کدام عارف، کدام عابد، کدام زاهدی چون تو مایۀ دلگرمی سپاه بقیة‌الله‌الاعظم شده است؟! و تو این شرف را به معرفت و تهجد شب و ورع روز، یافته‌ای. ای شهید شاهد! ای حسن‌طهرانی‌مقدم! تو انتظار را در قیام معنا کردی، نه در انقیاد. چه نیک نشان دادی، که «عارف» یعنی جان و جهان را از نو ساختن، نه‌فقط جان را؛ که انتظار، در کنج کتاب‌ها و بابِ دلِ «اهل قعود» معنا نمی‌شود؛ بلکه حقیقتِ انتظار یعنی منشأ اثر بودن. اثری که در هر برهه‌ای، در پیچ‌وخم نیاز آن روزگار، باید ادراک شود. و اینک، حالیا چشم جهانی نگران من و توست. وضع «جهان» به جانبِ حالِ «جان» تو متمایل شده و تحول جانت، سرچشمۀ تغییر جهان شده است. امروز فن‌آوری برآمده از آن جان و دل سالکانه، سیر جهان را دچار تحولی کمال‌طلبانه کرده و داد مظلوم از ظالم می‌ستاند. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

🔹تنها پس از سه روز از اجرای «طرح نور» تغییر محسوسی در رعایت حجاب بانوان مشاهده می‌شود. این تغییر، در حالی صورت گرفته که همچون گذشته نیروی انتظامی در این طرح «تنها»ست و نهادهای فرهنگی برای تأمین ضروری‌ترین پشتیبانی که «پیوست فرهنگی و رسانه‌ایِ طرح» است، هیچ کنشی نداشته‌اند. به وزارت ارشاد که امیدی نیست، اما «مدیران انقلابی» رسانه ملی و شورایعالی انقلاب فرهنگی، چرا همچنان در خوابند! در این میان حضور فعال اجتماعیِ اهل غیرت و عفاف، در همراهی با نیروی انتظامی و اعلان حمایت آشکار از طرح، و روایت‌پردازی‌های صحیح و بسط رسانه‌ای، همگی در تحقق یک خیزش اجتماعی برای زدودن کامل بساط کشف حجاب و بی‌حیایی‌ اثرگذار است. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

https://virasty.com/Amahmoudian/1713577767105313848 بیانیۀ اخیر نیروی انتظامی مبنی بر موفقیت چشمگیر و تداوم پرقدرت طرح نور، پرده از «خطِّ تحریف» بیانات رهبر انقلاب، از سوی «خودمقرّب‌پندارها»، برداشت. تحریف‌گران و شبهه‌افکنان در اجرای فرامین رهبری، هم‌آنانند که تا کنون یک موضع در نقد زیر پا رفتن شرع محمدی و قانون نداشته‌اند. زمان پاسخگویی فرارسیده است. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

◽️ کرسی حکمت حجاب در رویکرد جنسیّت‌اندیشانه استاد مطهری(ره) 🔰 به همّت گروه فرهنگ‌پژوهی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، در روز سه‌شنبه ۱۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۳، برگزار شد. 🎙 با حضور: #مهدی_جمشیدی #مسعود_اسماعیلی #آزاده_محمودیان ✍️ دبیرعلمی: #محمدمهدی_جهان_پرور مشروح این نشست را اینجا بخوانید: https://iict.ac.ir/1403/02/hekmathejab/ https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

https://virasty.com/Amahmoudian/1715408202267074221 ۱. تحسین رهبر انقلاب از خانوادۀ وحید شمسایی، حکایت از این حقیقت دارد که حجاب، آن هم صورت کاملش، یعنی چادر، چقدر در نظر ایشان مهم و ارزشمند است. این تحسین و تقدیر متعلّق به تمام زنان و دختران محجبۀ ایران است. ۲. این‌که مردی دارای خانواده‌ای این‌چنین، مقیّد و متعهّد به پوشش چادر باشد، فضیلتی است که از نگاه رهبر انقلاب، پنهان نمی‌ماند و ایشان بدین سبب، توجّه و اهتمام بیشتری به چنین ورزشکاری دارند. ۳. صرفِ حجاب کامل، از کلمات تأثیرگذار بر پیشرفت ملت ایران است. ۴. شُهرگان و آنان که بیشتر دیده می‌شوند، مسئولیت سنگین‌تری دارند. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

