این نص «بسیار صریح» بیان خمینی کبیر است: «بعد از اینکه قانون، وظایف را مشخص کرد، هرکس بخواهد بر خلاف آن عمل کند این یک دیکتاتوری است که الان به‌صورت مظلومانه پیش‌آمده و بعد به‌صورت قاهرانه پیش خواهد آمد و بعد این کشور را به تباهی خواهد کشاند... .» ۱. فهم بیان آن‌روزِ امام، از روایتی تلخ از زنجیرۀ دیکتاتوری و قانون‌گریزی در امروز ما حکایت دارد. ۲. مجلس شورای اسلامی، به‌عنوان نماد جمهوریت نظام، به‌طور غیرقانونی تعطیل شده! در هیچ‌کجای قانون‌ گزاره‌ای بر تعطیلی مجلس در زیر آتش جنگ هم وجود ندارد، چه‌رسد به امروز که دستگاه‌های دو قوۀ دیگر مشغول کارند. مظهر جمهوریت نظام و مجرای اعمال ارادۀ مردم «به‌فرموده»، از کار افتاده است. ۳. دولتِ مجریِ قانون، که در تصمیم‌گیری برای انسداد اینترنت در شعام حضور داشته و در اکثریت هم بوده، در نهادی موازی و برخلاف نص قانون، خودسرانه تصمیم به رفع انسداد گرفته است؛ درحالیکه قانون، تصمیم در این حوزه را به شعام و شورای‌عالی فضای مجازی سپرده است. ۴. زیرپا نهادن قانون البته امر بی‌سابقه‌ای در این دولت نیست، در مسئلۀ حجاب نیز دولت، آشکارا گفت که قانون را اجرا نخواهد کرد و هیچ نهاد نظارتی هم متعرّض به او نشد. ۵. مجلسی هم در کار نیست که پرسش و مؤاخذه‌ای کند! البته این مجلس در برابر کودتای خونین اینستاگرامی در دی‌ماه ۱۴۰۴ هم با وظیفۀ قانونی و الهی خود بیگانه بود. @AzadeMahmoudian

عِشْتَ سَعِیداً وَ مَضَیْتَ حَمِیداً... تو با سعادت زندگی کردی و درگذشتی در حالی‌که مورد ستایش همگان بودی... @AzadeMahmoudian

«... خدایا! دعوت تو را اجابت می‌کنم...» این پیام بوی غربت دارد؛ از همان عبارت آغازین؛ این عبارت، اعلامی به ملّت است در لفافه. 🖇نکته دیگر آنکه، در این پیام، سه مرتبه از رهبر شهید یاد شده است؛ مبادا که ملّت از خون‌خواهی او غافل شده‌اند. 🚩 پرچم سرخ یالثارات الخامنه‌ای @AzadeMahmoudian

حقیقت اجتماعات شبانه در روایت رهبر انقلاب، عیان شده است: هدف از حفظ خیابان‌ها، «خون‌خواهی رهبرِ شهید» و تحقّق آرمان‌های اوست. باید «خون‌خواهی» را در «خیابان‌ها» فریاد زد و اجازه نداد این تنها روایتِ صواب، در دل کج‌روایت‌های ناصواب و مغرضانه و سلیقه‌ای، مخدوش و منحرف و فراموش بشود. «... در آخرین نمونۀ شگفت‌انگیز، کدام نیروی مستحکم و ارادۀ پولادین بود که از سحرگاه دهم اسفند ۱۴۰۴ ملت ایران را آن‌چنان مبعوث کرد و به میدان آورد که با انگیزه‌ای والا با گذشت بیش از سه ماه کماکان پرحرارت به خونخواهی رهبر شهید خود و سایر شهیدان به خون‌خفته و به پاسداشت حریم نظام اسلامی و وطن عزیزشان در میدان حاضر هستند؛ و صفوف چند ده‌میلیونی جان‌فدایان را برای تحقّق آرمان رهبر شهید و اقامۀ حق و قیام الله مستحکم کرده‌اند؟» 🚩 پرچم سرخ یالثارات الخامنه‌ای @AzadeMahmoudian

