کالیگولا – آلبر کامو یافتن معنا و ارزش در مواجه با پوچی و بی معنایی زندگی، موضوعی است که تقریبا در تمامی آثار آلبر کامو، همچون نمایشنامه ی کالیگولا، به چشم می خورد. کالیگولا، امپراتور رومی و بدنامی است که در این نمایشنامه ی چهار پرده ای، به تجسمی از پوچی و معنازدگی تبدیل می شود. ذهن کالیگولا پس از مرگ خواهر و معشوقه اش، به شکل وسواس گونه ای درگیر مفهوم «غیرممکن ها» می شود. او با گذشت زمان به حقیقتی مهم اعتقاد پیدا می کند: «انسان ها می میرند و از زندگی شان راضی نیستند. @Book_0

همیشه فکر می‌کردم که مادرم زمین است و من گیاهی که ریشه‌هایم در دل این خاک است. در او هستم و از او به بیرون سر می‌کشم. هر وقت که به او فکر می‌کردم انگار پاهایم را روی زمین، استوار می‌دیدم. امّا حالا که مرده است نه تنها این گیاه آبیاری نمی‌شود، بلکه هوا سنگینی می‌کند و به‌دشواری نفس می‌کشم... او زمین و آسمان من بود... شاهرخ مسکوب

_

‹ می‌شنود صدایی به کوچکی صدای تو را خدایی که به بزرگی جهان است› @Book_0

تکه‌هایی از یک کل منسجم – پونه مقیمی @Book_0

به اتاق نشیمن برگشتند و آلبرتو اجازه گرفت سیگار بکشد. زن سر تکان داد اما وقتی دید که آلبرتو سیگارش را روشن کرد، های‌هایِ گریه‌اش را سر داد و گفت که زمان چطور سپری می‌شود. بچه‌ها چطور در یک چشم به هم زدن قد می‌کشند و زندگی چه زود می‌گذرد! سال‌های سگی – ماریو بارگاس یوسا @Book_0

مرگ ایوان ایلیچ – لئو تولستوی كتاب مرگ ایوان ایلیچ داستان مرد موفقي است كه در زندگي حرفه‌اي، كاري و روزمره‌اش چيزي كم ندارد. اما در زندگی شخص‌اش و برقراري ارتباط درست و سالم با نزديكانش بسيار مشکل دارد. در كنار اين مشكلات در همان اوايل داستان متوجه مي‌شويم كه او بنا به دلایلی كه تولستوي با دقت و جزئيات در داستان ذكر كرده است دچار يك بيماري سخت مي‌شود. @Book_0

فرزند زمان نبودن حال بس دشواری است. هیچ سرنوشتی تلخ‌تر از سرنوشت کسی نیست که فرزند زمان خود نباشد و در دورانی بیگانه از خود زندگی کند. زمان فقط با فرزند خود سر سازگاری دارد. پیکار با سرنوشت – واسیلی گروسمان @Book_0

صبح خاکستری – اوسامو دازای @Book_0

فقط با اشیاء بی‌جان است که انکار عشق و همدردی جایز است. می‌توان درخت را برید و از خاک آجر ساخت یا آهن را گداخت و کوبید. اما رفتار بی‎‌عشق و همدردی با افراد آدمی، جایز نیست. رستاخیز – لئو تولستوی @Book_0