۱. نتیجه انتخابات مجلس، حکایت از افزایش نفوذ کلام خرمندان جبهۀ انقلاب و ثمرۀ آن، یعنی حساسیت و دقت رأی‌دهندگان دارد. ۲. دقت رأی‌دهندگان موجبِ اجتناب آگاهانه از رأِیِ لیستی و چهره‌های مشکوک به فساد یا تفکرات لیبرالیستی، و گرایش به ‌چهره‌هایی با سابقۀ انقلابی‌گری، شجاعت و فسادستیزی شد. ۳. دستاورد رسانه‌ای این جریان، خبر از تأثیر مثبت ممانعت از رخنۀ شبکه‌های اجتماعی غربی و امکانِ اصلاح کارکردِ فضای مجازی و نقش آن بر رشد آگاهی‌ سیاسی جامعه دارد. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

. کانون مطالعات فیلم و سینما با همکاری انجمن علمی دانشجویی علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران به مناسبت روز جهانی ارتباطات برگزار می کند: اکران فیلم سینمایی آپاراتچی به همراه نشست نقد و بررسی با محوریت سیاست گذاری فرهنگی در سینمای ایران با حضور: . جناب آقای محمد قربانی، منتقد سینما . سرکار خانم آزاده‌زینب محمودیان، پژوهشگر حوزه فرهنگ و رسانه زمان: سه شنبه ۲۵ اردیبهشت ماه از ساعت ۱۴:۳۰ مکان تالار ابن خلدون دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در صورتی که دانشجوی دانشگاه تهران نیستید جهت شرکت در برنامه به آیدی زیر در تلگرام پیام دهید @ZOZOgh https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

نقد فیلم سینمایی آپاراتچی را اینجا بخوانید: https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian/206

