جهان‌های موازی – میچیو کاکو سفری فراموش نشدنی به سیاهچاله ها، ماشین های زمان، و کیهان های جایگزین. @Book_0

اگه احساس افسردگی می‌کنی این پنج کتابو بخون: در جست‌وجوی آلاسکا – جان گرین خانم دالاوی – ویرجینیا وولف اضطراب و افسردگی به زبان آدمیزاد – چارلز الیوت ظلمت آشکار – ویلیام استایرن ورونیکا تصمیم می‌گیرد بمیرد – پائولو کوئلیو @Book_0

هر چقدر بگوییم: مردها فلان. زن‌ها فلان. تنهایی خوب است. دنیا زشت است. آخرش روزی قلبت برای کسی تندتر می‌زند - چارلز بوکوفسکی

صبح خاکستری – اوسامو دازای @Book_0

پیش از اینکه از نظرم ناپدید شود، یک بار دیگر سرش را برگرداند. اضطرابی در دیدگانش موج میزد که به من هم سرایت کرد. بلند شدن هواپیما به نظرم غم‌انگیز آمد. هواپیماهای چهار موتوره به آهستگی اوج می‌گیرند اما این یک وداع طولانی است. جت با خشونت یک «به امید دیدار» از زمین کنده شد. اما به زودی سر شاخ آمدم. نه، غیبت دخترها غم به دلم نیاورده بود، برعکس می‌توانستم به دلخواه تند یا آهسته برانم. هرجا بخواهم بروم و هر زمان میل کردم متوقف شم. وانهاده – سیمون دوبووار @Book_0

کالیگولا – آلبر کامو یافتن معنا و ارزش در مواجه با پوچی و بی معنایی زندگی، موضوعی است که تقریبا در تمامی آثار آلبر کامو، همچون نمایشنامه ی کالیگولا، به چشم می خورد. کالیگولا، امپراتور رومی و بدنامی است که در این نمایشنامه ی چهار پرده ای، به تجسمی از پوچی و معنازدگی تبدیل می شود. ذهن کالیگولا پس از مرگ خواهر و معشوقه اش، به شکل وسواس گونه ای درگیر مفهوم «غیرممکن ها» می شود. او با گذشت زمان به حقیقتی مهم اعتقاد پیدا می کند: «انسان ها می میرند و از زندگی شان راضی نیستند. @Book_0

همیشه فکر می‌کردم که مادرم زمین است و من گیاهی که ریشه‌هایم در دل این خاک است. در او هستم و از او به بیرون سر می‌کشم. هر وقت که به او فکر می‌کردم انگار پاهایم را روی زمین، استوار می‌دیدم. امّا حالا که مرده است نه تنها این گیاه آبیاری نمی‌شود، بلکه هوا سنگینی می‌کند و به‌دشواری نفس می‌کشم... او زمین و آسمان من بود... شاهرخ مسکوب

_

‹ می‌شنود صدایی به کوچکی صدای تو را خدایی که به بزرگی جهان است› @Book_0

تکه‌هایی از یک کل منسجم – پونه مقیمی @Book_0