https://eitaa.com/BAILEYSHOUSE/19 کاغد رو برمیداری ولی چیزی در آن نبود ، پس آن جمله خونی کو؟ با خودت درگیر این نمیشی ، ولی آن کاغد را در جای خود میزاریش. آسانسور باز به حرکت در می آید و به طبقه فوق پایین می‌رسد که اکسیژن کم است. تصور: محلی تاریک ، کثیف و گرد وغبار همه جا رو پر کرده شما: چشمات به همه جا میرن ، اما از جات تکون نمیخوری ، از ترس دستات می‌لرزن. ادامه: "کسی هست؟"..از شک و بی‌اطلاعی میپرسی. ولی صدات فقط اکو میشه. -"زنی خوشگل، نباید این روزا در شهر بازی باشد مگر اینکه بچه داشته باشد.." صدایی میاد ، صدای مرد بود انگار ، کُلفت و واضح ولی. "من فقط میخوام برگردم کاری به اینجا ندارم!" -"حالا که من هستم ، کارت اینجا تازه شروع شده" خود به خود تو شروع میکنی به حرکت کردن به جلو ، که یهو لامپی روشن میشه و گرد وغبار داخل اتقا همه مشخص میشن که‌ چقدر در هوا پخش شده. اما این مهم نیست ، مهم اینه که رو مبل کنار لامپ ، مردی بلند ، موه های سفید مثل برف ، رنگ پوست انگار خونی در بدن نداشت ، و چشماش قرمز نشسته بود .. لبخند خیلی خطرناکی زد و گفت -"نوه اش هستم".. نوه کی؟ تو به خودت فکر میکنی ادامه دارد.. #play_centre

'.🗞ُ

جمله انگار میگه : "شما غریبه نیستید؛ بعد از آن شب؛ دوست داشتم کسی جایی منتظرم باشد".🗞

MewoMewo

به وقت درک کردن آدمای درک نشده' ُ "لطفا شما، به توِ ناراحت ، مهربان باش." ★.