#𝗖𝗛𝗔𝗟𝗟𝗘𝗡𝗚𝗘𝗦 | #RANDOM
(میتونید فور کنید داخل دیلیاتون و جواب بدید )
: تایپ MBTI ات چیه؟
: با چه تایپ های سازگاری و چه تایپ هایی نه؟
: تیکه کلامت چیه؟
: بزرگترین ترسِت؟
: برای مسافرت دوست داری کجا بری؟
: یک روز دیگه فقط زنده هستی، چیکار میکنی؟
: راز نگهدارت کیه؟
: اسمت توی گینس ثبت شده، رکورد چیو ممکنه زده باشی؟
: خانواده ی پدری یا مادری؟
: گرمایی هستی یا سرمایی؟
: بدترین عادتت چیه؟
: وقتی عصبی یا مضطربی تیک عصبیت چجوریه؟
: احمقانه ترین چیزی که توی بچگی بهش باور داشتی؟
: الان اگه کی پیشت بود خیلی خوشحال بودی؟
#Challenge |
پشت صحنه
#𝗖𝗛𝗔𝗟𝗟𝗘𝗡𝗚𝗘𝗦 | #RANDOM (میتونید فور کنید داخل دیلیاتون و جواب بدید ) : تایپ MBTI ات چیه؟ : با چه ت
134.1K حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
3 ساله تایپ c استفاده میکنم
الحمدالله راضیم خوب شارژ میکنه
پشت صحنه
3 ساله تایپ c استفاده میکنم الحمدالله راضیم خوب شارژ میکنه
فقط شارژ سریعه یا شارژ فوق سریع؟
پشت صحنه
فقط شارژ سریعه یا شارژ فوق سریع؟
سوپر فست شارژه زیر 12 ساعت فول شارژ میکنه
پشت صحنه
سوپر فست شارژه زیر 12 ساعت فول شارژ میکنه
واس رفیقم فکر کنم هایپر فست شارژه تو ۴۰ دقیقه میگه شارژ میکنه
پشت صحنه
واس رفیقم فکر کنم هایپر فست شارژه تو ۴۰ دقیقه میگه شارژ میکنه
خیر اون مستقیما میزنه به برق
هدایت شده از پشت دخل
سوخت جت صرفا «یه سوخت باکلاس» نیستش. اینها ترکیبات پیچیدهای از هیدروکربنها هستن که باید در دمای ۵۰- درجه سانتیگراد یخ نزنن و در عین حال وقتی موتور هواپیما مثل کوره داغ میشه، زودتر از موعد منفجر نشه.
شماره یک ۱. JP-1: این اولین استاندارد سوخت جت ارتش آمریکا (سال ۱۹۴۴) بود که بر پایه نفت سفید (Kerosene) خالص ساخته شده بود. نقطه انجماد بسیار پایینی (منفی ۶۰ درجه) داشت که برای پرواز در ارتفاعات عالی بود ولی این سوخت خیلی زود بازنشسته شد، چون دیدن استخراج نفت سفیدی با این کیفیت (بحث راجب دهه ۴۰ میلادی اینا هستش) انقدر سخته که هزینه زیادی دست اپراتور میذاره.
شماره ۲. JP-2 و JP-3: ترجیح میدهیم فراموش کنیم (تجربه جالبی نبودن). این دو تا در اصل زور زدن برای «صرفهجویی» بودن. ارتش میخواست سوختی داشته باشد که راحتتر تولید شود. JP-3 ترکیبی از بنزین و نفت سفید بود ولی مشکل این بود که سوخت به شدت فرّاری بود. یعنی وقتی هواپیما سریع اوج میگرفت، سوخت داخل باک شروع به تبخیر شدن میکرد و از لولههای تخلیه فشار بیرون میریخت.
شماره ۳. JP-4: محبوبِ خطرناک (هم تو نیرو هوایی ها و هم تو نیرو دریایی ها استفاده میشد و هنوزم میشه البته)
این سوخت ستاره دوران جنگ ویتنام و دوران طلایی جتها بود. ترکیبی ۵۰-۵۰ از بنزین و نفت سفید. استفادهاش فراوان بود و هست چون تولیدش خیلی راحت بود و در هر دمایی راحت روشن میشد. ولی خطرناک هم هست چون به شدت اشتعالپذیره. یک جرقه کوچک تو باک کافیه تا خلبان قبل از اینکه بفهمه چی شده دعوت حق رو لبیک بگه. اگر هواپیمایی که حامل JP-4 سقوط میکرد، شانس زندهماندن بسیار پایین بود.
شماره ۴. JP-5: مخصوصِ دریا زدهها (معمولا استاندارد نیروی دریاییها و ناو های هواپیمابر)
نیروی دریایی آمریکا با کسی شوخی ندارد. اینا سوخت روی ناو هواپیمابر نگه میدارند. (خود ناوهواپیمابر شاید هستهای باشه ولی هواپیما هاش؟) حالا تصور کن روی این کشتی پر از مهمات و هواگرد، سوختی مثل JP-4 داشته باشی که با یک نگاه چپ آتش میگیرد.
ویژگی اصلیش نقطه اشتعال بسیار بالاعه (۶۰ درجه سانتیگراد). یعنی اگه سیگار روشن رو داخل گالن JP-5 بندازی احتمالاً خاموش میشود (البته تست نکردیم ولی رو کاغذ که اینطوریه). این سوخت ایمنترین سوخت برای نگهداری در فضای بسته ناو است.
شماره ۵. JP-6: این سوخت مخصوص هواپیمای آزمایشی XB-70 Valkyrie ساخته شد. هواپیمایی که قرار بود با سرعت ۳ ماخ (سه برابر سرعت صوت) پرواز کند. تو این سرعت، بدنه هواپیما به دلیل اصطکاک با هوا آنقدر داغ میشه که سوخت معمولی داخل باک شروع به رسوب و حریق میکنه، JP-6 طوری طراحی شده بود که در برابر گرما پایدار بماند و رسوب نکند.
شماره ۶. JP-7: این سوخت در اصل برای بلکبِرد (SR-71) ساخته شد اما در برخی منابع ذکر شده در موتور فانتوم (F-4) و چند موتور دیگر نیز میتونه استفاده بشه.
این JP-7 عملاً آتش نمیگیره و برای روشن کردنش در موتور، یک ماده شیمیایی دیگه (تریاتیلبوران) رو داخل موتور تزریق کنی تا احتراق شروع بشه.
یه نکته جهت اطلاعات عمومی: باکهای SR-71 روی زمین نشت میکرد چون پانلها برای دمای بالا طراحی شده بودند و در دمای معمولی به هم نمیچسبیدند.
شماره ۷. JP-8: استاندارد طلایی مدرن
در حال حاضر سوخت استاندارد نیروی هوایی آمریکا و اکثر کشورهای ناتو است. این سوخت مشابه Jet A-1 (سوخت هواپیماهای مسافربری) است اما با افزودنیهای ضد یخ، ضد خوردگی و ضد باکتری.
شماره ۸. JP-10: معمولا سوختِ موشکهای کروز
این سوخت دیگر نفت معمولی نیست؛ یک هیدروکربن مصنوعی (سینتتیک) بسیار متراکم است. بیشتر تو موشکهای کروز و پهپادهای انتحاری استفاده میشه. چون حجم باک این موشکها کم است، نیاز به سوختی دارند که در هر لیترش انرژی بسیار زیادی نهفته باشد تا بتواند موشک را به آن طرف دنیا بفرستد. ولی بسیار گران!