تحرکات و پروژه‌های فرهنگی اخیر، عجیب و مشکوک است (از رویدادهای هنری و تفریحی تا اکران فیلم‌های سینما تا بازگشت چهره‌ها...). این بدبینی نیست، بلکه هشدار است از آنچه نرم و هدفمند در حال اجرا است. رونوشت به کمیسیون فرهنگی مجلس! اکنون رصد، نظارت، پیگیری و پاسخ‌گرفتن دقیقِ دستگاه به دستگاه را می‌طلبد. @tina_ch_amin

🔻انتقام در کالبد روایت؛ ضرورت تبیین مفهوم «خون‌خواهی» آزاده محمودیان ۱. «خون‌خواهی» تنها یک واژه نشسته در مرحلۀ وهم و انتزاع نیست. خون‌خواهی حقیقتی است که باید به میدان عینیت وارد شود و برای مطالبه‌گرانِ آن ملموس و محسوس گردد. رهبر سوم انقلاب، خون‌خواهی رهبرِ شهید را انگیزۀ حضور مداوم و پرشوروشعور سه‌ماهۀ ملت مبعوث ایران در خیابان‌ها خوانده‌اند. خون‌خواهی، بی‌ریشه و بی‌تاریخ و بی‌هویت نیست؛ از سویی، پای در روایت‌‌های تاریخ شیعه دارد و از سویی دستی به سوی فهم آیندۀ تمدّنیِ مورد انتظار. اکنون، این انگیزۀ الهی، برای رسیدن به تحقّق میدانی، نیازمند روایت‌پردازی معرفتی است. این روایتگری، نه‌تنها یک ضرورت رسانه‌ای، بلکه یک واجب عینی در عرصۀ جهاد تبیین است. باید روشن گردد این خون‌خواهی چه هدف‌هایی را از طریق کدام اقدام‌ها در عرصۀ نظامی، امنیتی، اقتصادی و فرهنگی و... دنبال می‌کند. ۲. تبدیل اقدام و احساس به «گفتمان» از ضروری‌ترین ابعاد نیازمند روایت‌پردازی در جامعۀ زخمی ایرانی است. حضور شبانۀ مردم پیش از هرچیز، واکنشی معرفتی و اقدامی برخاسته از غیرت دینی است؛ اما رسانه و ادبیات وظیفه دارند این غیرت پرشور را به گفتمانی پایدار و متّصل به شعور و معرفت مبدّل سازند و از این مجرا، روایتِ خون‌خواهی را از یک انتقام صرفاً نظامی، به یک راهبرد تمدّنی ارتقا دهند. روایتِ مظلومیت و اقتدار رهبر شهید در کنار یکدیگر، می‌تواند هم یاد ایشان را در قلوب ایرانیان پرحرارت نگه دارد و هم الگویی ارائه دهد از رهبری در تراز شهادت، که الهام‌بخش نسل‌های آینده باشد. چه اینکه، روایت‌ها برای ماندگاری و راهیابی به عرصۀ عمل، به ابزار اسطوره‌سازی و الگوپردازی نیاز دارند و غفلت از این وجه پرکشش و کاربردی، نادیده انگاشتن یک ذخیرۀ غیرقابل جایگزین فرهنگی است. ۳. در جنگ روایت‌ها، آن که زودتر و دقیق‌تر روایت کند، پیروز میدان روایت است. یک جای شُکر آن‌جاست که در میدان این روایت، خود مردم پیش‌قراول روایت‌گری بودند و برای موج‌سازی روایتی در انتظار نهادها و رسانه‌های رسمی نماندند. مردم‌نهاد بودن روایت‌ از اجتماعات مؤمنانۀ شبانه، رسانه‌ها را ناگزیر از افشای حقیقت کرده و اندک سانسور یا کژی را برنمی‌تابد و در فاصلۀ کوتاهی برملا می‌کند. خاستگاه مردمیِ خون‌خواهی رهبر شهید مقابله با وارونه‌سازی‌‌ها را ممکن ساخته است. در حالی‌که کج‌روایت‌های دشمن تلاش می‌کند شهادت رهبر را پایان یک عصر جلوه دهد؛ اما روایتِ خون‌خواهی باید نشان‌دهندۀ تداوم راه و تولّد دوبارۀ آرمان‌ها باشد. ما با یک روایت صرف روبرو نیستیم، بلکه راهبردی برای بقا و امنیت و حفظ قدرت درونی و افزایش اعتبار بیرونی را می‌پردازیم. ما تنها راویان این پیچ تاریخی نیستیم، بلکه هم‌زمان، ماشین ترور رسانه‌ای دشمن و دستگاه‌های سخن‌پراکنی جهانی در کارند تا پس از شهادت رهبر، ما و آنچه بر ما می‌گذرد را روایت کنند. ۴. حضور فزایندۀ شبانۀ مردم بهترین سوژه برای به تصویر کشیدن پیوند امّت و امامت است. وحدت و انسجام واقعی در گردآمدن امّت حول ستون ولایت است و نمایش همبستگی ملی تنها در این حالت، حقیقی و غیرتصنعی و غیر قراردادی و ماناست. روایت‌های رسانه باید این پیوند را فراتر از مرزهای جغرافیایی و به‌عنوان هستۀ مرکزی مقاومت نشان دهد، و از دل آن، ابعادِ خون‌خواهی امام امّت را به بیرون از مرز‌ها مرتبط سازد؛ و آن را با آرمان‌های جهانی مقاومت گره بزند. آنگاه که امام، امّتی فرامرزی دارد، خون‌خواهیِ او نیز محدود در جغرافیا نخواهد ماند و پا به قلمرو تاریخ خواهد نهاد. ۵. ارادۀ خون‌خواهی در بافتار روایت تقویت و بازتولید می‌شود. قلم راویان باید بر خطوط قدرت‌آفرینِ روایت خون‌خواهی فشرده شود. افشای چهرۀ متجاوز، سیرت حقیقی او و تاریخ عبرت‌آموز رابطه با او باید ابعاد رسانه‌ای این حرکت را به گونه‌ای طراحی کند که هزینۀ سیاسی و اخلاقی سنگینی برای متجاوزان در اذهان عمومی جهان ایجاد کند. همچنین تقویت انسجام داخلی از برجسته‌ترین کارکردهای اجتماعی تولید روایت است. ادبیات خون‌خواهی باید چتر وسیعی بگستراند که همه اقشار جامعه را که نسبت به وطن و رهبری حس تعلّق دارند، در سایۀ خود جای دهد. امیدآفرینی و بسط نشاط انقلابی از آورده‌های قطعی فراگیرشدن روایت خون‌خواهی است. دشمن کوشیده با ترور عالی‌ترین مقام کشور، ترسی فراگیر را در جامعه بگستراند؛ روایت خون‌خواهی قادر است ترس را بزداید و خشم مقدس و امید به پیروزی نهایی را به جای آن بنشاند.‌ در شرایطی که حوادث با سرعتی کم‌نظیر و عمق اثری نادر در حال وقوع است، موج روایت‌پردازی از خون‌خواهی در لایه ادبیاتی خود باید بر معنای اصرار بر حق و توقف‌ناپذیری حرکت انقلاب متمرکز‌ شود و به موتور محرکه‌ای برای پاسخ‌های سخت در عرصه‌های مختلف مبدّل گردد. 🚩 پرچم سرخ یالثارات الخامنه‌ای #خیابان #انتقام @AzadeMahmoudian

«خون‌خواهی» یک مفهوم انتزاعی نیست‌. تا زمانی‌که ابعاد عملیِ آن در عرصۀ نظامی، امنیتی، اقتصادی و فرهنگی دقیق روشن نشود، یعنی عزمی برای انتقامِ خون رهبر شهید در کار نیست. 🚩 پرچم سرخ یالثارات الخامنه‌ای اینجا بخوانید: https://eitaa.com/AzadeMahmoudian/602