🔻 آپاراتچی؛ روایتی از مرضِ مزمن سیاست‌های سینمایی 🖋آزاده محمودیان ۱. آپاراتچی قبل از آنکه فرصت نفس کشیدن در فضای اکران عمومی را پیدا کند، با تیغ حواشی، زخمی شد. این حواشی، به دلیل فریاد بلند کارگردان در سراسر فیلم بود، که تکرار می‌کرد: «می‌خواهم فیلم انقلابی بسازم!». این فیلم، شرح روایتِ تعارض دو نگاه متحجرانه و روشنفکریِ حاکم بر سینمای پس از انقلاب و تأثیر آن بر وجوه مختلف زندگی نخبگانِ عرصۀ هنر سینماست. فیلم به‌خوبی از پس روایت قصۀ تلخ بلاتکلیفی متولی فرهنگی سیاست‌های سینما، که تا امروز نیز ادامه دارد، برآمده است و بی‌پاسخ ماندن و حتی بدون امکان بودنِ پاسخ، در این حوزه را به لطف مناقشات بی‌پایان این دو رویکرد، به‌رخ می‌کشد. بهره‌ گرفتن از گونۀ کمدی و عناصر بومی به‌ویژه لهجۀ آذری، قصۀ واقعی و زبان ساده و صمیمی، همگی موجب شده تا کاگردان جسور فیلم‌اولی، مخاطب را تا پایان، پای فیلم طولانی‌اش نگه‌دارد. ۲. حدود ده دقیقۀ آغازین فیلم، احساس می‌کنی با سرمشقی دبستانی روبرو هستی و دیالوگ‌ها و صحنه‌ها و نور و به‌ویژه موسیقی، به وضوح، ذهنت را مشتّت می‌کند. این تشتّت و بدقوارگی در موسیقی، تا آخرین سکانس همچنان ادامه می‌یابد و مخاطب ملغمه‌ای از موسیقی پدرخوانده، سینما پارادیزو،‌کوچه‌لَرَه و چندین موسیقی فیلمِ بی‌ربط و باربط را تا انتها باید تحمل کند! اما باقی عناصر به‌مرور در دقایق بعدی، جای خود را در نمایشِ پیش‌چشمانت پیدا می‌کنند و رفته‌رفته شوخی‌های کلام و موقعیت، چنان سرجای خود قرار می‌گیرند که به‌دلت می‌نشینند و به‌خنده‌ات می‌اندازند. آپاراتچی در بهره‌بردن از نمادها و شخصیت‌پردازی‌ها نیز کامیابی نسبی داشته است. جامۀ پدر پیرِ علیلِ غُرغُرو که با روحانیت و جماعت مذهبی وعوامل حکومت هم رابطۀ خوبی دارد، و جوان نیز روی حساب حرمت‌ها و سنت‌ها ناچار از تبعیت -لااقل ظاهری- از اوست، به تن نمایندۀ متحجران اندازه شده؛ و مسئول مجوز سینمایی که پیر، فرصت‌طلب، محافظه‌کارِ مردم‌‌نشناس و سوءاستفاده‌گر، با ساس‌بند روی لباس و عکس تارکوفسکیِ روی دیوار، اگرچه به مخاطب می‌فهماند که نماینده کدام تفکر است اما هم در عناصر فرمی و محتوایی و هم در شخصیت‌پردازی از نمایندۀ تحجر کاملا عقب مانده است. در مجموع شخصیت‌پردازی‌ها به‌کمک تک‌ماده، نمره قابل قبولی می‌گیرند؛ اما گویا کارگردان برای درآوردن برخی از شخصیت‌ها به سریالی چند قسمتی نیاز داشته تا فیلمی نود دقیقه‌ای. اما در نگاهی کلی، فیلم حرف خود را خوب زده‌ و در ذهن مخاطبش جاگیر کرده است. ۳. جدی‌ترین حاشیه‌ای که با هدف تخریب به ‌سوی آپاراتچی روانه شد حکومتی و ارگانی بودن آن بود. ریشۀ این نقد نابخردانه را شاید بتوان در دو وجه یافت. وجه اول، معطوف به ضعف فهمِ ذات هنر است. هنر، موهبتی است که از جانب پروردگار به هنرمند هبه می‌شود و هنرمند نیز به فراخور نسبتی که با جامعه‌ برقرار می‌کند، آن را به بشریت تقدیم ‌می‌کند. پس هنر یک امر باطنی و ذوقی و ملهَم است و امر ذاتی و باطنی نمی‌تواند آلوده به نهاد و سفارش شود. اما اینکه هنرمند سینماگر در باورهای خود همسو و همدل با باورهای حکومتش باشد و مورد حمایت او واقع شود، بحث دیگری است که همیشه هم اتفاق نمی‌افتد؛ اما اگر بی‌افتد، می‌تواند هم محصولی کارآمد برای آن نظام شود، هم به ذائقۀ جامعه خوش بیاید. عرصه سینما نمی‌تواند جز در این حالت فیلمی که این دو ویژگی را یکجا داشته باشد در خود تجربه کند. اما وجه دوم، معطوف به غفلت از قدرت نرم هنر است؛ اینکه یک نظام و ایدئولوژی‌ برای تقویت خود از قدرت نرمِ منحصربفرد سینما بهره گیرد هم عاقلانه است و هم رایج. همان کشوری که صاحب بمب اتم و پیشرفته‌ترین تسلیحات نظامی در دنیاست، مالک هالیوود و بزرگترین کمپانی‌های تبلیغاتی نیز هست. قدرت نرم به‌مراتب پرنفوذتر و موثرتر و ماندگارتر از قدرت سخت است. چه‌چیزی به‌اندازۀ یک فیلم خوب می‌تواند افکار عمومی را در بهترین حالت و کوتاه‌ترین زمان نسبت به موضوعی همراه کند؟! پس غفلت از آن یا دعوت به چنین غفلتی، نشانۀ آزادی و استقلال سینمای کشور نیست. اما آنچه ما در سال‌های پس از انقلاب تجربه کردیم، نه حرکتی ساختارمند و جریان‌ساز در مسیر تولید فیلم انقلابی،‌ بلکه تنها جرقه‌هایی متکی بر استعدادهایی درخشان و خسته‌نشو بوده است. وگرنه سیاستگذاری‌های فرهنگی سینمایی پس از انقلاب، از دهه شصت تا امروز، در گیرو دار کشمکش‌های سیاسی و اقتصادیِ جناح‌ها و دولت‌ها، دست‌به‌گریبان مرضِ بلاتکلیفی و شعارزدگی و حتی دوری از باورهای اصیل انقلاب است. مرضی که مبدأ مداوای آن فهم کلام متفکران انقلاب و ارائه تفسیری قرین با زیست امروز است. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian