی که تو برای عاقبت به‌خیریم دعا کردی، زندگی رو بردم.

عشقم فقط تو بازم بارون، رعدوبرق، درهای باز آسمون، دل شکسته‌ی من و خلوت با تو :)))

بچه‌ها واقعا از زندگی ناامید بودم داشتم می‌مردم، صبح داشتم شبیه فرازهای دعای کمیل با خدا حرف می‌زدم می‌گفتم: به نازکی پوست من رحم کن، زخم‌های لبمو ببین به دل ضعیف و شکسته‌م رحم کن به تنهاییم رحم کن انگار منو نمی‌بینی

همچین بارونی واقعا تراپی بود

گاهی بزرگ‌ترین اشتباه ما از روی محبته. وقتی کسی از دردش حرف می‌زنه، ما معمولاً سریع دنبال راه‌حل می‌گردیم در حالی که خیلی وقت‌ها، آدم‌ها قبل از راه‌حل، فقط می‌خوان احساس کنن فهمیده شده‌ان. شاید همدلی، بیشتر از این‌که هنر حرف زدن باشه، هنر عجله نکردنه!

من مجموعه‌ای از درست می‌شودهای پاره‌پاره‌ام.