وقتی میفهمی روایت «وحدت ساحات» چطور بنیان عالم تجدّد را هدف گرفته! بالاخره، نمی‌توانند به‌سادگی نظاره‌گر دودشدن سال‌ها تلاش تبلیغاتیِ روشنفکریِ سکولار در ایجاد تنفر و شکاف در امّت اسلامی باشند. @AzadeMahmoudian

🔻روایت یک بن‌بست؛ کالبدشکافی اشتباهات محاسباتی در میز دیپلماسی آزاده محمودیان ۱. گسست از واقعیت؛ توهّم تفکیک دشمن: نخستین پرده از حضور رسانه‌ای مسئولان مذاکره‌کننده، پرده‌برداری از یک لغزش محاسباتی عمیق است. روایت جاری در این لایه‌ها، با ساده‌سازیِ مفرط، به‌دنبال تفکیک سیاست‌های آمریکا و اسرائیل است؛ گویی یکی به‌دنبال تفاهم و دیگری به‌دنبال تخریب است. این در حالی است که رهبر شهید، با نگاهی واقع‌بینانه و دقیق، آمریکا را دشمن اصلی انقلاب و اسرائیل را سگ هار او توصیف کرده بودند (بیانات ۱۳ مهر ۱۴۰۳). نادیده گرفتن این وحدتِ استراتژیک میان جبهه مقابل، نخستین خشت کجی است که دیوارِ این مذاکرات را تا ثریا کج می‌برد. ۲. هزینۀ گزاف پنهان‌کاری: دومین روایت، بر مدارِ یک پارادوکس تلخ می‌چرخد؛ محرمانه ماندنِ جزئیات برای ملت، و شفافیت برای بیگانه. منطق مذاکره‌کنندگان بر این پایه استوار است که گویا آمریکا در بی‌خبریِ اسرائیل، به نقاط مشترکی با ایران رسیده است! باوری که از سال گذشته تاکنون، به بهای جان بیش از هفت‌هزار ایرانی تمام شده است. رسانه اینجا با یک سؤال بی‌پاسخ مواجه است: چطور متحدان غربی و حتی همسایگان منطقه‌ای از بندبندِ توافق باخبرند، اما مردم مبعوث ایران، غریبه‌ترین حلقه در زنجیرۀ اطلاع‌رسانی به شمار می‌روند؟ ۳. فراموشیِ تاریخی و بی‌ارزشی تجربه: در پردۀ سوم، با مسئولانی مواجهیم که علیرغم پذیرش بدعهدی آمریکا، این توهّم را دارند که می‌توانند عادت بدعهدی‌های یک فاسق تمام‌عیار را تغییر بدهند. اینان تصوّر می‌کنند برخلاف هشدار صریح رهبری (۲۰ فروردین ۱۳۹۴)، قدرت مهارِ پیمان‌شکنیِ حریف را دارند. این ادبیات رسانه‌ای، تکرارِ ملال‌آورِ همان مواضع پس از برجام است؛ زمانی که کارشناسان دلسوز بابت نقض زودرس توافق هشدار می‌دادند و با تمسخرِ تکنوکرات‌های لیبرال روبرو می‌شدند. گویی در محاسبات اینان، تجربه تنها چیزی است که محلی از اعراب ندارد. ۴. آدرس غلط؛ جابجایی جایگاهِ «علت» و «معلول»: چهارمین اشتباه که در نمایش رسانه‌ای اخیر به اوج رسید، عدم تشخیص ریشۀ چالش‌هاست. ادعای اینکه مقاومت مذاکره‌کنندگان باعث جنگ شد نه اصلِ مذاکره، یک مغالطۀ آشکار است. گویا فریادِ رهبر شهید در گوش زمان گم شده است که فرمودند: خودِ مذاکره بی‌ضرر نیست و پذیرش آن، حکایت از ضعف و کرنش و سازش دارد و برای ایران هزینه‌زا خواهد بود (بیانات ۱۲ آبان ۱۳۷۲). از منظر رسانه‌ای، وقتی زیر سایۀ تهدید پای میز می‌نشینید، پیش از هر کلامی، پیام ضعف را به اتاق جنگِ دشمن مخابره کرده‌اید؛ این یک منطق سادۀ سیاسی است که برای فهمیدنش، نیازی به کرسی‌های دانشگاهی نیست. @AzadeMahmoudian

