ما یه سن زمانی داریم، یه سنِ عقلی .. اینو هممون میدونیم.

‌ سن زمانی که کلا برای همه سرعت رشدش یکسانه و داده خارجیی درش دخیل نیست. کاملا هم آشکار و ظاهریه و ما کاری باهاش نداریم. اما رشدِ سنِ عقلی زمان نمیشناسه و تغییراتش تماما وابسته به عوامل پیرامونه.

‌ پس اون عاملی که باعثِ وجه تمایز میان افراد میشه، شد سنِ عقلی! چون اونه که آدم به آدم متفاوته ..

‌ نمیدونم تا حالا تو ذهن خودت اومده این سوال یا نه. ولی الان سوال اینه که این سن عقلی که قراره باعث تفاوتِ من با تو بشه رو ما چجوری باید کنترل کنیم و سرعتِ رشدش رو بالا ببریم؟ اصلا باید بالا ببریم یا نه؟

ناشناس بیو کاناله اگه خواستین میتونید جواب بدین، میخونم .

به نظرِ من یکی از اهدافِ نوجوون باید رسیدن به بلوغ فکری و عقلی باشه. یعنی تلاش بکند برای رسیدن به این سطح از عقل. اینو قبول داری دیگه؟

‌ حالا یه سوال دیگه اینجا میاد وسط ؛ - چی میشه که وقتی ما میبینم یه نوجوون سطح فکری بالایی داره تعجب میکنیم، باورش نمیکنیم، مسخره‌اش میکنیم و ..؟ - چی میشه که برای ما عجیبه وقتی یه نوجوون با بلوغ عقلی کامل میبینیم؟ - چی میشه جوون ۳۰ ساله هنوز به بلوغ فکری و عقلی نرسیده؟

تا حالا به جوابشون رسیدی یا همینجوری گیج نشستی و برای تو هم این ها سواله ؟

🔻

کِی به آدم میگن این بزرگ شده و عقلش میرسه؟ - وقتی تجربه کسب میکنه، میفهمه و از فهم و معرفتی که به دست آورده استفاده میکنه.

ولی تو جامعه چه زمانی بهش میگن آدم بزرگ؟ وقتی سن زمانیش میره بالا و به اصطلاح سنی ازش میگذره ..

سوال؛ تاحالا از خودت پرسیدی چرا من تو سنِ پایین، نباید به بلوغ عقلی برسم؟