🔻تحلیل بازنماییِ «تأیید» در دوگانۀ اذن و رضایت آزاده محمودیان ۱. در فضای رسانه‌ای روزهای اخیر، موازی با اخبار رسمی توافق‌نامه، یک راهبرد روایت‌پردازی فعّال شده که قصد دارد با مهندسی معکوسِ اشتباهات محاسباتی مسئولان، آن‌ها را ذیل عنوان «حمایت و تأیید رهبری» بازتعریف کند. این تاکتیک با هدف جهت‌دهی به اذهان عمومی و مشروعیت‌سازی برای تصمیمات چالش‌برانگیز طراحی شده است. ۲. در رمزگشایی از این پیام، تفکیک میان دو کلیدواژه «اذن» و «رضایت» ضروری است. از منظر ارتباطات سیاسی، صدور اذن همواره به معنای همسویی اقناعی و رضایت باطنی نیست؛ بلکه گاهی در پاسخ به الزامات جمهوریت و برای صیانت از نهاد انتخاب، ولی‌فقیه ناگزیر از صدور اذن می‌شوند؛ چه اینکه مقام ولایت در نظام شیعی، در مقابل دیکتاتوری قرار دارد و وجه جمهوریت و انتخاب مردم را حتی بر یقین‌های خویش، رجحان می‌دهند. تاریخچۀ روایتگری در نظام سیاسی جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که حتی در تجربه‌ای مانند برجام، علیرغم هشدارهای مکرّر و تعیین خطوط قرمز و شروط نه‌گانه از سوی رهبر انقلاب، ایشان برای احترام به ارادۀ اجرایی منتخب مردم، به توافق تن دادند؛ تجربه‌ای که بعدها در روایت‌های رسمی به عنوان عدول از شروط نظام بازخوانی شد. ۳. این الگو در کلان‌روایت‌های تاریخ شیعه نیز ریشه‌دار است. در ماجرای حکمیت در نبرد صفّین، بازنمایی شکست یا عقب‌نشینی و پذیرش حَکَم، نه ناشی از ضعف رهبری حضرت امیرالمؤمنین، بلکه حاصلِ گسست در شبکۀ نخبگانی و عدم تمکین بدنۀ اجتماعی از حضرت بود. در این چارچوب، رهبری برای حفظ کلیّت جامعه، ناگزیر به گذار از ایده‌آل‌‌های واقعی به مصلحت ساختاری می‌شود؛ وضعیتی که در آن ولیّ بدون همراهی سرمایه اجتماعی، امکان پیشبرد روایت حداکثری را نخواهد داشت. همانطور که رهبر شهید در آخرین بیانات خود فرمود: امام که بدون همراهی مردم، کاری نمی‌تواند بکند! ۴. در نهایت، امروز در نبرد روایت‌ها، مطالبۀ عمومی مردم مبعوث در خیابان، بر یک گرهگاه ارتباطی متمرکز است: «شروط ده‌گانۀ رهبری». این شروط به‌عنوان تنها مرجع و خط‌کشِ اعتبارسنجیِ توافق، در اذهان عمومی ایرانیان عمل می‌کند و هرگونه عقب‌نشینی از آن، با مقاومت در بدنۀ مخاطبان و تنزّل پایگاه اجتماعی مسئولان، مواجه خواهد شد. @AzadeMahmoudian

امشب چند میدان مختلف در تهران را رصد کردم؛ شعارها و دست‌نوشته‌ها حول دو محور اصلی شدّت و غلظت گرفته است: . شروط ده‌گانۀ رهبر انقلاب، به‌عنوان تنها معیار پذیرش توافق؛ . خون‌خواهی رهبر شهید مظلوم اما در نهایت آرامش و حفظ حریم‌ها و حرمت‌ها #خیابان @AzadeMahmoudian